Πάνε στον τοίχο, πατώντας το κλάξον

Οι πολιτικοί δεν έχουν μνήμη και δεν μαθαίνουν από τα λάθη τους. Δηλαδή, δεν έχουν κρίση – αλλά ας μην το πούμε τόσο χοντρά.

Αφορμή για τους προβληματισμούς αυτούς είναι η τελευταία σεκάνς εκρηκτικής αντιπολίτευσης του ΣΥΡΙΖΑ με μπροστάρη τον Αλέξη Τσίπρα. Αυτή προκαλεί τέσσερα ερωτήματα:

Ερώτημα πρώτον: έχουν τόσους λόγους να βιάζονται; Προσέξτε: αν το 2009 ο Γιώργος Παπανδρέου δεν άρχιζε να πιέζει τον Κώστα Καραμανλή, λέγοντας ότι δεν θα ψηφίσει Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Μάρτιο του 2010 και αν έτσι δεν έδινε στη ΝΔ το τέλειο άλλοθι για πρόωρες εκλογές, τότε τι θα είχε γίνει; Τότε η Ελλάδα θα έσκαγε στα χέρια της κυβέρνησης Καραμανλή το φθινόπωρο του 2009 και θα ήταν η ΝΔ που θα ήταν υποχρεωμένη και να ανακοινώσει στον ελληνικό λαό το πραγματικό νούμερο του ελλείμματος και να πάρει τα αναγκαία μέτρα και να αντιμετωπίσει την κρίση δανεισμού. Αν ο Παπανδρέου δεν βιαζόταν – το έπαιζε εθνικά υπεύθυνος – και άφηνε τον Καραμανλή να ολοκληρώσει τη θητεία του έως τον Σεπτέμβριο του 2011, τότε θα ερχόταν στην εξουσία σε εντελώς άλλο σημείο. Ακριβώς όπως ο Ραχόι που κέρδισε τους Σοσιαλιστές με τον Θαπατέρο να έχει αποσυρθεί. Η κρίση δεν θα είχε τελειώσει. Και η οικονομική πολιτική θα ήταν δύσκολη. Αλλά το πολιτικό κόστος και, κυρίως, η ευθύνη θα είχαν επιμερισθεί πιο σωστά. Ο Γιώργος καιγόταν όμως να κυβερνήσει και τα αποτελέσματα είναι γνωστά. Με την ίδια λογική, αναρωτιέται κανείς γιατί έχει πιάσει τέτοιος οίστρος τον ΣΥΡΙΖΑ; Δεν θα ήταν πολύ προτιμότερο να αφήσει την κυβέρνηση να κλείσει τον κύκλο της, να ολοκληρώσει το πρόγραμμά της και να δουν αυτοί τι θα κάνουν μετά; Αφού από το ευρώ δεν θέλουν να φύγουν. Και το πρόγραμμα δεν αλλάζει. Φυσικά, δεν αποκλείεται να είναι οι συριζαίοι αφελείς ως προς τις δυνατότητές τους, όπως αφελής αποδείχθηκε και ο Παπανδρέου που πίστευε στο άστρο του…

Ερώτημα δεύτερον: γιατί η εμμονή με τα υποβρύχια; Η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για την Εξεταστική δεν κομίζει γλαύκας. Ο Βαγγέλης Βενιζέλος απάντησε ήδη και δεν είχε καμία αναστολή να αναφέρει ονόματα και να συνδέσει την πρωτοβουλία του ΣΥΡΙΖΑ με επιχειρηματικά συμφέροντα. Η ΔΗΜΑΡ, που τη θέλουν για εταίρο σε μελλοντική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, δεν θα ψηφίσει την Εξεταστική. Κάτι λέει αυτό. Στο μεταξύ, αναρωτιέται κανείς τι κερδίζει ο Τσίπρας; Εχοντας αθροίσει τη φθορά πέντε ετών διακυβέρνησης, ο Βενιζέλος δεν έχει πολλά να χάσει όταν τον στοχοποιούν. Φάνηκε από την υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ, που τον αναζωογόνησε πολιτικά. Ενώ ο Τσίπρας που είναι νέος και άφθαρτος δεν έχει τίποτε να κερδίσει αν μια μερίδα του ακροατηρίου αναρωτηθεί προς τι τέτοια καΐλα με τα υποβρύχια; Ως γνωστόν, η λάσπη κολλάει. Ισχύει και για αυτήν που πετάει αλλά και για αυτήν που δέχεται ο ΣΥΡΙΖΑ.

Ερώτημα τρίτον: γιατί παίρνει ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ επάνω του την κόντρα με τον Γεωργιάδη για τα φάρμακα και τη διεξάγει με όρους πολιτικής εσχατολογίας; Υπάρχει ασυμμετρία – αρχηγός κόμματος δεν τα βάζει με υπουργό, κάτω από τον υπουργό Οικονομικών. Υπάρχουν επίσης η ασάφεια των αριθμών και οι αλληλοκατηγορίες για εξυπηρέτηση συμφερόντων. Ποιος ρισκάρει; Ο Γεωργιάδης, ένας καμικάζι της πολιτικής; Ή ο Τσίπρας που υποτίθεται ότι καλλιεργεί προφίλ πολιτικού κατάλληλου για πρωθυπουργό;

Ερώτημα τέταρτον: οι χοντράδες που είπε η κυρία Γκάμπι Τσίμερ, του κόμματος Ντι Λίνκε, στην Αθήνα – για τους γερμανούς φορολογουμένους που δεν θα πληρώνουν τα χρέη μας – εκθέτουν τον Τσίπρα ως υποψήφιο του Ευρωπαϊκού Κόμματος της Αριστεράς. Τέτοια μυαλά έχουν οι ευρωπαίοι υποστηρικτές του; Τι θα γινόταν αν τα έλεγε αυτά η Μέρκελ; Οι αλλοπρόσαλλες συμμαχίες πληρώνονται στην Ευρώπη.

Τέσσερα ερωτήματα χωρίς σοβαρές απαντήσεις οδηγούν σε ένα συμπέρασμα: ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πάρει φόρα για τον τοίχο πατώντας το κλάξον. Τουλάχιστον κορνάρουν δυνατά!