[Τρίτη άποψη] Η μεταρρύθμιση που χρειάζεται

Με την τρόικα να επιμένει σφίγγοντας τη θηλιά γύρω από τον λαιμό της χώρας, ο δημοσιοϋπαλληλικός κόσμος και οι συνδικαλιστικές του οργανώσεις οφείλουν να αναλάβουν τις πρωτοβουλίες που τους αναλογούν για τον απεγκλωβισμό τόσο της εθνικής οικονομίας όσο και της δημόσιας διοίκησης από τον φαύλο κύκλο μιας αδιέξοδης κατ’ όνομα πολιτικής, που θυσιάζει μεσομακροπρόθεσμα αναπτυξιακά και δημόσια συμφέροντα στον βωμό μιας βίαιης, ανορθολογικής και τελικά ατελέσφορης βραχυπρόθεσμης μνημονιακής προσαρμογής.

Μέχρι τώρα το δημοσιοϋπαλληλικό κίνημα αρκέσθηκε σε μια αμυντικού τύπου υπεράσπιση των εργασιακών δικαιωμάτων και κατακτήσεων, που τα τελευταία χρόνια της λιτότητας συρρικνώθηκαν δραματικά.

Τώρα ήρθε η ώρα για μια επιθετική στρατηγική που θα αποκαταστήσει τη χαμένη αυτοεκτίμηση των εργαζομένων του Δημοσίου και, ταυτόχρονα, θα μετασχηματίσει τις οργανώσεις τους σε ενεργούς συντελεστές μιας αυθεντικής και αποτελεσματικής διοικητικής μεταρρύθμισης και όχι σε παθητικά θύματα μιας συνολικής και καταστροφικής απορρύθμισης του Κράτους.

Η απορρύθμιση και, εντέλει, η πλήρης αποδιάλυση του Κράτους θα επέλθει με μαθηματική ακρίβεια, αν συνεχιστεί η συζήτηση περί μειώσεων οργανικών θέσεων και δομών χωρίς καμία δράση για τον λειτουργικό εκσυγχρονισμό τους. Αν συνεχισθούν τα περί «διαθεσιμότητας» υπαλλήλων χωρίς προηγούμενη αξιολόγηση των φορέων στους οποίους υπηρετούν, τα περί «μοριοδότησης» τυπικών προσόντων που δεν ενσωματώνουν τα ουσιαστικά της γνώσης και της εμπειρίας εξομοιώνοντας τους εν ενεργεία εργαζομένους με τους νεοπροσλαμβανόμενους. Αν τα περί «κινητικότητας» εξακολουθούν να μη λαμβάνουν υπόψη τις πραγματικές οργανικές ανάγκες. Αν, τέλος, οι καταργήσεις θέσεων και αντίστοιχες «απολύσεις» σχεδιάζονται με μόνο γνώμονα την ικανοποίηση των μνημονιακών απαιτήσεων.

Αν, αντί της «απόλυσης» 11.000 υπαλλήλων μέσα στη διετία 2013-2014, οι νέες προσλήψεις δεν υπερέβαιναν το 80% των αποχωρούντων, μέσα σε τέσσερα χρόνια θα είχαμε 15.000 λιγότερους υπαλλήλους!

Αν, αντί της «διαθεσιμότητας» 25.000 υπαλλήλων, που θα υπαχθούν στο καθεστώς της «κινητικότητας» τα επόμενα δύο χρόνια, πραγματοποιούσαμε μια ουσιαστική επαναξιολόγηση της αποστολής δημοσίων φορέων, μέσα στα επόμενα τέσσερα χρόνια θα μπορούσε να μετακινηθεί ο διπλάσιος αριθμός υπαλλήλων και, μάλιστα, με λειτουργικά και αναπτυξιακά κριτήρια.

Αν, αντί για τη «μοριοδότηση» των εν ενεργεία υπαλλήλων, είχαμε από το 2015, και με την επίβλεψη της νέας Ανεξάρτητης Αρχής (ΑΣΔΥ), ένα πραγματικό σύστημα αξιολόγησης της απόδοσής τους, η αναβάθμιση των υπηρεσιών θα ήταν απείρως μεγαλύτερη.

Αν, αντί της αυθαίρετης επιβολής «οριζόντιων μέτρων» στις δημόσιες υπηρεσίες, λαμβάναμε στοχευμένα μέτρα σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Πλαίσιο Αξιολόγησης, με τον Νόμο 3230/2004 για τη Διοίκηση μέσω Στόχων και με τους Δείκτες Αξιολόγησης της Αποτελεσματικότητας και της Αποδοτικότητας των Δημοσίων Υπηρεσιών, ο εξορθολογισμός της Διοίκησης και ο εκσυγχρονισμός του Κράτους θα σημείωναν πραγματική πρόοδο.

Αν, αντί να φορτώνουμε το ΑΣΕΠ με ψευδεπίγραφες αξιολογήσεις, δημιουργούσαμε την αναγκαία υλικοτεχνική υποδομή για τη διεξαγωγή από το ΑΣΕΠ όλων των διαγωνισμών και προσλήψεων, θα μιλούσαμε για πραγματική μεταρρύθμιση, αφού έτσι θα πλήτταμε τον πυρήνα αναπαραγωγής του πελατειακού συστήματος.

Γενικότερα, αν αντί για προσχηματικά προγράμματα εφαρμόζαμε ένα δεκαετές Εθνικό Επιχειρησιακό Σχέδιο, με τη συμμετοχή των εργαζομένων και υπό την εποπτεία της αρμόδιας Επιτροπής της Βουλής, η μεταρρύθμιση της δημόσιας διοίκησης θα αποκτούσε το πραγματικό νόημά της.

Και ο χρόνος υπάρχει και οι πόροι!

Υπάρχει όλος ο χρόνος που προβλέπει το Σύμφωνο Εταιρικής Σχέσης της νέας Προγραμματικής Περιόδου 2014-2020. Οπως υπάρχουν και οι πόροι που προβλέπεται να διατεθούν για την υλοποίηση του 11ου θεματικού στόχου που αφορά τη «βελτίωση της θεσμικής επάρκειας και της αποτελεσματικότητας της δημόσιας διοίκησης».

Ο Οδυσσέας Ντριβαλάς είναι πρόεδρος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΑΔΕΔΥ