[Στίγμα] Θα δωρίσω τα… πουρνάρια

Το αποφάσισα. Χωρίς μάλιστα δεύτερη σκέψη. Ακολουθώντας τη μακρά παράδοση των συμπατριωτών μου (Αβέρωφ, Αρσάκης, Γεννάδιος, Στουρνάρας, Τοσίτσας, Χατζηκώνστας και αδελφοί Ζάππα, Ζωσιμά, Ριζάρη, Σίνα κ.λπ.), οι οποίοι αναδείχθηκαν εθνικοί ευεργέτες αφήνοντας τις περιουσίες τους στο ελληνικό Δημόσιο και με τα χρήματα των οποίων κατασκευάστηκε ό,τι καλύτερο έχει να επιδείξει αυτή η πόλη, αποφάσισα και εγώ να δωρίσω την… ανεκτίμητη περιουσία μου.

Βρίσκεται στο χωριό Κράψη Ιωαννίνων από όπου κατάγομαι. Αποτελείται από δεκατέσσερα στρέμματα χέρσας γης, σε υψόμετρο περίπου 1.000μ., στην οποία πλειοψηφούν τα πουρνάρια και οι πέτρες και κόβουν βόλτες μερικά από τα πιο γνωστά ζώα της ελληνικής πανίδας όπως η καφετιά αρκούδα, ο αγριόχοιρος, ο λύκος, η αλεπού κ.λπ. Δεν έχει πρόσβαση σε αγροτική οδό και επιπλέον έχει να καλλιεργηθεί δεκαετίες τώρα, για τον απλούστατο λόγο ότι εκεί δεν… φυτρώνει τίποτε. Μόνο πέτρες, το είπα!

Δεν γνωρίζω πώς θα αξιοποιήσει την προσφορά μου το υπουργείο των Οικονομικών, αλλά ελπίζω με τον καλύτερο τρόπο. Προτείνω ανεπιφύλακτα να στείλει φερέλπιδες μανδαρίνους του, αυτούς που εισηγούνται τέτοιες θαυμάσιες προτάσεις και λύσεις, να διαπιστώσουν τι σημαίνει να επιβάλλεις χαράτσι σε αγροτεμάχια, σε περιοχές που ούτε καν ξέρεις πού πέφτουν! Σαν τα δικά μου στην ηρωική Κράψη.

Μήπως και την επόμενη φορά καταφέρουν και προσγειωθούν στην πραγματικότητα…

Κόψε – ράψε

Στην πολιτική πραγματικότητα τώρα, με εντυπωσίασε, ομολογώ, η πρακτική του ΣΥΡΙΖΑ να μας ενημερώσει με non paper για την «ενοχή» του Βαγγέλη Βενιζέλου στην υπόθεση των υποβρυχίων. Τι αναφέρει το non paper; Αποσπάσματα από μια συζήτηση που είχε γίνει τον Μάρτιο του 2010 στην Υποεπιτροπή Εξοπλιστικών της Βουλής για τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά και τα υποβρύχια. Με την κατάλληλη μέθοδο του κόψε – ράψε από τον διάλογο μεταξύ Βενιζέλου, τότε υπουργού Αμυνας, Μεϊμαράκη (πρώην υπουργού Αμυνας) και Κ. Τασούλα (πρώην υφυπουργού) προκύπτει ότι κανονικά ο Βενιζέλος αυτή την ώρα δεν θα έπρεπε να ζει. Θα έπρεπε να είχε ανασκολοπιστεί ή, στην καλύτερη, να είχε απαγχονιστεί στην Πλατεία Συντάγματος ύστερα από συνοπτική διαδικασία.

Φευ, υπάρχει όμως μια μικρή λεπτομέρεια που οι… κοπτορραπτούδες του ΣΥΡΙΖΑ ηθελημένα παραλείπουν: ότι Μεϊμαράκης – Τασούλας είχαν κάθε λόγο να αποσείσουν από πάνω τους κάθε ευθύνη για ένα θέμα (Ναυπηγεία, υποβρύχια) που χειρίστηκαν και οι ίδιοι, στη δε διάρκεια της θητείας τους προς εκπλήρωση των όρων της συμφωνίας δόθηκαν περί τα 750 εκατ. ευρώ. Και είναι λογικό να έχουν πει όχι μόνο τόσα αλλά ακόμη περισσότερα – σε μια εποχή, Μάρτιος του ’10, που είχαν ανοίξει βεντάλια όλα τα εκκρεμή «θέματα» της διακυβέρνησης Καραμανλή και έπεφταν οι προτάσεις για Εξεταστικές, βροχή…

  Αλλά εμένα δεν με εντυπωσιάζει τόσο η υιοθέτηση των απόψεων των… ταξικών εχθρών Μεϊμαράκη – Τασούλα. Κυρίως με εντυπωσιάζει η επιμονή του ΣΥΡΙΖΑ στην εφαρμογή των συμβάσεων που είχε υπογράψει ο θλιβερός Ακης! Τι να σημαίνει άραγε αυτό; Παραείναι, νομίζω, κραυγαλέα η επιμονή του για να τη θεωρήσω σύμπτωση. Ασε που υπάρχουν ακόμη στο προσκήνιο πρόσωπα που έχουν παίξει σημαντικό ρόλο στην υπόθεση και τώρα δεν είναι καθόλου στο κάδρο που έχει φιλοτεχνήσει το κόμμα της χαράς. Γνωστά πρόσωπα…

«Αντίο» σε έναν ασυμβίβαστο

Ευκαιρία για μία – τελευταία εκτιμώ – συνάντηση του «όλου» ΠΑΣΟΚ θα αποτελέσει η νεκρώσιμη ακολουθία για τον ανιδιοτελή, αξιοπρεπή και έως τον θάνατό του ασυμβίβαστο αγωνιστή Αντώνη Καρρά, στις 4 το απόγευμα στο Α’ Νεκροταφείο. Ηταν τόσο σεβαστός και αγαπητός, που (θέλω να ελπίζω) δεν θα λείψει κανείς. Και θα αναφέρω εδώ μόνο ένα περιστατικό που έζησα και είχε τον ίδιο ως πρωταγωνιστή: στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ το 1984, μόλις τρία χρόνια μετά τη θριαμβευτική νίκη στις εκλογές και την άνοδο του Κινήματος στην εξουσία, ο Ανδρέας Παπανδρέου αντιμετωπιζόταν περίπου ως ημίθεος. Ετσι, κατά την τελευταία ημέρα του συνεδρίου και πριν από την εκλογή οργάνων (Κεντρική Επιτροπή) αποφασίστηκε να επανεκλεγεί ο Ανδρέας πρόεδρος διά βοής, στη λογική, «ποιος να αμφισβητήσει τον Θεό;». Τότε ήταν που σηκώθηκε από τη θέση του ο Καρράς και δήλωσε ότι θέτει υποψηφιότητα για το αξίωμα του προέδρου προκειμένου να πραγματοποιηθεί κανονική εκλογή, με ψηφοφορία. Ακολούθησε πανζουρλισμός. Αλλά εκείνος επέμεινε. Παρότι συνδεόταν με τον Ανδρέα με στενή προσωπική φιλία από την περίοδο του αντιδικτατορικού αγώνα.

Αυτός ήταν ο Αντώνης Καρράς. Ενας αληθινός δημοκράτης…

Εύγε!

Στο μεταξύ, διαβάζω – χθες – άρθρο στην «Αυγή» (όρεξη που την έχω κι εγώ, αλλά τέλος πάντων) της κυρίας Τασίας Χριστοδουλοπούλου, δικηγόρου στο επάγγελμα, ειδικής αρθρογράφου κατά το παρελθόν της «Ελευθεροτυπίας» επί θεμάτων υπεράσπισης παλικαριών που δραστηριοποιούνταν στην ευρύτερη περιοχή των Εξαρχείων. Η κυρία Χριστοδουλοπούλου, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, εμφανίστηκε στην πρόσφατη συνεδρίαση της ΚΕ διαπρύσια κήρυξ της υπερψήφισης από τον ΣΥΡΙΖΑ της διακοπής χρηματοδότησης της Χρυσής Αυγής. Διαφωνείς; θα με ρωτήσετε. Οχι, βέβαια! Μαζί της είμαι. Αλλοι διαφώνησαν – και με αυτή και με τη συντρόφισσα Μάνια Μπαρζέφσκι, η οποία επίσης τάχθηκε υπέρ της υπερψήφισης της κυβερνητικής τροπολογίας.

Τι λέει στο άρθρο, που δεν είναι άρθρο αλλά η τοποθέτησή της στην ΚΕ, η κυρία Χριστοδουλοπούλου; Μεταξύ των άλλων, τα ακόλουθα:

Ούτε εγώ θα τα έλεγα τόσο καλά, ομολογώ. Εύγε της κυρίας Χριστοδουλοπούλου – τα εύσημα δικά μου. Εκείνη όπως και η κυρία Μπαρζέφσκι, πάντως, δέχθηκαν από ειρωνικά σχόλια έως σκληρή κριτική από άλλους συντρόφους στο κόμμα για τη μετάλλαξή τους σε «εξουσιαστές»…

Τι κόμμα!