e-mail

«Γάμος» α λα ελληνικά

Κυρία Φοίβη, χαίρετε,

«Ο κήρυκας εβόα βαρβαρικώς και ελληνικώς ότι βασιλεύς συν στρατεύματι πολλώ έρχεται παρασκευασμένος. Ο Δαρείος προ των πυλών…». Οι Αθηναίοι ασφαλώς άρχισαν να ετοιμάζονται για πόλεμο και, όπως γνωρίζουμε, οι πόλεμοι έχουν και νίκες και ήττες. Ο δικός μας όμως σύγχρονος κήρυκας από το 2008 εβόα ελληνικότατα, ακουγόμενος από τον Εβρο μέχρι την Κρήτη, ότι τα δάνειά μας από θολό και μελανιασμένο κύμα έγινε τσουνάμι… Το τσουνάμι του χρέους όμως δεν αντιμετωπίζεται με παλικαριές ούτε με ηρωισμούς.

Το τσουνάμι σας κακιά ώρα το περιμέναμε, αλλά το αυτί κανενός δεν ίδρωσε. Είχαμε αρπάξει τη λόξα της μεγαλοφαντασίας ένεκα της πρόσκαιρης οικονομικής επάρκειας και το χαροκόπι κρατούσε γερά. Κορακοβούνι – Ντουμπάι δύο πτήσεις την ημέρα άνευ ενδιάμεσου σταθμού. Ετσι φθάσαμε στο 2009. Μας ξύπνησαν οι δανειστές «σπάζοντας τις πόρτες μας». Τρίβαμε τα μάτια μας για το ρημαδιό που αντικρίσαμε γύρω μας. Σωρός τα όνειρα και οι μεγαλεπήβολες ελπίδες των μελλοντικών σχεδίων μας… Ταξίδια, γλέντια, λούσα, επώνυμα ρούχα και αξεσουάρ, σκυλάδικα εξωτικά νησιά και λουλούδια, πολλά λουλούδια, όλα μας εγκατέλειψαν χωρίς δάκρυ χωρισμού.

Ενα περίπου 25χρονο αφάνταστο όνειρο κραιπάλης σαν ολική έκλειψη ηλίου. Οι δανειστές μάς έβαλαν το μαχαίρι στον λαιμό και οι κυβερνήσεις μας κάλεσαν εσπευσμένα «σοφούς μάγους» οικονομολόγους, όπως π.χ. ο κ. Βαρουφάκης που ήλθε και απήλθε και τώρα, καθιστός πάνω σε ένα πλατάνι του Τέξας, κράζει σαν κακός οιωνός την καταστροφή μας. Ολοι αυτοί οι σοφοί γύρω από τον Γεώργιο Παπανδρέου προσπαθούσαν με σαιξπηρικά τεχνάσματα να ξεγελάσουν τους νέους Σάιλοκ. Ολα μάταια…

Και ήλθαν τα Μνημόνια, οι τρόικες, το ξεπουπούλιασμα των μισθών και των συντάξεων, φόροι στους φόρους και ο λαός σαν ναυαγισμένος λαθροζωιστής να αγωνίζεται μόνον διά τον επιούσιον. Μάθαμε από τα χρόνια της Παλιγγενεσίας να χρωστάμε και ποτέ να μη μας χρωστούν. Ούτε έλεος ούτε λύπη, ούτε άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι να περιμένουμε.

Μεταξύ των πολιτικών υπάρχουν και τολμηροί που αγωνίζονται για μία άρδην ανασύνταξη του κράτους σε νέες βάσεις, αρχές και νόμους. Δυστυχώς, η αντίπερα πολιτική των νεοπαγών κομμάτων εκμεταλλεύεται αυτούς που σήμερα υποφέρουν με αβάσιμες και φρούδες ελπίδες επαναφοράς της χώρας στην κατάσταση του ψεύτικου παράδεισου που χάσαμε. Αξέχαστο πιστεύω θα μείνει το αρχηγικό στυλ του κ. Τσίπρα, ο οποίος ως δανδής της Μπελ Επόκ ερωτοτροπούσε (το βράδυ της ψηφοφορίας για την πρόταση μομφής)  με «την ωραιοτάτην ατθίδα της κυβέρνησης» με μόνον εφόδιο το σεξαπίλ της νεότητός του. Η εξουσία μοιάζει με μοιραία γυναίκα που έχει παράδοξες αξιώσεις. Αυτή λοιπόν τη γυναίκα να την ερωτεύεσαι, να την αρραβωνιάζεσαι, αλλά  θέλει μεγάλη προσοχή και είναι μεγάλο  ρίσκο το να την παντρευτείς. Η κυβέρνηση,  όπως και ο γάμος, δεν γίνεται με συνεταιρισμούς.

Ευχαριστώ,
Βασίλης Λαρισαίος

Αγαπητέ Βασίλη,

Ωραιότατο αυτό το ταξίδι των παραβολών που ξεκινά από τους περσικούς πολέμους, κάνει στάση στον Εμπορο της Βενετίας και έρχεται και καταλήγει καταμεσίς στον Μιμίκο και στη Μαίρη. Δεν έχει όμως αποσκευές! Δηλαδή δεν καταλαβαίνω τι είναι εκείνο που με κάποιον τρόπο σε προκαλεί ώστε να ανοίγουν στο τέρμα οι κρουνοί της λογοτεχνικής σου έκφρασης. Είναι το ότι παρήλθαν ανεπιστρεπτί τα χρόνια που δέναμε τα σκυλιά με τα λουκάνικα; Είναι ο πλάτανος του Βαρουφάκη; Ή μήπως το κωμειδύλλιο της Βουλής;  Εκτός κι αν τα λες μόνο και μόνο για να ξεδώσεις, οπότε κι εγώ κι ο θείος Ζίγκμουντ μαζί σου. Εξάλλου, Βασίλη μου, παραφράζοντας την εμβληματική  φράση του Κλιντ Ιστγουντ, νομίζω ότι οι δρόμοι εξόδου από την κρίση είναι όσοι και οι Ελληνες. Διότι όλοι έχουμε κι από έναν…

Εκτελούνται (θεατρικές) μεταφορές

Αγαπημένη μου Φοίβη,

Επειδή έχω καταλάβει το ενδιαφέρον, την ευαισθησία και την ενασχόλησή σου περί τα καλλιτεχνικά θα ήθελα τη γνώμη σου για κάτι που με απασχολεί από το περασμένο Σάββατο που βγήκα από το θέατρο Ακροπόλ. Γιατί να δω σε θέατρο το «Ολα για τη μητέρα μου», μια ταινία του Αλμοδόβαρ που το πιο δυνατό της στοιχείο είναι οι ατμοσφαιρικές σκηνές της αναζήτησης μέσα στους δρόμους; Γιατί να δω επίσης σε θέατρο το «Κουρδιστό πορτοκάλι», που έμεινε στην ιστορία του κινηματογράφου (και) για τα οπτικά της εφέ; Γιατί, Φοίβη μου;

Σε ευχαριστώ,
Δέσποινα Παλαιολόγου,
Π. Φάληρο

Αγαπητή Δέσποινα,

Θα σου απαντήσω με ερώτηση. Εσύ γιατί πήγες; Βλέπεις ότι σε αυτό το ερώτημα έχω απάντηση. Σε αυτό που δεν έχω, είναι γιατί  ανέβασαν αυτές τις παραστάσεις. Αβυσσος η ψυχή του σκηνοθέτη…