Οταν η Ιστορία γίνεται σπα

Εκεί, «πέρα απ’ τη γέφυρα του Αδάμ/ στη Νότιο Κίνα», όπως έλεγε και ο ποιητής των γαλάζιων πόντων Νίκος Καββαδίας, εκεί που σκάει το κύμα σε μια ατελείωτη κίτρινη ακτή (εκτείνεται σε αδιάκοπη συνέχεια εκατοντάδων χιλιομέτρων!), με άμμο σαν χοντρό σιμιγδάλι, ξεκινάει τούτο το ταξίδι.

Στο Βιετνάμ της σύγχρονης Ιστορίας. Στην Ντα Νανγκ του πολέμου. Τριάντα οκτώ χρόνια μετά τη λήξη του. Εκεί που σηκώθηκαν, από τη θρυλική βάση της China Beach, τα ελικόπτερα του Φράνσις Φορντ Κόπολα (άλλο αν η θρυλική σκηνή γυρίστηκε στην πραγματικότητα στην Ταϊλάνδη), υπό το εμβατήριο των «Βαλκυριών» του Βάγκνερ, για να στοιχισθούν, χορογραφημένα, και να βουτήξουν στη ζούγκλα της – γειτονικής – Καμπότζης (όπου και θα συνεχιστεί την επόμενη εβδομάδα το ταξίδι μας, στο πλαίσιο μιας νέας «τουριστικής» γραμμής της Vietnam Airlines μεταξύ Ντα Νανγκ και Σιμ Ριπ).

Η Ντα Νανγκ υπήρξε ο τόπος έναρξης και, μαζί με την κοντινή ιστορική Χουέ και την Κουάν Τρε, ο τόπος αιματηρής λήξης του πολέμου στο Βιετνάμ. Κανείς δεν μιλάει πια για «ήττα των Αμερικανών», που ξόδεψαν χρήμα, όπλα και κυρίως πολλές ζωές για έναν πόλεμο τόσο μακριά από τα εδάφη τους. Μιλούν για ήττα του Νότιου Βιετνάμ, όταν αποσύρθηκαν το 1975 οι αμερικανικές δυνάμεις. Και για την επικράτηση των Βιετκόνγκ.

Η αρχή του πολέμου συνδυάζεται με την απόβαση 3.500 αμερικανών πεζοναυτών στην China Beach (22 Φεβρουαρίου 1965), με στόχο κατά τον στρατηγό Γουεστμόρλαντ και την έγκριση του προέδρου Λίντον Τζόνσον – παρά τις αντιρρήσεις που είχε εκφράσει ο αμερικανός πρεσβευτής Τέιλορ – τη στήριξη της σημαντικότατης αεροπορικής βάσης στην Ντα Νανγκ, την ενίσχυση των 26.000 αμερικανών «συμβούλων» που ήδη βρίσκονταν στο Βιετνάμ και την αντιμετώπιση 6.000 μαχητικών Βιετκόνγκ. Η έγκριση της χρήσης εμπρηστικών βομβών Ναπάλμ από τον αμερικανό πρόεδρο έφερε μια γεύση κόλασης στον πόλεμο, που βουτούσε στο λασπωμένο κεντρικό Βιετνάμ, όπου το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου – πλην του καυτού συνήθως καλοκαιριού, ανάμεσα στα τέλη Οκτωβρίου και στα τέλη Φεβρουαρίου – βρέχει κατά διαστήματα και η υγρασία σε συνδυασμό με την τροπική ζέστη φτάνει να γίνεται κάποτε αφόρητη.

Στη μίνι ζούγκλα στα δυτικά της Ντα Νανγκ, όπου είναι επισκέψιμα τα απομεινάρια ενός περιβόητου στρατοπέδου συγκέντρωσης από το οποίο επέζησαν αμερικανοί αιχμάλωτοι – αντίθετα με εκατοντάδες Νοτιοβιετναμέζους – σήμερα ξεναγούνται, για παραδειγματισμό, έφηβοι που έχουν εγκληματήσει. Από το καθεστώς της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Βιετνάμ, τις βάσεις του οποίου έβαλε ο ηγέτης Χο Τσι Μινχ (έδωσε το όνομά του στην τεράστια πόλη, στον Νότο, που αγκάλιασε τη Σαϊγκόν του πολέμου).

Στην εξαιρετική, αξιοποιημένη τουριστικά ακτή, στην οποία σκάνε τα κύματα της Θάλασσας της Νότιας Κίνας (που πολύ πρόσφατα έγινε θέατρο της έντασης μεταξύ Κίνας και Φιλιππίνων, για τη θαλάσσια επικυριαρχία, όπως και εκείνη των πετρελαίων της περιοχής), ένα ιστορικό νεκροταφείο που ποτίστηκε με τα δάκρυα των κατοίκων της Ντα Νανγκ χρειάστηκε να μεταφερθεί ολόκληρο για να διευκολυνθεί το μεγάλο τουριστικό θαύμα, στο οποίο ποντάρει η μακρόστενη χώρα την οποία διασχίζει από Βορρά προς Νότο ένας μονοκόμματος αυτοκινητόδρομος 3.400 χιλιομέτρων! Και όπου το τρένο από το Ανόι (στον Βορρά) έως την Πόλη Χο Τσι Μινχ από 42 ώρες που χρειαζόταν κάποτε, έχει μειώσει τελευταία τον χρόνο στις 28 ώρες!

Εκεί λοιπόν που γράφτηκαν μερικές από τις πιο αιματηρές σελίδες (σύγχρονης) Ιστορίας, το τουριστικό θαύμα έχει… ξαπλώσει σήμερα πολλές εκατοντάδες υπερπολυτελή ξενοδοχεία. Στα χρόνια μετά τον πόλεμο και με τη βιετναμική επινόηση capcom (καπιταλιστικός κομμουνισμός!) σε πλήρη εξέλιξη και δράση, το κεντρικό Βιετνάμ και κυρίως η Ντα Νανγκ, που γειτνιάζει με τρεις πόλεις μνημεία της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO – Χόι Αν, Χουέ και Μισόν – κατάφερε να ετοιμαστεί και να αναφωνήσει τουριστικώς «Ανοίξαμε και σας περιμένουμε!». Και το δείχνει αυτό με κάθε τρόπο.

Μόνο φέτος, από τα 1.800 νέα ξενοδοχεία (!) που άνοιξαν στο Βιετνάμ, η μερίδα του λέοντος ανήκει στην περιοχή της Ντα Νανγκ. Δεν μιλάμε για ξενοδοχεία, όμως, ιδανικά για να φιλοξενούν τους τουρίστες χαμηλών βαλαντίων και καταναλωτικών επιδόσεων με τα σακίδια, αλλά πεντάστερα και κυρίως εντυπωσιακά πολλά εξάστερα (ναι, εξάστερα), πέραν του υπερπολυτελούς – από αυτά που δεν έχουμε και μάλλον ούτε και θα αποκτήσουμε στην Ελλάδα -, ξενοδοχεία δίπλα στην ατέλειωτη ακτή με την κίτρινη άμμο και σε κατάφυτες – και λόγω υγρασίας – αχανείς εκτάσεις που διαμορφώνονται σε γήπεδα γκολφ υψηλών προδιαγραφών. Αλλωστε για το 2013 το Βιετνάμ αναδείχτηκε σε Νο 1 προορισμό για γκολφ της υφηλίου και το ενδιαφέρον για τον τίτλο αυτόν το μαρτυρούν και οι ειδήσεις για το γκολφ και τον «αρχιερέα» του Τάιγκερ Γουντς στις αγγλόφωνες εφημερίδες του κεντρικού Βιετνάμ. Οπως και οι νέες τάσεις που διαμορφώνουν οι μεγάλοι ξενοδοχειακοί επενδυτές στην περιοχή, που προέρχονται κυρίως από τη Σιγκαπούρη, την Κίνα και την Ευρώπη, αλλά και από την Ιαπωνία.

Πέρα από την πολλές φορές υπέρμετρη πολυτέλεια (παράδειγμα το Intercontinental στη Χερσόνησο των Πιθήκων), που αναδεικνύεται σε πολύ καλό κράχτη και προορισμό για συνεδριακό τουρισμό και κυρίως για τα ταξίδια-δωράκια που οργανώνουν οι φαρμακευτικές εταιρείες με αποδέκτες γιατρούς (τουρισμός που έχει ανοδική τάση, όπως μαθαίνουμε, και στην Ελλάδα), βασικό συστατικό της φιλοξενίας είναι το σπα. Καθώς το Βιετνάμ έχει δικές του, πιο ήπιες πρακτικές, με βαθμό σκληρότητας και γκάμα από το μασάζ για το τζετ λαγκ μέχρι εκείνο για την ενίσχυση της εγκεφαλικής λειτουργίας και της συγκέντρωσης. Το ολοκαίνουργιο ριζόρτ Fusion Maia, με την εξάστερη απέριττη πολυτέλεια, είναι το πρώτο που στα 450 δολάρια ακόμη και του απλού δωματίου περιλαμβάνει και δύο θεραπείες σπα και εξατομίκευση με διατροφολόγο και ειδικό στις δραστηριότητες.

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν, με την πεντάστερη ξενοδοχειακή έκρηξη και την αντίστοιχη στροφή στο βιετναμέζικο γκουρμέ – που εσχάτως ανακαλύπτεται και αυτό – οι τουρίστες, υψηλότατων βαλαντίων στην συντριπτική τους πλειοψηφία, αυξήθηκαν σε λιγότερο από μία δεκαετία από 1,5 εκατ. σε 7,5 εκατ., με εντυπωσιακή αύξηση της τάξης του 500% στην περιοχή της Ντα Νανγκ.

Αλλο βασικό συστατικό είναι οι ναοί, οι παγόδες, τόποι λατρείας ενός διαφορετικού από εκείνον τον εύρωστο της Κίνας Βούδα. Ενός πιο αδύνατου Βούδα, που δεν υπόσχεται ευμάρεια, αλλά απλώς υποδεικνύει στον πιστό τον αγαθό δρόμο. Οπως εκείνος που λατρεύεται σε σπηλιές και παγόδες (με ονόματα όπως «Παίρνεις ό,τι ζητάς» / Ling Ung και «Εκεί που κρατούν την Αλήθεια» / Dong Tang Chan) στον Λόφο του Μαρμάρου, με το εντυπωσιακό γυάλινο ασανσέρ, τώρα που τα δεκάδες πάρκα γεμάτα αμέτρητα – πωλούμενα – μαρμάρινα ομοιώματα δράκων και θεών αναγκάζονται να βρίσκουν αλλού την πρώτη τους ύλη.

Μεγάλο ατού της περιοχής η διατηρημένη (και με απαγορευτικό οικιστικών παρεμβάσεων) πόλη Χόι Αν, που μεταφράζεται σε «Ειρηνικό Χώρο Συνύπαρξης», με τα κανάλια της και τις γέφυρες που χώριζαν ή ένωναν κάποτε πολιτισμούς (κινεζικό και ιαπωνικό). Στα περίχωρά της υπάρχουν οι νέες «Πόλεις», όπως εκείνη «Των Ποδηλάτων», αλλά και η πιο δημοφιλής «Των Λαχανικών». Οπου παραδίδονται μαθήματα καλλιέργειας κυρίως μυρωδικών – απαραίτητων συστατικών της τοπικής κουζίνας – και περιζήτητα μαθήματα μαγειρικής (από την υπομονετική Νιάν στο Tra Que) με γαρίδες, κοτόπουλο, ρυζάλευρο, κουρκουμά, πράσινο κρεμμυδάκι…

Για εδέσματα απλά αλλά πολύ πιο πικάντικα από εκείνα της Καμπότζης, της ιστορίας επίσης (θυμάστε τους Ερυθρούς Χμερ;), όπου θα ταξιδέψουμε την επόμενη εβδομάδα.      n

INFO

Η  Vietnam Airlines εκπροσωπείται στην Ελλάδα από την Goldair, όμιλο που δραστηριοποιείται στους τομείς του τουρισμού (διοργάνωση συνεδρίων, εταιρικών ταξιδιών, παροχή ολοκληρωμένων ταξιδιωτικών υπηρεσιών στην Ελλάδα και το εξωτερικό), αντιπροσώπευσης αεροπορικών εταιρειών, εμπορευματικών μεταφορών και logistics, επίγειας εξυπηρέτησης αεροδρομίων.