ΣΥΡΙΖΑ, μια Αριστερά… ριζοσπαστικού συντηρητισμού

Είναι παράδοξο αλλά πέρα ώς πέρα αληθινό. Το κόμμα που θεωρεί ότι έχει κληρονομήσει την παράδοση του πιο εξωστρεφούς και ανοιχτού κομματιού της ελληνικής παραδοσιακής Αριστεράς, ο ΣΥΡΙΖΑ που ισχυρίζεται ότι έχει ενσωματώσει στους κόλπους του τις επεξεργασίες του ευρωκομμουνισμού, πριν τις μετατρέψει σε «ριζοσπαστικές», τείνει να μετατραπεί σε έναν μηχανισμό μονολιθικότητας και συντήρησης. Σήμερα, ο ΣΥΡΙΖΑ σε πολλούς τομείς της δημόσιας ζωής πολιτεύεται με το δόγμα: «Πίσω ολοταχώς». Ας δούμε μερικά παραδείγματα:

Εκπαίδευση

«Η δημόσια εκπαίδευση αποτελεί αδιαπραγμάτευτο, καθολικό κοινωνικό αγαθό που πρέπει να παρέχεται δωρεάν σε όλους», λένε οι θέσεις του κόμματος, αλλά δεν δίνονται λεπτομέρειες πώς αυτό το κοινωνικό αγαθό θα αποκτήσει και κοινωνική χρησιμότητα. Αν, π.χ., ένα πανεπιστημιακό πτυχίο είναι ένα απλό χαρτί, μπορεί να είναι προϋπόθεση εισόδου στο Δημόσιο αλλά για τον ανταγωνιστικό ιδιωτικό τομέα θα είναι κάτι απολύτως άχρηστο. Και όταν, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο, ο ΣΥΡΙΖΑ επιμένει στο σημερινό μοντέλο εκπαίδευσης, το οποίο συντηρεί μεν και αναδεικνύει συνδικαλιστές και κομματικούς στρατούς αλλά απεχθάνεται έννοιες όπως αριστεία, ανταγωνισμός, αξιολόγηση, στην πραγματικότητα συντηρεί στρεβλώσεις δεκαετιών, μόνο και μόνο επειδή εκτιμά ότι οι δυνάμεις του στο πανεπιστήμιο είναι ισχυρές. Αλίμονο, δηλαδή, στους νέους.

Κράτος

Η διαρθρωτικότερη αιτία της ελληνικής χρεοκοπίας είναι ο κρατισμός. Η πελατειακή σχέση του πολιτικού συστήματος με πολίτες και ομάδες πολιτών, με αντάλλαγμα θέσεις εργασίας στο Δημόσιο – στη θαλπωρή της μονιμότητας και της επετηρίδας. Τέσσερα χρόνια μετά την κατάρρευση αυτού του μοντέλου, ο ΣΥΡΙΖΑ αγωνίζεται ακόμα για να μην κλείσουν ακόμα και ανύπαρκτες κρατικές επιχειρήσεις, για να μη συγχωνευθούν ανύπαρκτοι (ή και γελοίοι) οργανισμοί, εναντίον των μετακινήσεων υπαλλήλων και, βέβαια, εναντίον οποιασδήποτε έννοιας αξιολόγησης. Η ανταγωνιστικότητα και η παραγωγικότητα, οι ικανότητες δηλαδή, τα εφόδια και ο προσωπικός κόπος δεν παίζουν κανέναν ρόλο στον εργασιακό παράδεισο που υπόσχεται το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Είναι, όμως, ο ίδιος παράδεισος από τον οποίο εκδιωχθήκαμε ως χώρα τόσο βίαια, όταν διαπιστώθηκε ότι δεν υπήρχε τρόπος να συνεχίζουμε τη χρηματοδότησή του.

Κοινωνική δικαιοσύνη

Υποτίθεται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αναμένει την εξουσία οπότε, με έναν νόμο και ένα άρθρο, θα απαλλάξει τη χώρα από τις συνέπειές του και θα επιστρέψουμε στο πάρτι. Δυστυχώς, εμπορευόμενος μιζέρια και αγανάκτηση, δεν κατάφερε καν να παίξει τον ρόλο που θα ανέμενε κανείς από μια ρεαλιστική Αριστερά, δεν κατάφερε δηλαδή να συμβάλει στην αποτροπή του άδικου επιμερισμού των βαρών σε μισθωτούς, συνταξιούχους και μικρούς επιχειρηματίες. Την ίδια στιγμή, όμως, που η ιδιωτική επιχειρηματικότητα διαλυόταν και οι θέσεις εργασίας χάνονταν, οι φραστικές καταγγελίες της Αριστεράς και οι αντιμνημονιακές κορόνες γίνονταν το πρόσχημα για να διατηρήσουν προνομιούχες, συχνά παρασιτικές, ομάδες επιδοτήσεις, μίζες, προμήθειες, αργομισθίες, υπερωρίες που δεν είχαν ποτέ κάνει, πλήθος πρόωρων συντάξεων… Υπόσχεση νέας διακυβέρνησης με τα πιο φθαρμένα υλικά…

Ευρώπη

Από τη διεκδίκηση μιας «Ευρώπης των λαών» και την υπερψήφιση της Συμφωνίας του Μάαστριχτ από τον Συνασπισμό έως τη σημερινή επαμφοτερίζουσα στάση του ΣΥΡΙΖΑ για την Ευρώπη και το ενιαίο νόμισμα, το ευρώ, έχει κυλήσει πολύ νερό. Ο Αλέξης Τσίπρας θεωρεί ότι ενδεχόμενη άνοδος του κόμματός του στην εξουσία δεν θέτει σε αμφισβήτηση το νόμισμα. Η συγκροτημένη υπό τον Παναγιώτη Λαφαζάνη εσωκομματική αντιπολίτευση, αντιθέτως, εκτιμά ότι η ακύρωση Μνημονίων δεν μπορεί να γίνει με διαπραγμάτευση, προϋποθέτει μονομερείς εκ μέρους της χώρας μας ενέργειες, άρα έξοδο από το ευρώ και επιστροφή σε εθνικό νόμισμα. Σε αυτήν την περίπτωση, ωστόσο, θα υπονομευθεί και θα τεθεί σε αμφισβήτηση ακόμα και η ευρωπαϊκή πορεία της χώρας, ενώ η παραγωγική βάση και η πολιτική κατάσταση στο εσωτερικό δεν μπορούν να εγγυηθούν την ανταγωνιστικότητα. «Η χειρότερη εκδοχή συντηρητισμού θα είναι η καταφυγή σε ένα μοντέλο μιας απομονωμένης χώρας, από την ηγεσία της οποίας θα ζητούν οι πάντες τα ρέστα για την απώλεια και κάθε ελπίδας ευημερίας», λέει σαρκαστικά καθηγητής των Οικονομικών.

Εθνολαϊκισμός

Η ευρωπαϊκή κατεύθυνση του ΚΚΕ εσωτερικού ήταν το αντίπαλον δέος του ΚΚΕ τα χρόνια της Μεταπολίτευσης. Επειτα, οι συντηρητικοί κύκλοι αποκαλούσαν «ευρωλιγούρηδες» τους ευρωπαϊστές. Το ποτάμι ξαναβρήκε την κοίτη του χάρη στον Αλέξη Τσίπρα, που ανέσυρε στην ιδεολογική σκευή του ΣΥΡΙΖΑ την τρισχιλιετή Ελλάδα – δηλώνοντας στο γερμανικό περιοδικό «Στερν» ότι «εγώ βλέπω κάθε πρωί από το γραφείο μου τον Παρθενώνα ενώ η Μέρκελ το Ράιχσταγκ». Οσο για τα εξωτερικά, στην πολιτική απόφαση του ιδρυτικού Συνεδρίου του κόμματος αναφέρεται ότι «οι σχέσεις καλής γειτονίας εμπεδώνονται με βάση την ειρήνη, την καλλιέργεια της φιλίας, τον αμοιβαίο σεβασμό των κυριαρχικών δικαιωμάτων, το διεθνές δίκαιο και τις αποφάσεις του ΟΗΕ», θέση με την οποία είχε εκφράσει διαφωνίες ο (φίλος του σερ Βασιλείου Μαρκεζίνη) πρέσβης Γ. Αϋφαντής, που με την ιδιότητα του διπλωματικού συμβούλου του Αλέξη Τσίπρα έκανε λόγο για «λοβοτομική προσπέλαση των ελληνοτουρκικών σχέσεων». Λένε, πάντως, ότι ο κ. Αϋφαντής δεν έχει σήμερα την ισχύ που είχε, όχι όμως τόσο για τις θέσεις του όσο επειδή, στο πρώτο ταξίδι στην Αμερική, ήταν περισσότερο πληθωρικός απ’ όσο χρειαζόταν στο πλάι του προέδρου!