[Διαστάσεις] Φανατισμός και ανοησία

Το κυρίαρχο χαρακτηριστικό των ακροδεξιών τρομοκρατών είναι ο φανατισμός. Οι πράξεις τους τροφοδοτούνται από το μίσος για το διαφορετικό χρώμα, τον διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό, τις διαφορετικές ιδέες. Σκοτώνουν για να αντλήσουν χαρά, για να αποδείξουν την ανωτερότητα της άριας φυλής και για να δώσουν ένα μάθημα στο κατώτερο είδος και στους συμμάχους του. Γνωρίζουν ότι η βία φέρνει βία και ηδονίζονται από αυτό.     

Το κυρίαρχο χαρακτηριστικό των ακροαριστερών τρομοκρατών είναι η ανοησία. Οι πράξεις τους τροφοδοτούνται από την πεποίθηση ότι αποδυναμώνουν τον αντίπαλο, τον κάνουν να φοβηθεί, ώστε στην τελική αναμέτρηση να τον συντρίψουν. Στην πραγματικότητα, βέβαια, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Σκοτώνοντας έναν αστυνομικό, ενισχύουν την καταστολή. Σκοτώνοντας έναν χρυσαυγίτη, δίνουν επιχειρήματα στους νεοναζί. Αλλά δεν μπορούν να το δουν, έχουν τυφλωθεί. Αν έβλεπαν ποτέ.

Οχι πως οι πρώτοι δεν είναι ανόητοι και οι δεύτεροι δεν είναι φανατικοί. Και τα δύο συμβαίνουν, οι διαβαθμίσεις μονάχα αλλάζουν. Ο εκρηκτικός συνδυασμός του φανατισμού με την ανοησία είναι το μεγάλο πρόβλημα αυτής της κοινωνίας, ένα πρόβλημα όχι σημερινό, ένα πρόβλημα με διάφορες εκφάνσεις, που έρχεται κάθε τόσο στο προσκήνιο με βίαιη μορφή και μας βγάζει – όλους, πολιτικούς, δημοσιογράφους, διανοούμενους – από τον λήθαργο.

Δικαιώνονται λοιπόν οι έξαλλοι της ΝΔ και η θεωρία τους περί των δύο άκρων; Οχι βέβαια. Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει. Η κουτοπόνηρη προσπάθειά τους να εξισώσουν τη Χρυσή Αυγή με τον ΣΥΡΙΖΑ ή να θέσουν τον δεύτερο εκτός «συνταγματικού τόξου» γελοιοποιείται ακριβώς από την ομόφωνη και κατηγορηματική καταδίκη των αποτρόπαιων δολοφονιών της περασμένης Παρασκευής από όλα (σχεδόν) τα κόμματα. Δεν θα μας παρασύρουν όσοι ισχυρίζονται ότι δεν είναι όλοι οι νεκροί ίδιοι, ότι άλλο είναι να σκοτώνεις έναν αντιφασίστα κι άλλο έναν φασίστα. Η ανοησία δεν αποτελεί αποκλειστικότητα των δολοφόνων – είναι μια αρρώστια μεταδοτική.

Τα άκρα είναι πράγματι δύο, αλλά όχι αυτά που φαντασιώνουν ο Χρύσανθος και ο Φαήλος. Είναι από τη μια το μείγμα φανατισμού και ανοησίας και από την άλλη ο ορθολογισμός, η ψυχραιμία, η ειλικρινής αυτοκριτική. Κάπου ανάμεσα κινούμαστε. Υπάρχουν περίοδοι που φλερτάρουμε με τα δύσκολα, που βάζουμε έναν στόχο και αγωνιζόμαστε να τον πετύχουμε. Υπάρχουν κι άλλες, που αφηνόμαστε να παρασυρθούμε από τα συνθήματα, τις κραυγές και τις εύκολες υποσχέσεις. Μία από αυτές είναι και η σημερινή. Αυτό δεν σημαίνει ότι βρισκόμαστε στα πρόθυρα του εμφυλίου πολέμου, όπως η προέλαση της Χρυσής Αυγής δεν σήμαινε ότι βρισκόμασταν ένα βήμα πριν από την ελληνική εκδοχή της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Ούτε όμως πρέπει να κάτσουμε με σταυρωμένα τα χέρια και να περιμένουμε από τις διωκτικές Αρχές να κάνουν τη δουλειά τους. Αν, ας πούμε, μετατρέπαμε τη φετινή πορεία για το Πολυτεχνείο σε μια πάνδημη διαδήλωση εναντίον κάθε μορφής τρομοκρατίας;