[Αγιογραφίες] Σύνδρομα

ΤΟ σύνδρομο του προπονητή της καρέκλας δεν ισχύει μόνο στο ποδόσφαιρο. Αλλά και στην πολιτική. Δεν είναι λίγοι λοιπόν αυτοί που από τη θαλπωρή της οθόνης του υπολογιστή τους εγκαλούν τον Κωνσταντίνο Αρβανιτόπουλο για την κατάσταση στα πανεπιστήμια. Δηλαδή για την εμπλοκή που έχει δημιουργηθεί καθώς ένας αριθμός διοικητικών υπαλλήλων μπαίνουν σε κινητικότητα, διαθεσιμότητα και άλλους νεολογισμούς που προκαλούν ανησυχία.

ΩΣ υπουργός Παιδείας ο Αρβανιτόπουλος δεν έχει δείξει ατολμία. Η επιστράτευση του περασμένου Μαΐου ήταν η μεγαλύτερη από το 1974! Τότε ήταν η Κύπρος. Φέτος ήταν οι Πανελλαδικές Εξετάσεις. Η επιστράτευση, ρηξικέλευθη επιλογή, αφορούσε 86.000 άτομα και έγινε χωρίς να ανοίξει μύτη, ή μάλλον χωρίς να δημιουργηθούν προβλήματα ούτε σε ένα εξεταστικό κέντρο. Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και αιώνιος σπουδαστής της πολιτικής, ο Αρβανιτόπουλος φάνηκε να ξέρει πως κάθε κρίση θέλει την πατέντα της. Ας πούμε, όταν δημιουργήθηκε εκ νέου ζήτημα με τους εκπαιδευτικούς στο ξεκίνημα της νέας χρονιάς, το υπουργείο απέφυγε τη σύγκρουση όπως ο Διάβολος το λιβάνι και άφησε την απεργία να εκφυλιστεί. Η παρουσία του Τσίπρα στον αγιασμό δεν ήταν άσχετη με την επιλογή αυτή. Ο Αρβανιτόπουλος ήξερε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έψαχνε ένα κοινωνικό κύμα πάνω στο οποίο να σερφάρει. Και τι καλύτερο, βέβαια, από τη μαθητιώσα νεολαία. Η ήπια προσέγγιση εκτόνωσε την κατάσταση. Σε λίγες ημέρες η απεργία εξατμίστηκε.

ΣΤΑ πανεπιστήμια όμως τα πράγματα ήταν πιο δύσκολα. Πρώτα πρώτα, ο όρος «πανεπιστήμια» είναι λάθος. Το μπλοκάρισμα αφορά μόνο το Πανεπιστήμιο Αθηνών και το Πολυτεχνείο. Τα υπόλοιπα δουλεύουν. Το υπουργείο έχει αριθμητικά επιχειρήματα και για το πόσοι υπάλληλοι έχουν προσληφθεί μέσω ΑΣΕΠ – 12 στο Αθηνών και 18 στο Μετσόβιο – και για την αναλογία με την πανεπιστημιακή κοινότητα που υπηρετούν αλλά και για τις συνεπωνυμίες. Ενώ υπενθυμίζει ότι οι μισοί εξ όσων φεύγουν θα απορροφηθούν αλλού. Ενδιαφέρον όμως έχει η μέθοδος. Ο Αρβανιτόπουλος δεν συζήτησε επιστρατεύσεις, επιτάξεις κτιρίων και άλλες μεθοδεύσεις που προσβάλλουν το πανεπιστήμιο και την ιστορία του. Και επέλεξε την οδό της Δικαιοσύνης, με προσφυγές, που τη συνδύασε με μια σταθερή στάση. Ηταν μια έμμεση πίεση που αναγνώριζε τον πολυκεντρικό χαρακτήρα των πανεπιστημίων και την ανάγκη να μην υπάρξει έκρηξη. Η πολιτική αυτή έδωσε την αίσθηση της ακινησίας αλλά μέρα με τη μέρα αποδίδει. Ας πούμε, ανοίγουν οι σχολές στο Πολυτεχνείο, κάτι που μετατρέπει το Πανεπιστήμιο Αθηνών σε σκηνικό για τους μονολόγους του πρύτανη Πελεγρίνη.

ΦΥΣΙΚΑ το στυλ Αρβανιτόπουλου δεν είναι αυτό που αρέσει σε όσους εμφανίζονται ως οπαδοί των μεταρρυθμίσεων εκφράζοντας την ανυπομονησία τους, ενώ στην πραγματικότητα είναι θιασώτες ενός κρυπτοαυταρχισμού που φαντασιώνεται συγκρούσεις. Το ζητούμενο όμως στην κυβέρνηση δεν είναι να κάνεις επιδείξεις πυγμής αλλά να έχεις αποτελέσματα. Από εκεί και πέρα, η αναδιάρθρωση του ελληνικού πανεπιστημίου – όπου οι συντεχνίες έχουν χτίσει εδώ και χρόνια τα οχυρά τους – δεν θα είναι παίξε-γέλασε. Δεν θα είναι όμως και υπόθεση που να διεκπεραιωθεί με άτσαλα προνουντσιαμέντα, αλλά με χειρισμούς που να δημιουργήσουν συσχετισμούς προοδευτικής αλλαγής.