Ωτοβλεψίες

Τα λίγα χρόνια που λειτουργεί η Στέγη κατάφερε πάρα πολλά, απέτυχε όμως σε ένα: να γίνει για το ζωντανό ελληνικό θέατρο υπολογίσιμο αμπρί, σε εποχές μάλιστα που τα κρατικά μας θέατρα πολλαπλώς πένονται. Δεν είναι πρωτοφανές. Το ίδιο έπαθε και το Μέγαρο Μουσικής στον καιρό της μεγάλης ακμής του. Δεν ξέρω αν φταίνε το μέγεθος των συγκεκριμένων ιδρυμάτων, η δομή τους, οι φιλοδοξίες τους ή τα μαρμάρινα σκαλάκια προς τις μεγάλες λεωφόρους που φεύγοντας δεν σ’ αφήνουν να πάρεις μαζί σου τίποτα. Με το αφιέρωμα στον Δημήτρη Δημητριάδη κάτι φαίνεται να αλλάζει. Οπως και να το δεις, ο «Κυκλισμός του τετραγώνου» ήταν μια συνταρακτική παράσταση. Οσοι την κουβαλούν ακόμη μέσα τους, γνωρίζουν τους λόγους. Αλλά κι αυτοί που εκνευρίστηκαν κι έφυγαν πάνω στο πρώτο μισάωρο τώρα πια ξέρουν ότι το θέατρο είναι μια τέχνη που δεν αστειεύεται. Οταν έχει όλο το δίκιο με το μέρος της…
Από την άλλη όχθη του ίδιου ποταμού, κάποιοι μικροί χώροι, με τεράστια ιστορία, ελάχιστα χρήματα και σκιές μεγάλης παράδοσης,  προσπαθούν να βγάλουν το κεφάλι τους έξω από το νερό με άνισα πάντως αποτελέσματα. Ετρεξα ώς το υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης να πιάσω τον μαραθώνιο των νέων ελληνικών έργων από τη γραμμή της εκκίνησης, να δω κι εγώ με τα μάτια μου τι είναι τέλος πάντων αυτό που η πιάτσα, με περισσή κακοβουλία, του βάζει τρικλοποδιά, έφυγα όμως με την αίσθηση ότι «δεν τρέχει τίποτα» και θα προσπαθήσω να σας εξηγήσω τους λόγους.

Φταίει μάλλον ο αφέτης. Αυτός που επέτρεψε στο έργο του Αλέξη Σταμάτη «Μεσάνυχτα σ’ έναν τέλειο κόσμο» να μπει στην πρώτη κούρσα, ενώ θα μπορούσε κάλλιστα να το βάλει αργότερα ή μάλλον καθόλου. Ενα άλλο πράγμα που θα μπορούσαν να κάνουν οι διοργανωτές είναι να ζητούσαν από τον ίδιο συγγραφέα κάποιο άλλο κείμενό του, να τον ζορίσουν έστω να ψάξει καλύτερα μέσα στα συρτάρια του. Είμαι απολύτως σίγουρη ότι κάτι σημαντικότερο από αυτό θα έβρισκαν για να κάνουν σεφτέ. Ευτυχώς που  ακολούθησε το έργο των αδελφών Κούφαλη «Ολη η πόλη το κουβεντιάζει» και η καρδιά μας ήρθε στη θέση της. Είναι πολύ σπάνιο, για να μην πω αδύνατον, να βρεις την σήμερον ημέρα θεατρικούς συγγραφείς που να μπορούν να αναπτύξουν ένα πολυπρόσωπο έργο με τόση άνεση χωρίς να σκοντάφτουν κάθε τρεις και λίγο σε ακαδημαϊκού τύπου λύσεις. Γάργαρη θεατρικότητα γύρω από το βραχάκι μιας απλής ιδέας και μια νεαρή ηθοποιός, η Ιωάννα Κανελλοπούλου (φωτογραφία), η οποία εν αγνοία της έδωσε κι άλλη διάσταση στον τίτλο του έργου. Μπαίνω από τώρα στο φαν κλαμπ.

Οι  ελληνικοί επικήδειοι που αξιώθηκε την περασμένη εβδομάδα ο σπουδαίος βούλγαρος σκηνοθέτης Ντίμιτερ Γκότσεφ μού θύμισαν τις κηδείες στον «Νονό» του Φράνσις Φορντ Κόπολα. Πρώτη μούρη στα συλλυπητήρια και στα στεφάνια (ποιοι άλλοι;) οι φυσικοί αυτουργοί του φονικού, με το μπιστολάκι τους στη ζωστήρα να καπνίζει ακόμη. Το οργανωμένο γιουχάισμα που του επιφύλαξε στην Επίδαυρο το 2009 ο ανθός της ελληνικής διανόησης δεν ήταν βέβαια ακριβώς αυτό που θα λέγαμε «δολοφονία», ήταν όμως μια πρώτη απόπειρα για να αρχίσει το ξεκαθάρισμα λογαριασμών ανάμεσα στον πνευματικό μας κόσμο, ο οποίος, παρά τα όσα φημολογούνται, δεν είναι και τόσο άυλος αλλά έχει κι ελόγου του σάρκα και οστά. Να ζήσουμε να τον θυμόμαστε και τον Ντίμιτερ και το αδιόρθωτο χάλι μας.