Τσ, τσ, τσ... Να μη σκέφτονται ούτε τους Πούτιν, ούτε τους Λαβρόφ (ο οποίος πολύ βαρέως το έφερε που ομοφυλόφιλοι ξένοι διπλωμάτες στη Μόσχα ζητούν την αναγνώριση των συντρόφων τους...), ούτε καν τη Χρυσαυγούλα μας. Μα να βάζουν το άγαλμα με τους ποδοσφαιριστές Ζινεντίν Ζιντάν και Μάρκο Ματεράτσι, διά χειρός του γαλλοαλγερινού Αμπέλ Αμντεσεμέντ, σε τέτοια σκανδαλιστική στάση; Είναι που το «αποκαθήλωσαν» από την Ντόχα επειδή κάποιοι αντέδρασαν για την περήφανη αγορά της Διεύθυνσης Μουσείων του Κατάρ
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
4 λεπτά Ο (παλιό)καιρος των Τσιγγάνων
Γεια σου Φοίβη
Η ιστορία απαγωγής μικρών παιδιών από Ρομά χάνεται στους αιώνες. Γύρω στο 1450 στον Μυστρά είχαν απαγάγει την κόρη του πλατωνιστή Πλήθωνα Γεμιστού και την αναζητούσε μανιωδώς απειλώντας και τάζοντας. Γι’ αυτήν την ιστορία έχει γράψει και ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης το μυθιστόρημα «Γυφτοπούλα» που έγινε και τηλεοπτικό σίριαλ στην Εθνική Τηλεόραση.
Θυμάμαι στα παιδικά μου χρόνια σε ορεινό χωριό της Αρκαδίας την εποχή του θέρου έρχονταν και κατασκήνωναν οι οικογένειες των Αθίγγανων από τον κάμπο της Ηλείας. Οι άντρες ακόνιζαν μαχαίρια και σκαπτικά εργαλεία, γάνωναν τετζέρια και λεβέτια και έπαιρναν για αντάλλαγμα σιτάρι. Οι γυναίκες έλυναν τα μάγια σε αθώες χωριάτισσες και τους ξάφριζαν τις οικονομίες. Εμάς τα παιδιά μας φοβέριζαν με μάγια αν δεν τους φέρναμε φαγώσιμα κρυφά από το σπίτι. Θυμάμαι έναν καυγά ζευγαριού που η τσιγγάνα απειλούσε τον άντρα της να τον χωρίσει. «Θα σε χωρίσω ρε γύφτο» του έλεγε, κι αυτός της απαντούσε «δεν μπορείς να με χωρίσεις μωρή, σε έχω με στεφάνι», κι αυτή ανταπαντούσε με όλη τη δύναμη της φωνής της «στεφάνι ρε γύφτο φορούν και τα βαρέλια». Την ίδια στιγμή στην πλατεία του χωριού ο πλανόδιος πραματευτής έπαιζε το άσμα σουξέ «γαρίφαλο στο αυτί κι η πονηριά στο μάτι… κούνα το χέρι γύφτισσα, τσιγγάνα, τουρκογύφτισσα…» κι άλλα πολλά άσματα.
Μετά έμαθα ότι η λέξη γύφτος είναι παραφθορά του Αιγύπτιου, λόγω του τόπου από όπου ήρθαν, ενώ όσοι π.χ. ήρθαν από την Τουρκία τους αποκαλούσαν Τουρκόγυφτους. Ιστορικά η καταγωγή τους έρχεται από τα βάθη της Ινδίας και σκορπίστηκαν στην Ασία και σε όλη την Ευρώπη. Οσοι από τους Αθίγγανους προσαρμόστηκαν στη χώρα μας και πρόκοψαν, ζουν αρμονικά με τους υπόλοιπους κατοίκους. Οσοι δεν προσαρμόζονται κι επιμένουν να ζουν χωρίς ίχνος υποκρισίας, δεν τους καλοβλέπει η υπόλοιπη κοινωνία. Κι εμείς οι μπαλαμοί είμαστε ανεκτικοί στην ιδιαιτερότητά τους, αλλά μέχρις ενός σημείου, να μη μας δημιουργούν προβλήματα και δυσαρμονία.
Μαυραειδόπουλος Δημήτριος
Γειά σου και σ’ εσένα Δημήτριε,
Δεν δημοσίευσα το πρώτο μέρος της επιστολής σου καθώς είχε προφανώς γραφτεί πριν βρεθούν οι πραγματικοί γονείς της Μαρίας. Διαπιστώνω ότι και εσύ, όπως και οι περισσότεροι από εμάς, παρασύρθηκες από τα σενάρια με μάγισσες και δράκους, με κακούς Τσιγγάνους και καλούς «ξανθούς αγγέλους» που στις οικονομικά εύρωστες εποχές γίνονταν σίριαλ – υπερπαραγωγές στην τηλεόραση. Να όμως που η αλήθεια βρέθηκε σε ένα γονίδιο! Και τι να κάνουμε που οι ιατρικές σειρές δεν είχαν ποτέ μεγάλη θεαματικότητα… Τι να τα κάνεις όμως τα σενάρια, εσύ ειδικά Δημήτριε, όταν είσαι κοινωνός της σκηνής και της εμβληματικής φράσης που αναφέρεις παραπάνω. Το «στεφάνι ρε Γύφτο φορούν και τα βαρέλια» περιμένεις τον Λαζόπουλο να σ’ το κάνει σουξέ; Τρέξε παιδί μου να το κατοχυρώσεις… Οσο για τα υπόλοιπα, ας τους αφήσουμε κι αυτούς στη δική τους φασαριόζικη ησυχία, με τα πολλά κακά τους, τα επίσης πολλά καλά τους αλλά κυρίως με την αυθεντικότητά τους…
Συγκάτοικοι είμαστε όλοι στην τρέλα
Η αναγνώστρια Βαρβάρα Μπακάλη παράφρασε τους στίχους του Κώστα Τριπολίτη στο γνωστό τραγούδι του Αντώνη Βαρδή, προσαρμόζοντας τους στα επερχόμενα οικονομικά μέτρα.
Ο λόγος του Αντώνη τσάμπα λέγεται / το λόγο αυτό εγώ το σεβάστηκα / και να που η τρόικα πάλι μαίνεται / και να ο Μπαρόζο υψώνει τη μάστιγα, / Φρίκη, φρίκη, φρίκη!
Συγκάτοικοι είμαστε με την Εφορία / πληρώνω στο σπίτι μου νοίκι / τι κι αν γλιτώσαμε τάχα τη χρεοκοπία / το σπίτι μου πια της ανήκει. / Ο λόγος δεν έχει λόγο να υψώνεται / ο λόγος τροφή για τον μαυροκόρακα / και να που η Ελλάδα ακόμη δεν σώνεται / και να οι πολίτες της με τρύπια σώβρακα / φρίκη, φρίκη, φρίκη!
Συγκάτοικοι είμαστε όλοι στην τρέλα / σε λίγο δεν θα ‘χω να φάω
μου ‘χει το κράτος ρουφήξει το αίμα σα βδέλλα / θα φύγω στα ξένα να πάω. / Ο λόγος ειν’ κούφιος, δεν καταναλώνεται / στη Βουλή γκρινιάζουν – κουβέντα να γίνεται
και να που η ζωή μας εξαθλιώνεται / και να που ο κοσμάκης συνέχεια γδύνεται / Φρίκη, φρίκη, φρίκη.
Βαρβάρα μου,
το έχεις το ταλέντο στη στιχουργική αλλά τι να το κάνεις τώρα που έχουν πέραση άλλου τύπου στιχουργοί, από Ναταλία Γερμανού και κάτω. Πάντως θα σου απαντήσω κι εγώ έμμετρα και σε σχέση με την κρίση, παραφράζοντας Μπρεχτ σε μουσική Μικρούτσικου. Εμπνευσμένο από την Αννα Βίσση και αφιερωμένο σε αυτήν:
Μιλάμε για μπότες λουστρινένιες και πάλι
Αννα μην κλαις
Θα γυρέψουμε βερεσέ απ’ τον Καβάλι
Google news
