[Αγιογραφίες] Κουβέντες

ΣΑΝ λιμάνι που το έχει πιάσει ο νοτιάς είναι το πολιτικό σκηνικό. Τα νερά ξεχειλίζουν από δω κι από κει, θολωμένα και με αφρούς.

ΑΠΟ τη μια είναι οι Ανεξάρτητοι Ελληνες. Οι διαλυτικές τάσεις είναι εμφανείς και ο Πάνος Καμμένος κινδυνεύει να μείνει αρχηγός χωρίς κόμμα. Από την άλλη είναι η ΔΗΜΑΡ. Εδώ υπάρχει μια συζήτηση για τον πολιτικό προσανατολισμό της Αγίου Κωνσταντίνου. Αυτή μαζεύεται από εδώ για να ξαναβγεί από εκεί. Είπε δύο κουβέντες ο Σπύρος Λυκούδης για την Κεντροαριστερά και τις μάζεψε ο ίδιος ο Φώτης Κουβέλης ακόμη και με δύο κουβέντες παραπάνω που είπε στην τριήμερη συζήτηση στη Βουλή – κουβέντες που προκάλεσαν διάλογο με τον Βαγγέλη Βενιζέλο. Η συζήτηση επανέρχεται τώρα καθώς η Ντόρα τής έδωσε ένα απροσδόκητο σπινάρισμα. Να ξαναμπεί η ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση, καθώς η συμπολίτευση τείνει προς το 150. Τα μάζεψε ο Τσούκαλης, αλλά βγήκε ατάκα ο Γρηγόρης Ψαριανός να επαναφέρει το θέμα. Δεν είναι μόνος. Σε αντίστοιχο προβληματισμό είναι και ο Βασίλης Οικονόμου.

ΕΙΝΑΙ, ομολογουμένως, εντυπωσιακό. Η ανάγκη κυβερνησιμότητας της χώρας διατρέχει το πολιτικό προσωπικό και ενεργοποιεί φωνές. Είναι μια τάση αντίθετη στις προσωπικές στρατηγικές που καθίστανται όλο και πιο ανάγλυφες στη μεγάλη τοιχογραφία της πολιτικοοικονομικής κρίσης που πλήττει τη χώρα. Υπάρχει η λογική της καρέκλας και του «τι σημαίνει για μένα το να πω ναι ή όχι;». Και υπάρχει και μια λογική ότι η αναλωσιμότητα των πολιτικών είναι δεδομένη κι ο καθένας δίνει και κάνει ό,τι μπορεί. Οπως έλεγε κατ’ ιδίαν κορυφαίος υπουργός – από αυτούς που δεν φυλάγονται – «έτσι κι αλλιώς κανένας μας δεν θα ξαναβγεί…».

ΣΤΗ διελκυστίνδα αυτή, το μεγάλο ερώτημα είναι πόσο θα αντέξουν τα κόμματα. Και, κυρίως, πόσο θα συνεχίσουν να επιβάλλονται οι αρχηγοί, τη στιγμή που γίνεται όλο και πιο φανερό ότι τα συμφέροντά τους – και τα συμφέροντα των κομμάτων αλλά και του τόπου – παύουν να ταυτίζονται. Αλλωστε, η πολιτική σκηνή δεν βρίθει από ταλέντα – τύπου Ανδρέα – που να πείθουν τις μάζες ότι η προσωπική τους μοίρα και η μοίρα όχι του κόμματος αλλά της παράταξής τους είναι το ίδιο πράγμα.

ΑΠΟ την άλλη, σε ένα συστημικότερο επίπεδο η απορία είναι αν η τάση θρυμματισμού που διατρέχει οριζοντίως την πολιτική θα συνεχιστεί. Η ΔΗΜΑΡ προήλθε από τον ΣΥΡΙΖΑ. Εχουν όμως μπροστά τους, η μεν ΔΗΜΑΡ ακόμη μια μικροδιάσπαση προς το κέντρο και ο ΣΥΡΙΖΑ ακόμη ένα ράγισμα προς τα αριστερά; Το σπάσιμο, κομματάκι κομματάκι, του ΠΑΣΟΚ δείχνει ότι οι τεκτονικές δυνάμεις κάτω από την επιφάνεια της ελληνικής πολιτικής παραμένουν ενεργές.

ΤΕΛΙΚΑ, ο προβληματισμός είναι αν όλα αυτά μας οδηγούν σιγά σιγά όχι σε εκλογές όσο σε μια πολιτική κοσμογονία. Με άλλα λόγια, δεν είναι βέβαιο αν η αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού έχει ακόμη συντελεστεί ή αν – που είναι και το πιθανότερο – βρίσκεται σε εξέλιξη.