[Αγιογραφίες] Σόου

ΑΝ δεν το έχετε καταλάβει είμαστε σε φάση one man show. Ενα έργο για έναν πρωταγωνιστή. Που τα λέει όπως τα θέλει. Με τη διαφορά ότι δεν πρόκειται για ερασιτεχνική παράσταση σε καφέ της Πλατείας Κολωνακίου. Οχι όλος ο κόσμος αλλά σίγουρα η χώρα είναι πλέον το σανίδι.

Ο λόγος για τον Θεοδόση Πελεγρίνη. Ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών δεν είναι σαν τους άλλους πανεπιστημιακούς. Οχι ότι δεν έχουν άνεση στο αμφιθέατρο. Αλλά εκείνος είναι σαφώς στο στοιχείο του με το μικρόφωνο – ως ερασιτέχνης του θεάτρου – πρωταγωνιστώντας σε σκηνές πλήθους με γνήσιο δραματικό στοιχείο. Δεν πρόκειται για το 1900 του Μπερτολούτσι. Πρόκειται όμως για την Ελλάδα του 2013 όπου άνθρωποι χάνουν τη δουλειά που είχαν εδώ και χρόνια ή δεκαετίες. Γιατί; Διότι για να βγει το οικονομικό πρόγραμμα που έχει συμφωνηθεί με την τρόικα πρέπει να μικρύνει το Δημόσιο. Δηλαδή να φύγουν άνθρωποι. Κάτι που συμβαίνει και με τους διοικητικούς του πανεπιστημίου.

ΦΥΣΙΚΑ, δεν θα είχαμε φθάσει εδώ αν διαδοχικές κυβερνήσεις είχαν το σθένος να συγκροτήσουν ένα επιχειρησιακό σχέδιο για ένα μοντέρνο επιτελικό Δημόσιο που να υπηρετεί την ανάπτυξη και να εγγυάται κοινωνικές υπηρεσίες. Δεν φταίνε τα πρόσωπα, φταίνε τα κόμματα. Και μια λογική στρουθοκαμήλου που έλεγε ότι κάθε φορά γινόταν το ελάχιστο, δηλαδή τίποτε – μέχρις ότου οι τροϊκανοί έδωσαν αριθμό κεφαλιών. Κόβεται κόσμος κι όχι καινούργιο κοστούμι. Αυτό είναι το γενικό πλαίσιο και αφορά εξίσου τον Πελεγρίνη, όπως αφορά τον υπουργό Παιδείας Κωνσταντίνο Αρβανιτόπουλο ή τον υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης Κυριάκο Μητσοτάκη.

ΑΠΟ εδώ και πέρα αρχίζει μια άλλη ιστορία. Ενώπιον των διλημμάτων που θέτει η συγκυρία όπου φθάσαμε, κάποιοι παίρνουν βαθιά ανάσα και πάνε να υλοποιήσουν εκ καθήκοντος τις αποφάσεις που έχουν ληφθεί και, κυρίως, τις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει, δυστυχώς, η χώρα. Και κάποιοι άλλοι παίρνουν τα μικρόφωνα. Εδώ δεν έχουμε πολιτική ή διαχείριση δημόσιων πόρων – όπως είναι τα πανεπιστήμια -, έχουμε θέατρο ευθυνών. Να φανεί ότι δεν το κάνουμε εμείς, αλλά οι άλλοι. Να διαφωνήσουμε επί της αρχής και να μην ακουμπήσουμε τα δύσκολα. Ακόμη περισσότερο: να «εμψυχώσουμε» τους διοικητικούς σε έναν αγώνα χαμένο που όμως δεν θα τον δώσουμε εμείς. Ανεβάζοντας την ένταση μιας σύγκρουσης, στην οποία δεν θα συμμετάσχουμε.

ΑΥΤΗ είναι η πολιτικοφιλοσοφική απεικόνιση μιας κατάστασης που συνοψίζεται σε ένα απλό συμπέρασμα: η ελίτ της Ελλάδας δεν είναι διατεθειμένη να αναλάβει ηγετικό ρόλο. Ηγεσία σημαίνει δύσκολες αποφάσεις, πειθώ και θυσίες προκειμένου να γίνουν προσαρμογές. Η παραπολιτική σκιά του μεγάλου σόου με φόντο το Πανεπιστήμιο Αθηνών είναι ότι ο Θεοδόσης Πελεγρίνης εγγράφεται στην ευρύτερη προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να ενεργοποιήσει ένα κοινωνικό μέτωπο που θα οδηγήσει στην ανατροπή της κυβέρνησης. Δεν το πέτυχαν στα σχολεία, το παλεύουν στα πανεπιστήμια. Με δεδομένη όμως την αλγεινή θέση της χώρας, αλλά και τη δέσμευση των τσιπραίων ότι δεν θέλουν να πάνε στη δραχμή, όλα μπροστά είναι. Με άλλα λόγια, τις προσδοκίες που καλλιεργούν θα πρέπει να τις υλοποιήσουν αν ποτέ έρθουν στα πράγματα. Εκτός αν υπολογίζουν ότι αυτοί θα έρθουν αφού θα τα έχει υλοποιήσει όλα αυτά η κυβέρνηση που θα έχει υποστεί το τρίπτυχο του τίτλου της μονοπρόσωπης παράστασης που είχε δώσει κάποτε ο Θεοδόσης Πελεγρίνης στο καφέ GK του Κολωνακίου: «Φθορά, Φθορά, Φθορά».