Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΗΜΕΡΑ

Παρότι η κοινοβουλευτική συζήτηση επί της πρότασης δυσπιστίας που κατέθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ είναι σε εξέλιξη, μπορεί να εξαχθούν χρήσιμα συμπεράσματα.

Πρώτον, όλα δείχνουν ότι η έμπνευση του κ. Τσίπρα μπορεί να λειτουργήσει – ενδεχομένως πέρα από τις προθέσεις του – θετικά για την πορεία της χώρας: δίνει την ευκαιρία επαναβεβαίωσης της κυβερνητικής πλειοψηφίας και αποκλείει για το επόμενο εξάμηνο κάθε κοινοβουλευτική δυνατότητα πρόκλησης πολιτικής αστάθειας. 

Δεύτερον, είναι προφανές ότι το βέβαιο «όχι» των βουλευτών της πλειοψηφίας στην πρόταση δυσπιστίας προδιαγράφει και την άμβλυνση των αντιθέσεων εντός της συμπολίτευσης για τα κρίσιμα νομοσχέδια που ακολουθούν – όπως λόγου χάρη για τον Ενιαίο Φόρο Ακινήτων. 

Τρίτον, η κοινοβουλευτική αναβάπτιση της κυβέρνησης εκ των πραγμάτων θα αυξήσει τη διαπραγματευτική ισχύ της απέναντι στις απαιτήσεις της τρόικας – σε ένα σημείο καμπής για την αναστροφή των ολέθριων επιπτώσεων της ύφεσης. 

Τέταρτον, η αρνητική στάση των υπόλοιπων κομμάτων απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ δείχνει ότι η αξιωματική αντιπολίτευση δυσκολεύεται να βρει συνομιλητές – πέραν της ειδικής περίπτωσης Καμμένου. Στοιχείο που πρέπει να προβληματίσει την Κουμουνδούρου ενόψει των μελλοντικών πολιτικών εξελίξεων. 

Σε κάθε περίπτωση ωστόσο τα συγκυβερνώντα κόμματα θα διαπράξουν μέγα λάθος αν θεωρήσουν ότι η απόρριψη της πρότασης δυσπιστίας ισοδυναμεί με λευκή επιταγή: η κοινωνία αναμένει πλέον την αρχή της εξόδου από την κρίση και δεν είναι διατεθειμένη για άλλες θυσίες, όπως απαιτούν οι δανειστές. Απαιτείται λοιπόν σκληρή διαπραγμάτευση χωρίς τον παραμικρό πολιτικό εφησυχασμό.

Από την άλλη πλευρά, ο κ. Τσίπρας οφείλει να αναλάβει την ευθύνη των λόγων του: εφόσον αναγνωρίζει πλέον ότι θα συνιστούσε καταστροφή η έξοδος από το ευρώ, πρέπει να αποδεχθεί και όλα όσα συνεπάγεται αυτή η δήλωσή του και να εγκαταλείψει τη λαϊκίστικη, αλλά και αδιέξοδη ρητορική περί κατάργησης των Μνημονίων με έναν νόμο!