Επρεπε να προβληθεί το βίντεο;

Η γωνία λήψης της κάμερας ασφαλείας στα γραφεία της Τοπικής Οργάνωσης Βορείων Προαστίων της Χρυσής Αυγής τα κατέγραψε όλα: τον δολοφόνο με τον συνεργό του, τα μέλη της που δολοφονήθηκαν, το έγκλημα. Η εικόνα ήταν θολή. Δεν πρόδιδε χαρακτηριστικά. Η εν ψυχρώ δολοφονία όμως φαινόταν καρέ καρέ. Δεν δόθηκε στη δημοσιότητα από την Αστυνομία, αλλά διέρρευσε στην ιστοσελίδα zougla.gr για να αναπαραχθεί έπειτα από σχεδόν όλα τα ΜΜΕ. Η προβολή του αλλά και το γεγονός ότι σε κάποια δελτία ειδήσεων προβλήθηκε χωρίς προειδοποίηση προκάλεσε αντιδράσεις. Οχι μόνο από την οικογένεια του Γιώργου Φουντούλη, ενός εκ των θυμάτων. Αλλά και από την ΕΣΗΕΑ, που τόνισε σε ανακοίνωσή του ότι δεν εξυπηρετείται η ανάγκη της ενημέρωσης και η προβολή «αποσκοπεί στην αύξηση της τηλεθέασης μέσω της τρομολαγνείας».

Σύμφωνα με μία από τις προσεγγίσεις των ημερών, το βίντεο της δολοφονίας των μελών της Χρυσής Αυγής αποτελεί ντοκουμέντο για τη δράση της τρομοκρατίας. Οσοι τάσσονται υπέρ αυτής της άποψης επικαλούνται ως επιχείρημά τους την προβολή του βίντεο της δολοφονίας Κένεντι. Αλλά και τη δημοσίευση της φωτογραφίας παιδιών από το Βιετνάμ που εγκαταλείπουν το καμένο χωριό τους ύστερα από αμερικανικό βομβαρδισμό με ναπάλμ. Αυτή η φωτογραφία μπήκε το 1972 στο πρωτοσέλιδο των «New York Times» και κέρδισε το βραβείο Πούλιτζερ. Ανάμεσα στα παιδιά που εικονίζονταν βρισκόταν και ένα κορίτσι, γυμνό. Οι αρχισυντάκτες της εφημερίδας αποφάσισαν να θυσιάσουν την ιδιωτικότητα του κοριτσιού, αλλά παρουσίασαν μια εικόνα που έδειξε τις συνέπειες εκείνου του πολέμου.

«ΤΑ ΝΕΑ» ζήτησαν τη γνώμη δύο ειδικών σε ζητήματα θεωρίας των μέσων για την προβολή του βίντεο της διπλής δολοφονίας στο Νέο Ηράκλειο. Και οι δύο εξηγούν ότι η δημοσιοποίηση βίαιων εικόνων πρέπει να κρίνεται κατά περίπτωση. Σημασία έχει ποιος, σε ποιο πλαίσιο και με ποιον τρόπο προβάλλει το υλικό.