Ωτοβλεψίες

Για προσέξτε. Είναι viral και είναι δικό μας! Εξι χιλιάδες χτυπήματα τις δέκα πρώτες ώρες της ανάρτησής του στο YouΤube είχε το βιντεάκι για τη νέα παράσταση της Λυρικής «Προσοχή! Ο πρίγκιπας λερώνει» κι αυτή τη στιγμή έχει καβατζάρει αισίως τις είκοσι. Ο τουρτοπόλεμος και τα γουρούνια του διαφημιστικού υλικού οφείλονται στον δημιουργικό οίστρο του Νίκου Πάστρα, γνωστού από τη συνεργασία του με το εξαιρετικό κινηματογραφικό σάιτ Flix, αλλά και από το μοντάζ της φετινής ταινίας του Νίκου Παναγιωτόπουλου και τις μικρού μήκους ταινίες του, οι οποίες έχουν μια διόλου ευκαταφρόνητη συγκομιδή από βραβεία. Τα υπόλοιπα τα χρωστάμε στον Χανς Κρίστιαν Αντερσεν που είπε πρώτος το παραμύθι για τον «Πρίγκιπα χοιροβοσκό», στον συνθέτη Νίκο Κυπουργό και στον Θωμά Μοσχόπουλο, ο οποίος σκηνοθετεί φέτος για δεύτερη φορά στην παιδική σκηνή της Λυρικής, μετά τον «Παπουτσωμένο γάτο» του 2011. Θα πάμε.

Κάτι τρέχει με το νέο μυθιστόρημα του Αύγουστου Κορτώ «Το βιβλίο της Κατερίνας» (εκδόσεις Πατάκη). Κάτι που δεν μπορεί να μας το εξηγήσει ούτε ο ίδιος. «Νιώθω κατάπληξη», μας λέει, «διαπιστώνοντας καθημερινά την αγάπη με την οποία οι αναγνώστες περιβάλλουν το Κατερινάκι μου». Το Κατερινάκι είναι η μάνα του, το βιβλίο όμως αφήνει πίσω του την αυτοβιογραφική λογοτεχνία. Γιατί η ψυχική νόσος δεν αφορά μόνο την οικογένεια αλλά πιτσιλάει όλους τους ανθρώπους, τουλάχιστον αυτούς που δέχονται να βραχούν και να μουλιάσουν από τα κοινά μας πάθη.

«Πήρα την ευθύνη να συμπληρώσω, με πολύ σεβασμό», γράφει ο σκηνοθέτης Κώστας Τσιάνος (φωτογραφία) στο πρόγραμμα της «Γειτονιάς των Αγγέλων», «όσα δεν του επέτρεψε η λογοκρισία να περάσουν στο έργο του». Δεν ξέρω τι θα έκανε ο Ιάκωβος Καμπανέλλης αν ζούσε και άκουγε τις «προσθήκες», κάτι μου λέει όμως ότι δεν θα αισθανόταν διόλου αναστηλωμένος. Τα εμβόλιμα κλωτσούσαν κι έσκιζαν το ήδη αποσαθρωμένο πανί ενός έργου που δεν είναι δα και από τα καλύτερα της νέας ελληνικής δραματουργίας ενώ τα παραπανίσια τραγούδια του Θεοδωράκη με τα οποία ενισχύθηκε η παράσταση διερρήγνυαν βάναυσα τη ροή του λαϊκού μελοδράματος. Το πιο σεβαστικό θα ήταν νομίζω να είχε ξεχαστεί μαζί με δυο-τρία άλλα έργα του ιδίου για να πάρουν επιτέλους αέρα και να λάμψουν τα όψιμα έργα του και οι συνταρακτικοί του μονόλογοι. Δυστυχώς, παρά τα όσα συμβαίνουν αυτόν τον καιρό στο real estate, στην τέχνη ζούμε την εποχή της φουλ αντιπαροχής και του πανωσηκώματος, απόδειξη αυτή η ασεβής παράσταση του Εθνικού Θεάτρου. Καλοσιδερωμένες κορασίδες που χόρευαν τσιγκολελέτα τη «Λενιώ» του Θεοδωράκη, ένα αντιερωτικό πρωταγωνιστικό ζευγάρι, αγόρια της εργατιάς με περιττά κιλά και σωσίβια, καρό τραπεζομάντιλα και καρτούτσα που θύμιζαν το στην «Υγειά μας ρε παιδιά» του Σπύρου Παπαδόπουλου. Να μου το θυμηθείτε: το λαϊκό θα περάσει των παθών του τον τάραχο εάν τα βελούδα και οι ρόδακες του Τσίλλερ συνεχίσουν να συμπεριφέρονται σαν «Μια κυρία στα μπουζούκια».

ΥΓ: Η παράσταση που ήταν αφιερωμένη στον Νίκο Κούρκουλο με ανάγκασε να θυμηθώ μια χαριτωμένη φάση από τη θητεία του στο Εθνικό. Είχε πάει να δει μια παράσταση που έσπαγε ταμεία για να διαπιστώσει αν κρατάει την ποιότητά της ή αν το έχουν ρίξει στο σορολόπ. «Μπήκα καλά και έφυγα σιχαμένος». Ετσι.