[Εμπιστευτικά] Τι θέλουμε;
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Τελικά κάποια στιγμή πρέπει να αποφασίσουμε: θέλουμε ή δεν θέλουμε να διαπραγματεύεται η κυβέρνηση με την τρόικα;
Αν δεν θέλουμε, καμία αντίρρηση. Στην περίπτωση αυτή είτε θα πρέπει να αποδεχθούμε πλήρως ό,τι λένε εκείνοι είτε θα πρέπει εκείνοι να συμφωνούν με ό,τι λέμε εμείς.
Επειδή λοιπόν το δεύτερο το βλέπω κομματάκι χλωμό, πολύ φοβούμαι ότι η κατάργηση της διαπραγμάτευσης οδηγεί ευθέως στην υποταγή ή στη ρήξη.
Και ρήξη όχι με την τρόικα αλλά με την Ευρωπαϊκή Ενωση. Τουλάχιστον να το έχουμε υπόψη μας.
Αν θέλουμε διαπραγμάτευση, πάλι καμία αντίρρηση. Αλλά τότε θα κάνουμε σοβαρή και σκληρή διαπραγμάτευση.
Χωρίς ενδοιασμούς. Χωρίς φτηνές φανφάρες. Χωρίς δωρεάν υποχωρήσεις.
Διαπραγμάτευση για όλα και με όλα τα μέσα – όπως άλλωστε κάνουν και οι δανειστές…
Διότι το δημοσιονομικό κενό που δεν υπήρχε τον Ιούλιο αλλά βρέθηκε ξαφνικά τον Οκτώβριο διαπραγμάτευση είναι.
Ακριβώς όπως το «όχι άλλα μέτρα» της κυβέρνησης ή τα 4,5 δισ. ευρώ που ζητούσε ο Ασμουσεν και έγιναν 2 δισ. ευρώ πριν αλλάξει το φεγγάρι.
Ακριβώς όπως οι διαρροές στον Τύπο για την υποτιθέμενη δυσφορία των δανειστών ή ο κίνδυνος πολιτικής αποσταθεροποίησης που επισείουν οι δικοί μας.
Ολα είναι μέρος της διαπραγμάτευσης.
Οπως θα έπρεπε να ήταν και άλλα πολλά, με πρώτο και καλύτερο την εθνική ομοψυχία, που δυστυχώς έχει εκλείψει προ πολλού.
Εδώ η αντιπολίτευση έφτασε να αμφισβητεί μόνη της το ισχυρότερο διαπραγματευτικό χαρτί της χώρας, που είναι το πρωτογενές πλεόνασμα.
Μιλάμε για παράνοια!..
Ακριβώς όμως επειδή πολλά είναι μέρος της διαπραγμάτευσης, δεν έχει νόημα να της φορτώνουμε και άλλα.
Η διαπραγμάτευση, ας πούμε, δεν είναι μια άσκηση άκριτης συνέπειας σε δεσμεύσεις, όπως ισχυρίζονται όσοι θεωρούν ότι η τρόικα είναι η θεόσταλτη ευκαιρία να μπει τάξη στη χώρα.
Ούτε είναι μια άσκηση τυφλής αντίστασης στην ξένη ακρίδα, όπως διαλαλούν όσοι πιστεύουν ότι η τρόικα είναι η σύγχρονη εκδοχή της Βέρμαχτ.
Διότι, περιέργως, αυτές οι δύο ακραίες και διαμετρικά αντίθετες απόψεις καταλήγουν στο ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα: στο όνομα των δεσμεύσεων ή της αντίστασης, καταργούν κάθε περιθώριο συζήτησης.
Και μας επιστρέφουν στο ερώτημα της αρχής. Θέλουμε ή δεν θέλουμε διαπραγμάτευση με την τρόικα;
Αν θέλουμε, να την κάνουμε. Κάτι θα πάρουμε εδώ, κάτι θα δώσουμε εκεί.
Εστω και μέσα σε αυτό το ασφυκτικό, αναξιοπρεπές και ετεροβαρές πλαίσιο ελέγχου που επέβαλε το πρώτο Μνημόνιο λόγω… απουσίας κάθε διαπραγμάτευσης!
Αν δεν θέλουμε, τότε ο καθένας μπορεί να διαλέξει αν προτιμά την υποταγή ή τη ρήξη.
Google news
