[Αγιογραφίες] Πολιορκία

ΑΝ δεν ήταν η Μέρκελ, θα μπορούσε κανείς να πει ότι αυτή είναι η μοίρα των ηγετών στον καιρό της κρίσης. Ωστόσο, η περίπτωση του Φρανσουά Ολάντ δίνει παγερή σημασία στην έκφραση «μηδενίζει το κοντέρ». Αυτό το 26% σε πρόσφατη δημοσκόπηση στη Γαλλία τρομάζει. Και τρομάζει ακόμη περισσότερο όταν έρχεται μόλις 18 μήνες μετά την εκλογή του. Περιμένει κανείς τη φθορά στο τέλος μιας θητείας. Εδώ είμαστε μόλις στο ξεκίνημα του δεύτερου χρόνου της πενταετίας που εξασφαλίζει η εκλογή στο Μέγαρο των Ηλυσίων.

ΜΗΠΩΣ φταίει που ο Ολάντ δεν είναι δεξιός; Ωστόσο, και ο προκάτοχός του Νικολά Σαρκοζί ίδια τύχη είχε. Τον αντιπάθησε γρήγορα η κοινή γνώμη και δεν μπόρεσε ποτέ να αναστρέψει την καθοδική του πορεία. Αν δεν ήταν η Μέρκελ, θα έλεγε κανείς ότι η κρίση τούς φέρνει όλους κάτω. Αλλά δεν είναι έτσι απλό. Μένοντας στην Ευρώπη – με ευρεία έννοια – υπάρχει η περίπτωση της Βρετανίας. Το Λονδίνο βγαίνει σιγά σιγά από την κρίση χάρη σε ένα μείγμα πολιτικής που είχε πολλή λιτότητα, υποτίμηση της στερλίνας, και μαζικές αγορές ομολόγων με μακρινή λήξη από την Τράπεζα της Αγγλίας. Είναι η περίφημη ποσοτική χαλάρωση που δίνει ανάσα στο τραπεζικό σύστημα και επιτρέπει στην πραγματική οικονομία να χρηματοδοτείται με χαμηλό κόστος. Λίγο τα κατασκευαστικά, λίγο τα έργα υποδομής, η Αγγλία πήρε μπροστά και είδε την ανεργία να μειώνεται. Η ποσοτική χαλάρωση είναι το είδος της πολιτικής που το Βερολίνο δεν επιτρέπει στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να ασκήσει.

ΚΑΙ κάπως έτσι φθάνουμε στο ερώτημα-ταμπού: Μήπως ο Ολάντ είναι τελικά θύμα του ευρώ; Οπως και τόσοι άλλοι; Διότι χώρες που δεν έχουν περάσει λιτότητα και δεν έχουν «σπάσει» την οικονομία με φιλελεύθερα μέτρα – ιδίως στην αγορά εργασίας – όπως η Γερμανία και η Βρετανία είναι καταδικασμένες σε οικονομικό μαρασμό. Στο Παρίσι έχουν επιχειρηθεί κάποιες μεταρρυθμίσεις – με αιχμή το Συνταξιοδοτικό. Τίποτε δραματικό όμως και τίποτε που να απειλεί το κεκτημένο του κοινωνικού κράτους. Ωστόσο, η ήπια διακυβέρνηση δεν κατευνάζει την κοινωνία. Οι φόροι – αντίδοτο στη συμπίεση του εργασιακού κόστους – την εξαγριώνουν. Και ύστερα η γκρίνια και η απουσία της ανάπτυξης οξύνει άλλα προβλήματα. Οπως η μετανάστευση. Ο Ολάντ είναι έμπειρος και μετριοπαθής. Θυμίζει όμως εκείνον τον μαέστρο στην ταινία «Πρόβα ορχήστρας» του Φελίνι που δεν μπορεί να ακουστεί από τους μουσικούς του με αποτέλεσμα μια φριχτή κακοφωνία.

ΕΧΟΥΝ κάποια σημασία οι δημοσκοπήσεις; Ε, βέβαια, έχουν. Φτιάχνουν ή χαλάνε το κλίμα. Κι αυτό διευκολύνει ή δυσκολεύει όποιον είναι στην εξουσία να κινηθεί. Ο Ολάντ δίνει την εικόνα ενός πολιορκημένου Προέδρου. Οχι τόσο από την κοινωνία. Οσο από τα προβλήματα που βρυχώνται και αγριεύουν ομάδες που, όταν δεν στρέφονται η μία εναντίον της άλλης, τα περιμένουν όλα από την εξουσία την ίδια ώρα που δεν θέλουν αυτή με κανέναν τρόπο να ανατρέψει καταστάσεις.

ΑΔΙΕΞΟΔΟ δεν είναι. Στην πολιτική τα γεγονότα πάντα δίνουν λύσεις και έξοδο. Αλλά ο Ολάντ φαίνεται παγιδευμένος.