[Αγιογραφίες] Ξενέρωμα

ΑΠΛΗ απορία: ο Πάνος Σκουρλέτης πώς αντιλαμβάνεται τη Δημοκρατία ως πολίτευμα; Ο εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ πρωτοστατεί σε καταγγελίες κατά του Mega και του ΔΟΛ επικαλούμενος μετρήσεις σχετικές με την αξιοπιστία τους. Κι αυτό γιατί τηλεθέαση και κυκλοφορίες αποτελούν απάντηση από μόνες τους. Ακόμη χειρότερα: μιλάει ο Σκουρλέτης, ο οποίος απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής σε εκλογές που οποιοσδήποτε πολιτεύθηκε με τον ΣΥΡΙΖΑ εξελέγη. Ακόμη και οι στρυφνοί οικονομολόγοι Σταθάκης και Τσακαλώτος.

ΔΕΥΤΕΡΗ απορία: με ποια νομιμοποίηση μιλάει ο Σκουρλέτης, καταγγέλλοντας έντυπα, κανάλια, πρόσωπα και συνειδήσεις; Με λαϊκή νομιμοποίηση δεν μιλάει, γιατί σταυρό δεν πήρε. Μιλάει ως διορισμένος αξιωματούχος του ΣΥΡΙΖΑ. Στη θέση του αυτή θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε. Αλλωστε, σύμφωνα με την πρακτική των κομμάτων, αριστερών ή δεξιών, εκπρόσωπος Τύπου είναι συνήθως κάποιος που να είναι έμπιστος του προέδρου. Αρα, στη θέση του Σκουρλέτη θα μπορούσε να είναι κάποιος άλλος. Ετσι απλά. Και με απλά λόγια, ωραία και ήρεμα, ο Σκουρλέτης δεν έχει περισσότερη νομιμοποίηση από αυτούς που καταγγέλλει. Μάλλον λιγότερη έχει γιατί αυτοί έχουν θεατές και αναγνώστες. Ψηφίζουν και αυτοί με τον τρόπο τους, επιλέγοντας τι θα δουν στο γυαλί, ποια εφημερίδα θα αγοράσουν στο περίπτερο ή ποιον ιστότοπο θα επισκεφθούν.

ΑΠΟΡΙΑ τρίτη: τι κυκλοφορία έχει η «Αυγή»; Τι ακροαματικότητα έχει το «Στο Κόκκινο»; Τι «τράφικ» βλεμμάτων έχει η ιστοσελίδα left.gr; Ας μην μπούμε σε αριθμούς. Αλλά πού είναι η λαοθάλασσα των οπαδών του ΣΥΡΙΖΑ; Εντάξει, υπάρχει κρίση του Τύπου και των ΜΜΕ λόγω της ύφεσης αλλά και του υπερπληθωρισμού πληροφόρησης. Αυτή όμως δεν έχει πλήξει λιγότερο, αλλά μάλλον περισσότερο τα ΜΜΕ που φαντάζομαι ότι δεν έχει δυσκολία να διαβάσει πίνοντας τον πρωινό του εσπρέσο ο Σκουρλέτης. Ακόμη χειρότερα: όλα τα ΜΜΕ που συνδέονται με τον ΣΥΡΙΖΑ έχουν κομματική ταυτότητα. Δεν χρειάζεται να θυμηθεί κανείς τις περιπέτειες του Τσίπρα όταν, φρέσκος πρόεδρος το 2008, είχε πάει να ανακατευθεί στην «Αυγή». Τότε, βέβαια, ο ΣΥΡΙΖΑ είχε μέσα και τους Ανανεωτές. Δεν είναι τυχαίο ότι κάποιοι στη ΔΗΜΑΡ δεν θέλουν ούτε να ακούνε για συνεργασία με την Κουμουνδούρου. Ο κομματικός Τύπος είναι, βεβαίως, μια χαρά, βολικός και πλήρως υποταγμένος.

ΤΟ κακό είναι πως όλα αυτά είναι εντελώς αυτονόητα. Ο δε ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και ο αρχηγός του, έχουν απολαύσει υπερπροβολής στα ΜΜΕ τα τελευταία πέντε χρόνια. Τόσο τα ελληνικά όσο και τα ξένα ΜΜΕ. Δεν είναι τα ΜΜΕ που έχουν φιμώσει τον ΣΥΡΙΖΑ. Το αντίθετο συμβαίνει. Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ που μποϊκοτάρει εκπομπές και δημοσιογράφους. Αρα, τι ακριβώς λέμε; Και τι ακριβώς θέλουμε; Θέλουμε μια δημοσιογραφία με χαρακτηρισμούς στα όρια της χυδαιότητας όπως αυτή που ανθεί στις σελίδες της «Αυγής»; Ή έναν πολιτικό λόγο γεμάτο απειλές και υπονοούμενα για δάνεια και τραπεζίτες που θα πάνε φυλακή; Αραγε δεν υπάρχουν ελεγκτικές Αρχές στις οποίες υπόκεινται οι τράπεζες; Ή μήπως θα τις υποκαταστήσει και αυτές ο ΣΥΡΙΖΑ ερχόμενος στην εξουσία, όπως θα επιβάλει τάξη και στα ΜΜΕ;

ΟΛΑ αυτά όμως – και δεν χρειάζεται να μακρηγορούμε – ιχνογραφούν κάτι γνώριμο. Το μονοκομματικό μοντέλο των πιο σκληρών κομμουνιστικών καθεστώτων. Είναι το πατρόν που λύνει όλα τα προβλήματα – κάτι σε Βόρεια Κορέα με χωριάτικη σαλάτα αντί για ρύζι και χωρίς πυρηνικά. Είναι επίσης το είδος της πολιτικής που έχει ανάγκη από κατασκευή εχθρών και ενόχων. Και είναι, τελικά, ένα μεγάλο ξενέρωμα.