[Εμπιστευτικά] Δίκαιος φόρος
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Πριν από εκατόν τριάντα χρόνια, μια κυβέρνηση του Χαρίλαου Τρικούπη παραλίγο να πέσει, ξέρετε γιατί; Επειδή καθιέρωσε την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία.
Έως τότε, οι υπόχρεοι στράτευσης έβγαιναν με κλήρωση και μάλιστα οι κληρωτοί είχαν το δικαίωμα να αντικατασταθούν από κάποιον άλλον. Ετσι, οι πλουσιότεροι της εποχής έβρισκαν έναν τρόπο να απαλλάξουν τους κανακάρηδές τους από τις στρατιωτικές υποχρεώσεις.
Ο Τρικούπης ρίσκαρε λοιπόν μια ολόκληρη κυβέρνηση για να επιβάλλει μια μεταρρύθμιση που τώρα μοιάζει αυτονόητη αλλά τότε αποτελούσε στοιχειώδη εμπέδωση της κοινωνικής ισότητας. Με όλη την κοινωνία εναντίον του!..
Σήμερα αντίστοιχη περίπτωση αποτελεί ο φόρος στα ακίνητα.
Είναι η πρώτη φορά που η Ελλάδα επιχειρεί άλλο ένα αυτονόητο: έναν φόρο στην περιουσία, ο οποίος θα πληρώνεται από όλους όσοι έχουν περιουσία ανάλογα με την περιουσία που έχει ο καθένας. Με δίκαιη κατανομή, αλλά χωρίς εξαιρέσεις.
Διότι στη δημοκρατική πολιτεία, η φορολογία δεν είναι μόνο υποχρέωση. Είναι και δικαίωμα. Μαζί με τη στρατιωτική θητεία, ο φόρος ήταν εκείνος που προσδιόριζε τον πολίτη στην κλασική Αθήνα.
Αυτή όμως η άσκηση δικαιώματος προσκρούει σήμερα σε δύο μεγάλα εμπόδια.
Πρώτον, στην αδυναμία της Πολιτείας να διασφαλίσει την καθολική και αναλογική συμμετοχή στα φορολογικά βάρη.
Μια αδυναμία που υπονομεύει τη δικαιοσύνη του φορολογικού συστήματος αφού συντηρεί νησίδες φοροδιαφυγής και φοροαποφυγής.
Δεύτερον, στην κουτοπονηριά της κοινωνίας που πιστεύει ότι ο φόρος είναι κάτι σαν ποινή κι ότι «του Ελληνα ο τράχηλος φόρο δεν υποφέρει».
Μια κουτοπονηριά που υπονομεύει την αποτελεσματικότητα του φορολογικού συστήματος αφού εμποδίζει τη διεύρυνση της φορολογικής βάσης.
Και τα δύο ισχύουν. Οπως ισχύουν και πολλές στρεβλώσεις ή αδικίες στον προσδιορισμού του νέου φόρου – ελπίζω να αντιμετωπιστούν.
Μόνο που η καθιέρωση μιας ενιαίας φορολογίας στην ακίνητη περιουσία έχει πολύ μεγαλύτερη κοινωνική από οικονομική σημασία. Και είναι κρίμα που χρειάστηκε να την επιβάλει μια τρόικα.
Ακόμη περισσότερο που μιλάμε για μια φορολογία με ιστορικά προοδευτικό πρόσημο.
Υπενθυμίζω ότι ο φόρος στην περιουσία αποτελεί πάγιο και θεμελιώδες αίτημα της ευρωπαϊκής Αριστεράς από τον 19ο αιώνα.
Αλλο τώρα που ακούω διάφορους ντεμέκ Αριστερούς να αμφισβητούν την καθολικότητα του φόρου διεκδικώντας εξαιρέσεις στο όνομα μιας υποτιθέμενης «λαϊκής ευαισθησίας».
Ή διάφορους γελοίους Δεξιούς να υπόσχονται την κοινωνία που δεν θα πληρώνει φόρους.
Φτηνή ψηφοθηρία. Διότι το νόημα ενός δίκαιου φόρου είναι ακριβώς να τον πληρώνουν όλοι. Ολοι ανεξαιρέτως. Από ένα ευρώ οι φτωχότεροι έως εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ οι πλουσιότεροι.
Οχι επειδή έτσι θέλει ο Στουρνάρας ή η τρόικα. Αλλά επειδή αυτό απαιτεί η ιδιότητα του έλληνα πολίτη.
Google news
