[Προεκτάσεις] Αντίποινα

2 λεπτά
Οι αμερικανικές Αρχές χρησιμοποιούσαν την πρεσβεία τους στην Αθήνα για να παρακολουθούν τηλέφωνα. Παλιά ιστορία. Οποιος θέλει λεπτομέρειες ας ρωτήσει τον Κ. Καραμανλή, που ασφαλώς ξέρει περισσότερα από όσα επέτρεψε στους υπουργούς του να αποκαλύψουν το 2006.
Οτι οι Αμερικανοί «άκουγαν» σε ζωντανή μετάδοση έναν έλληνα πρωθυπουργό δεν εξέπληξε. Εκείνο που εκπλήσσει είναι ότι ένας πρώην υπουργός δηλώνει ότι και οι Ελληνες παρακολουθούσαν τους αμερικανούς αξιωματούχους στην Αθήνα!
Οσα ανέφερε ο Θόδωρος Πάγκαλος δημιουργούν συνειρμούς, απορίες και ερωτηματικά. Το επιβεβαιώνει η τότε φυσική και πολιτική ηγεσία της ΕΥΠ ότι παγίδευσαν τηλεφωνικά τον αμερικανό πρεσβευτή και το καταδιασκέδαζαν; Επί των ημερών πόσων από τους τέσσερις πρωθυπουργούς που υπηρέτησε ο ίδιος συνέβαιναν όλα αυτά τα διασκεδαστικά; Και γιατί το αναφέρει τώρα ο ευφυέστατος πρώην αντιπρόεδρος;
Κατά τον υπαινιγμό του, γιατί τώρα παρεγράφη ως αδίκημα. Αλλά είναι εύλογο ότι τέτοιες κουβέντες, σε μια περίοδο που οι Ευρωπαίοι στήνουν στον τοίχο τούς Αμερικανούς για τις υποκλοπές τηλεφωνημάτων τους, ακούγεται σαν ένα είδος ισοζυγίου. Ή μήπως με αυτήν ακριβώς την έννοια το είπε; Μας άκουγαν, τους ακούγαμε, είμαστε πάτσι…
Είμαστε; Αν στις παρακολουθήσεις υπάρχει αμοιβαιότητα δεν τίθεται κανένα θέμα; Και εκτός από τους Αμερικανούς, με τους οποίους είμαστε ισοπαλία, ποιους άλλους ακούγαμε και πόσο διασκεδαστικά ήταν όσα ακούγονταν;
Τα πράγματα είναι προφανώς πολύ σοβαρότερα από την ευχαρίστηση που φαίνεται να προκαλεί στον Πάγκαλο η δημόσια εξιστόρησή τους. Γιατί συμβαίνει να έχει απασχολήσει τον δημόσιο βίο επί μακρόν μία τουλάχιστον υπόθεση τηλεφωνικής παρακολούθησης από την αμερικανική πρεσβεία έλληνα πρωθυπουργού και άλλων προσώπων.
Εκτός αν ισχυριστεί κανείς, με βάση την αλληλουχία των γεγονότων, ότι οι Αμερικανοί, ως θύματα των αδίστακτων Ελλήνων, απλώς είχαν προβεί σε αντίποινα!
Επί της ουσίας, αν η Αθήνα διαθέτει μηχανισμούς τηλεφωνικής παρακολούθησης του διπλωματικού σώματος δεν τίθεται μόνο θέμα πώς δημιουργήθηκαν, αν υφίστανται πάντα και σε ποιους αναφέρονται. Γεννώνται και ερωτήματα γιατί ο εμπειρότατος πρώην υπουργός σπεύδει να τους «ξεμπροστιάσει» – ως κάτι αυτονόητο και φυσιολογικό.
Αν πράγματι ο ίδιος, ως επικεφαλής της ελληνικής διπλωματίας, ήταν αποδέκτης τέτοιων προϊόντων και το αποκαλύπτει σήμερα γιατί απλώς έχει παραγραφεί, είχε δίκιο ο αυστριακός φιλόσοφος Καρλ Πόπερ που έλεγε: «Ο καλύτερος τρόπος για να αξιολογείς μια ηγεσία είναι να διερωτάσαι τι σφάλματα είναι ικανοί να κάνουν».














