[Κιόσκι] Η πιο απεχθής, η πιο βαρετή

Στο μουσείο του Μάο Τσε Τούνγκ τα πάντα είναι ιερά: τα τσιγάρα που εκείνος δεν πρόλαβε να καπνίσει, το θερμός για το τσάι του, το βερνίκι παπουτσιών, η μάλλινη σκελέα του. Τα αντικείμενα εκτίθενται στο ημίφως και σε σταθερή θερμοκρασία για να αντέξουν στη φθορά του χρόνου. Οι επισκέπτες στέκονται μπροστά σε κάθε έκθεμα ευλαβικά – είτε πρόκειται για την τσατσάρα του είτε για τα κουτιά που έβαζε τα μπισκότα του. Οι πιο ηλικιωμένοι δεν καταφέρνουν να συγκρατήσουν τα δάκρυά τους, κάποια γυναίκα ακουμπά το χέρι της στην προτομή του ζητώντας του να χαρίσει στον γιο της υγεία και ευτυχία. Ο απεσταλμένος της Ρεπούμπλικα στέκεται μπροστά στο γαλάζιο κρεβάτι του Μεγάλου Τιμονιέρη. Είναι τεράστιο. «Εκεί φιλοξενούσε ολόκληρα βουνά από βιβλία που καταβρόχθιζε τη νύχτα» του εξηγεί ο ξεναγός του.

Η ερώτηση που δέχεται πιο συχνά ο εξόριστος κινέζος ακτιβιστής Ουέι Γινσένγκ από τους συμπατριώτες του είναι για τη δημοκρατία. Του ζητούν να τους εξηγήσει τι είναι ακριβώς, τι θα σήμαινε γι’ αυτούς, πώς θα άλλαζε τη ζωή τους. Ζουν στην ίδια χώρα με τους νοσταλγούς του Μάο: ανθρώπους που δεν μπορούν να συγκρατήσουν τα δάκρυά τους στη θέα μιας τσατσάρας, ενός βερνικιού ή μιας σκελέας. Ανάμεσα στις δύο Κίνες, εκείνη που διψά για δημοκρατία και εκείνη που εξιδανικεύει το ζοφερό παρελθόν για να μπορέσει να λατρέψει σαν θεό τον παλιό της δυνάστη, στέκεται μια τρίτη. Είναι ζωηρή, κάπου ανάμεσα στα 18 και στα 35, πίνει κόκα κόλα και μασουλάει ποπ κορν. Ο σκηνοθέτης Ντάι Σίτζιε παρατηρεί αυτήν την Κίνα σε έναν κινηματογράφο της πόλης Τσενγκντού. Και προσπαθεί να καταλάβει τι μπορεί να τη συνδέει με τις ταινίες ιστορικού περιεχομένου που τόσο φαίνεται να λατρεύει. Είναι οι σταρ του Χονγκ Κονγκ; Η αγάπη της για το Κουνγκ Φου; Τα πατριωτικά της συναισθήματα;

Ο σκηνοθέτης της ταινίας «Ο Μπαλζάκ και η μικρή κινέζα ράφτρα» δεν έχει απάντηση σε αυτήν την ερώτηση. Το μόνο που ξέρει είναι ότι για κάποιον ανεξήγητο λόγο λατρεύει και αυτός τις ιστορικές ταινίες. Αυτήν την περίοδο μάλιστα γυρίζει μια ταινία για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο – «πολιτικά ορθή» όπως εξομολογείται στη Μοντ. Το όνειρό του, όμως, είναι να κινηματογραφήσει τη σεξουαλική επανάσταση της Κίνας μέσα από την ιστορία δύο ετεροθαλών αδελφών που αγάπησαν την ίδια γυναίκα. Η επιτροπή λογοκρισίας έχει απορρίψει τις πρώτες πέντε εκδοχές του σεναρίου. Αυτή είναι μάλλον η πιο απεχθής και βαρετή Κίνα. Δεν συγκινείται ούτε από σκελέες ούτε από ιστορίες έρωτα και προδοσίας. Και δεν αντέχει καν τη μυρωδιά του ποπ κορν.