[Στην ανάπαυλα] Ενα κεφάλι στη γλάστρα

Ακούστηκε ωραίο ως ιδέα. «Πήρα», μου είπε φίλος μεσόκοπος,  λεπταίσθητος κι αφηρημένος, «απ’ το Μουσείο Ακρόπολης ένα κεφάλι εφήβου, γύψινο αντίγραφο πεντελικού μαρμάρου. Κλασικής εποχής, αρχαίου κλέους» (συγγνώμη, κυρία Ρεπούση μου, για το κλέος, αλλά εμείς στο σχολείο έτσι το λέγαμε).

«Πήρα λοιπόν αυτό το θεσπέσιο κεφάλι κι είπα να το φυτέψω σε μια γλάστρα μεγάλη που έχω στη βεράντα μαζί με την αζαλέα. Kι όπως θα ξεπροβάλλει μέσα απ’ το χώμα ο αρχαίος ο έφηβος, θα είναι σαν ν’ αναδύεται όλο το παρελθόν πάμφωτο, κι όταν ανθίσει πια κι η αζαλέα και το στεφανώνει με τα άλικα λουλούδια της, ε, τότε πια θα έχω στη βεράντα μου μια αναγέννηση στη γλάστρα».

Αυτά κατά την άνοιξη.

Τώρα που φθινοπώριασε, ημερολογιακά μόνο γιατί κατά τα άλλα ο υδράργυρος είναι στα πάνω του, με πήρε στο τηλέφωνο, τον άκουσα μαγκωμένο.  

Ούτε γλάστρες ούτε κεφάλια ούτε αρχαία κλέη (και πάλι συγγνώμη, κυρία Ρεπούση μου, και χαιρετισμούς στον κύριο Φώτη).

– Τι έχεις βρε παιδί μου, του λέω. Συνέβη τίποτα; Μήπως σου κόψανε τη σύνταξη;

– Μπορεί, μου λέει, δεν το ‘χω κοιτάξει.

– Μήπως στράβωσες με τον Αβραμόπουλο που έβγαλε τα άρματα όξω και τα αεροπλάνα στην ομίχλη, να ψάχνει ο Ψωμιάδης ο Πανίκας στον ουρανό κι αεροπλάνο να μη βλέπει; Μήπως άρπαξε η κατσαρόλα; Mήπως έγινες ΣΥΡΙΖΑ; Mήπως έχεις μαστόρους στο μπάνιο;

– Οχι, τίποτα. Τίποτα. Είμαι λίγο πεσμένος. Δεν ξέρω, είναι κι όλα αυτά που συμβαίνουν.

– Ναι, βέβαια, είναι κι αυτό το κοριτσάκι, η μικρή Μαρία, που το πουλάγανε οι Ρομά…  Που εγώ, τι να σου πω, αν ξανακούσω να τη λέν’ «ξανθό αγγελούδι» θ’ αφήσω μούσι. Σαν τον αγιατολάχ τον Ανθιμο. Μήπως λοιπόν φταίει όλο αυτό το τσιγγαναναριό να το πω;

– Κοίτα, με χάλασε κι αυτό προς στιγμήν, αλλά μου έφερε στον νου τον Κουστουρίτσα και πήρα σε ντιβιντί το «Στον καιρό των Τσιγγάνων» και ξεχάστηκα.

– Ναι, το έχω δει. «Να μπορούσα στα σύννεφα να ‘χα εγώ βενζινάδικο».

– 1993. Αλλες εποχές.

– Ολη η νεολαία με το «ΚΛΙΚ» στο χέρι ευαγγέλιο. Εκτός που είχε και ωραίες γκόμενες τουρλοκάπουλες, είχε και ωραία αφιερώματα. Αφιέρωμα γυναικείο στήθος. Με όλες τις θηλές σε παράταξη, θηλές να φάν’ κι οι κότες. Οχι, ήταν ωραία, γιατί όπως και να το κάνεις το σοφτ πορνό τον ευκολύνει τον μαλάκα. Αλλο θυμάμαι ενδιαφέρον θέμα ήταν το «Αφιέρωμα στο πέος», όπου στο δισέλιδο σαλόνι είχε το ένα δίπλα στ’ άλλο όλων των ειδών τα πέη, ου μην αλλά και με τους απαραίτητους όρχεις. Τώρα πού τέτοια. Οχι θηλή, ούτε βουβωνοκήλη.

– Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν νοσταλγώ, τίποτα απ’ αυτά δεν με πικραίνει. Είναι μόνο που βλέπω τον αρχαίο έφηβο μισοθαμμένο στη γλάστρα και δεν είναι σαν ν’ αναδύεται το «πριν» πάμφωτο και στεφανηφόρο, αλλά σαν να βουλιάζει το παρελθόν στην κοπριά του τώρα.