[Στην ανάπαυλα] Ποιητής στα λεωφορεία και βουλευτής στα κάγκελα
![[Στην ανάπαυλα] Ποιητής στα λεωφορεία και βουλευτής στα κάγκελα](https://www.tanea.gr/app/uploads/2026/11/Default-3-600x400.jpg?v=1794330133)
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Μετά τον διαμελισμό του Κ.Π. Καβάφη στα λεωφορεία ήρθαν και κριτικές φωνές να τον αποτελειώσουν. Ή υμνητικοί παιάνες που σε λιγώνουν ή χλευασμοί που σε πικραίνουν.
Κι όμως, δεν μπορεί, κάποιος δρόμος θα υπάρχει, στρωτός και ήσυχος που να δίνει παλμό στο βήμα, μέτρο και ρυθμό στο αίσθημα, ένας δρόμος που θα σε φέρνει πιο κοντά στο βαθύ και το ανείπωτο. Αλλά αυτό θέλει να απαρνηθείς πολλά απ’ τα σουσούμια σου. Να δεχθείς τη ζωή που περνάει και σκουριάζει τις κλειδώσεις.
Ισως να στάθηκα τυχερός. Από παιδί, και χωρίς κανέναν λόγο ή προτροπή, ποτέ δεν ένιωσα την ποίηση σαν «ανθογυάλι στο λιόγερμα με πυρπολημένα σύννεφα και μπλαβιές δροσοσταλίδες».
Χωρίς να την ψάξω την αισθάνθηκα κάποια στιγμή να περπατάει δίπλα μου, πεζή και να με κάνει να αντέχω τον ανήφορο της εφηβείας σχεδόν χαμογελώντας.
Είχα βέβαια αποστηθίσει μέσα μου (με το άγχος του να μην πιαστώ αδιάβαστος) όλα όσα μας έβαζε το σχολείο ή η τρέχουσα αντίληψη. Ελεγε ο δάσκαλος τον Σολωμό εθνικό ποιητή; Αμέσως όλος ο Εθνικός Υμνος απ’ έξω κι ανακατωτά.
Ακουγα τη Θεία Μαριγώ να καμαρώνει για τον γιο της: «Ο Γιάννης είναι στο Λονδίνο. Στην πρεσβεία υπό τον Σεφέρη. Μέγας ποιητής. δύσκολος άνθρωπος. Βαρύς. Αλλά ποιητής μέγας».
Τρέχω, βρίσκω μια συλλογή, ο «Ερωτικός λόγος» αποστήθιση τελεία. «Ρόδο της μοίρας γύρευες να βρεις να μας πληγώσεις (…) ο κόσμος είταν εύκολος ένας απλός παλμός…».
Πέρασε καιρός και στο πρώτο ερωτικό σκίρτημα βλέπω στον δρόμο, τυχαία, το πρόσωπο τ’ αγαπημένο, πάω να μιλήσω κι αισθάνομαι με την καρδιά στο στόμα. Η φωνή να πάλλεται, απ’ τους χτύπους και λέω. Α να! «Ενας απλός παλμός, ένας απλός παλμός».
Κι ύστερα θυμάμαι μετά τη σχολή, η Αννα ξαπλωμένη στο ντιβάνι, τα μαλλιά της έξω από το μαξιλάρι χάιδευαν λες το μεγάφωνο από ένα πικάπ της πλάκας, μάρκας Teppaz, ηλεκτρόφωνο παρακαλώ. Και ξαφνικά έρχεται ο στίχος του Ελύτη μόνος του στη γλώσσα «Και τα μαλλιά της τα ποτισμένα στην Ενάτη…».
Ακόμα κι όταν ένας πρωθυπουργός (ας μην πούμε τ’ όνομά του, δεν χρειάζεται να στεναχωρηθούμε τέτοια ώρα) έβγαζε τον επινίκιο στα μπαλκόνια, εγώ άκουγα τον Αλεξανδρινό να ψιθυρίζει. «Το πιθανότερο είναι, βέβαια, υπεροψίαν και μέθην.
Υπεροψίαν και μέθην θα είχεν ο Δαρείος».
Ετσι πορεύτηκα. Μην ξέροντας. Η ποίηση μου μαθαίνει τη ζωή; Ή η ζωή την ποίηση; Θα πεις στους σκοτεινούς καιρούς που ζούμε ποια ποίηση και ποια ζωή;
Ηταν κι αυτή η Κυριακή με τη Ζωή-Βοήθεια και τη Ραχήλ στα Κάγκελα. Τι να κάνω κι εγώ; Γυρνάω με τον δικό μου τρόπο στον Κ.Π. Καβάφη, χωρίς το νυστέρι του κριτικού, ούτε με τον μπαλτά του διαφημιστή χασάπη και τον μνημονεύω λέγοντας: «Βαρέθηκα να βλέπω την σκηνή, και γύρισα τα μάτια μου κατά τα θεωρεία».
Google news
