[Κιόσκι] Ο Φέιγκιν και το «Κουρδιστό Πορτοκάλι»

Οι δύο 19χρονοι φίλοι είχαν μόλις τελειώσει τη δουλειά τους στο εστιατόριο «Βεζούβιος» στο Κεντ. Βγήκαν στον δρόμο και κατευθύνθηκαν προς το διαμέρισμα που μοιράζονταν λίγα μέτρα πιο κάτω όταν αντελήφθησαν ότι πίσω τους βρισκόταν μια ομάδα νεαρών. Ηταν εννέα, όλοι τους μεθυσμένοι και είχαν απειλητικές διαθέσεις.

Ο Τζόελ και ο Αλεξ τάχυναν το βήμα τους, ενώ στα αυτιά τους έφταναν προσβολές και ύβρεις. «Βρωμοϊταλοί, μας κλέβετε τις δουλειές», τους φώναξε κάποιος από αυτούς. Εκείνοι δεν απάντησαν. Μόλις που πρόλαβαν να ανοίξουν την εξώπορτα και να τρέξουν προς το διαμέρισμά τους. Αλλά οι εννέα είχαν μετατραπεί ήδη σε όχλο. Εσπασαν την πόρτα της πολυκατοικίας και στη συνέχεια του διαμερίσματος. Επειτα όρμησαν στα ανυπεράσπιστα παιδιά και άρχισαν να τα χτυπούν με μανία. Ο Τζόελ άφησε την τελευταία του πνοή έπειτα από λίγη ώρα. Ο Αλεξ χαροπαλεύει στο νοσοκομείο.

Ηταν ένα μεμονωμένο επεισόδιο ή πρόκειται για ένα νέο κοινωνικό φαινόμενο; Κάτι που «έτυχε» ή κάτι που μοιραία θα επαναληφθεί; Ηταν δηλαδή μια αποτρόπαιη μεταφορά στην πραγματική ζωή εκείνης της σκηνής από το «Κουρδιστό Πορτοκάλι» όπου οι τέσσερις φίλοι βασανίζουν και σκοτώνουν από ανία και συναισθηματική νέκρωση ή μήπως η αρχή μιας σύγκρουσης ανάμεσα στους νεόπτωχους της Ευρώπης οι οποίοι καλούνται να επιβιώσουν σε ένα περιβάλλον κοινωνικής αποσύνθεσης;

Παρά το γεγονός ότι τα θύματα ήταν Ιταλοί και οι δράστες Λιθουανοί, η βρετανική Αστυνομία απέκλεισε το ενδεχόμενο των ρατσιστικών κινήτρων πίσω από την επίθεση. Για τους άγγλους αστυνομικούς, η αλήθεια βρίσκεται στο κινηματογραφικό σύμπαν του Στάνλεϊ Κιούμπρικ και όχι στον μυθιστορηματικό κόσμο του Κάρολου Ντίκενς.

Εκείνο το «βρωμοϊταλοί, μας κλέβετε τις δουλειές», όμως, δεν αφήνει πολλά περιθώρια σε βεβαιότητες. Μπορεί οι ευρωπαϊκές κοινωνίες να έχουν αφήσει πίσω τους την εποχή της Βιομηχανικής Επανάστασης με τις στρατιές των ζητιάνων, την απροστάτευτη εργασία και τους γερο-Φέιγκιν που συγκροτούσαν συμμορίες με ορφανά παιδιά, αλλά ζουν την ψηφιακή επανάσταση με το ποσοστό της νεανικής ανεργίας να έχει εκτοξευθεί στα ύψη και τη φτωχή περιφέρεια να αναζητά μια καλύτερη τύχη στο πλούσιο κέντρο.

Ο Τζόελ, γράφει η Κοριέρε ντελα Σέρα, είχε αναζητήσει τη δική του τύχη στον «Βεζούβιο». Η Βρετανία τού προσέφερε αυτό που δεν μπόρεσε να του δώσει η Ιταλία: μια σταθερή δουλειά. Πολλές φορές, όμως, οι συνθήκες δεν είναι ιδανικές. Ο Τζόελ και ο Αλεξ ανήκουν στην πρώτη, εδώ και αρκετές δεκαετίες, γενιά εσωτερικών μεταναστών της Ευρώπης. Οπως πολλοί μετανάστες, ξεκίνησαν με την ελπίδα να κατακτήσουν έναν παράδεισο. Για να διαπιστώσουν πολύ σύντομα ότι ταξίδεψαν σε μία κόλαση.