Χαμόγελο του Παιδιού: Εδώ δεν μένει μόνο η Μαρία

Ζουν μια ήρεμη καθημερινότητα: παίζουν με τα υπόλοιπα παιδιά, διαβάζουν και για τις ανησυχίες ή τα προβλήματά τους υπάρχει πάντα κάποιος εκεί για να τα ακούσει και να τα βοηθήσει. Κι όμως γι’ αυτά τα παιδιά, η πραγματικότητα λίγο καιρό πριν φιλοξενηθούν στα σπίτια του Χαμόγελου του Παιδιού ήταν μια κόλαση.

Στα 6 της χρόνια, η Μυρτώ μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο Παίδων Αγ. Σοφία, όταν ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ την εντόπισε να περιπλανιέται μόνη στον δρόμο. Οπως είπε τότε στους γιατρούς, η μητέρα της την είχε χτυπήσει. Ομως από τις ιατρικές εξετάσεις στις οποίες υπεβλήθη διαπιστώθηκε πως δεν ήταν η πρώτη φορά που το παιδί αυτό κακοποιούνταν. Σύμφωνα με την ιατρική γνωμάτευση, το παιδί παρουσίαζε πρόσφατες εκδορές τραχήλου και παλαιότερες κορμού και άκρων, όπως επίσης και κατάγματα θώρακα, κακώσεις κρανίου και θλαστικά τραύματα άνω χείλους. Το παιδί δεν επέστρεψε ποτέ στην οικογένειά του, αλλά ούτε οι δικοί του το αναζήτησαν από τότε.

Η 10χρονη πια Μυρτώ είναι άλλο ένα παιδί που αρχικά ήταν στα… αζήτητα. Από τον Φεβρουάριο του 2009 μέχρι και σήμερα, μεγαλώνει στην αγκαλιά του Χαμόγελου και πλέον έχει ξεπεράσει τα σωματικά και ψυχολογικά προβλήματα και ζει μια φυσιολογική ζωή: πηγαίνει στη Δ’ Δημοτικού, ενώ αγαπά τα μαθηματικά και το μπαλέτο.

Και δεν είναι η μοναδική περίπτωση παιδιού που έχει περάσει δύσκολα τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Από την αρχή του χρόνου έως και τις 30 Ιουνίου, στα 15 σπίτια του Χαμόγελου του Παιδιού φιλοξενήθηκαν συνολικά 270 παιδιά – 153 αγόρια και 117 κορίτσια – από τα οποία τα 15 παραπέμφθηκαν για φιλοξενία το πρώτο εξάμηνο του 2013, ενώ τα υπόλοιπα φιλοξενούνταν από τα προηγούμενα χρόνια.

Οπως επισημαίνει ο πρόεδρος του Οργανισμού, Κώστας Γιαννόπουλος, τα περισσότερα από τα παιδιά αυτά έχουν ζήσει ακραίες και φρικτές καταστάσεις. «Δεν φροντίζουμε να έχουν μόνο φαγητό, στέγη και να πάνε σχολείο αυτά τα παιδιά. Φροντίζουμε και για την ψυχική τους ηρεμία, έπειτα από αυτά που έχουν περάσει. Τα παιδιά που ζουν κοντά μας δεν έχουν καμία σχέση με το πώς έρχονται τις πρώτες μέρες. Πραγματικά, τα βλέπουμε να μεταμορφώνονται μέρα με τη μέρα», σημειώνει.

Σύμφωνα με τα στοιχεία, τα οποία έδωσε πρόσφατα ο οργανισμός στη δημοσιότητα, η πλειονότητα των παιδιών – 98 παιδιά – είναι ηλικίας 13-18 ετών, ενώ το 35% των φιλοξενούμενων παιδιών είναι μεταξύ 7 και 12 ετών. Από το σύνολο των παιδιών, τα 194 βρίσκονται στα σπίτια του Χαμόγελου επειδή εγκαταλείφθηκαν ή ήταν παραμελημένα, ενώ 37 παιδιά είχαν υποστεί σωματική κακοποίηση από το περιβάλλον τους. Και, όπως τονίζουν οι ειδικοί του Οργανισμού, πρόκειται ως επί το πλείστον για Ελληνόπουλα. «Από τα πρώτα παιδιά, τα οποία έμειναν σε ένα από τα σπίτια μας, ήταν ένα τετράχρονο αγόρι, το οποίο με εισαγγελική απόφαση απομακρύνθηκε από τη ναρκομανή μητέρα του. Ωστόσο, ο Εισαγγελέας, παρά τις δικές μας ενστάσεις, επέμενε πως θα πρέπει να πηγαίνει στη μητέρα του τα Σαββατοκύριακα. Το παιδί σε μια από αυτές τις φορές, γύρισε στο Χαμόγελο με το σώμα του γεμάτο σημάδια από καψίματα τσιγάρων που τα έσβηνε στο κορμί του ο σύντροφος της μητέρας», θυμάται ο κ. Γιαννόπουλος.

Συμπληρώνει δε, ότι ακόμη και τα παιδιά που μεγαλώνουν και φεύγουν από τα σπίτια, πάντα επικοινωνούν με τους ανθρώπους του οργανισμού. Ο Ν. μαζί με τον αδερφό του σε ηλικία 10-11 ετών πήγαν μόνοι τους στην Αστυνομία, όπου διαπιστώθηκε ότι έχουν κακοποιηθεί φρικτά, με μώλωπες και εκχυμώσεις σε όλο τους το σώμα. «Τα παιδιά φιλοξενήθηκαν σε σπίτι μας και πριν από λίγο καιρό, ο Ν. με πήρε τηλέφωνο, όντας πια φοιτητής στα Χανιά και μου είπε “Σας ευχαριστώ που με εμπιστευθήκατε και με βοηθήσατε να σπουδάσω. Ποια ήταν η ζωή μου και ποια είναι τώρα;”. Υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση από αυτή;», αναρωτιέται ο κ. Γιαννόπουλος.

ΑΠΟ ΤΟ ΥΠΟΓΕΙΟ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ. Ο αλκοολικός πατέρας κακοποιούσε τη μητέρα τους, με αποτέλεσμα αυτή να εγκαταλείψει την οικογένεια και τα δυο μεγαλύτερα παιδιά να τα στείλει σε ίδρυμα. Κοντά της κράτησε τον Ανδρέα, που τότε ήταν μόλις ενός έτους. Μητέρα και γιος ζούσαν σε ένα υπόγειο διαμέρισμα, η μητέρα έλειπε συνεχώς από το σπίτι, ενώ δεν ακουγόταν καθόλου το μωρό κατά τη διάρκεια της ημέρας. Οι γείτονες της γυναίκας αναγκάστηκαν να καλέσουν την Αστυνομία, όταν η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο: από το υπόγειο διαμέρισμα αναδυόταν έντονη δυσοσμία, η μητέρα, για την οποία υπήρχαν ενδείξεις ότι έκανε χρήση αλκοόλ και ψυχοφαρμάκων, δεν τηρούσε βασικούς κανόνες υγιεινής και καθαριότητας και ο μικρός Ανδρέας με τον 8χρονο αδερφό του, ο οποίος επισκεπτόταν κατά διαστήματα τη μητέρα του, ήταν κλειδωμένοι στο διαμέρισμα για τουλάχιστον μία εβδομάδα. Κοινωνική λειτουργός, έπειτα από άμεση εισαγγελική παρέμβαση, μπήκε στο σπίτι και βρήκε τον Ανδρέα ημιλιπόθυμο σε έναν χώρο χωρίς θέρμανση, με τα παράθυρα ερμητικά κλειστά και τις κατσαρίδες να περιφέρονται, ενώ ο αδελφός του διαπιστώθηκε ότι τρεφόταν με φελιζόλ. Ο 8χρονός Βασίλης επέστρεψε στο ίδρυμα, ενώ ο Ανδρέας έμεινε σε ένα από τα σπίτια του οργανισμού.  

Το αγόρι που σήμερα είναι 8 ετών, δυσκολεύτηκε να ξεπεράσει τα σωματικά και ψυχικά προβλήματα που του άφησε η προηγούμενη ζωή του, πλέον όμως έχει ενταχθεί πλήρως στην οικογένεια του Χαμόγελου.  

στροφη 180 ΜΟΙΡΩΝ. Οι γονείς της την εγκατέλειψαν στο μαιευτήριο. Η Σοφία, αλβανικής καταγωγής, μέχρι και τα πέντε της χρόνια έζησε σε ίδρυμα της χώρας της. Ωσπου, ένα νεαρό ζευγάρι την υιοθέτησε. Τα άσχημα, όμως, δυστυχώς δεν πέρασαν. Το κορίτσι έπεφτε συνεχώς θύμα παραμέλησης και κακομεταχείρισης. Οταν οι θετοί γονείς της χώρισαν, η 11χρονη τότε Σοφία έμεινε με τον θετό πατέρα της, ο οποίος ξαναπαντρεύτηκε. Μια «θεία» ανέλαβε να την… εισάγει στον κόσμο της επαιτείας. Συνελήφθη, όμως από την Αστυνομία και απελάθηκε στην Αλβανία. Το κύκλωμα όμως κατάφερε και την έφερε ξανά στην Ελλάδα κι αυτήν τη φορά «μάνατζερ» είναι η σύζυγος του θετού πατέρα της.  Σε ηλικία περίπου 15 ετών, η Σοφία ξανασυλλαμβάνεται και λίγες ημέρες αργότερα το Χαμόγελο του Παιδιού έλαβε εισαγγελική εντολή για τη φιλοξενία της.

Η φυσιολογική ζωή για την έφηβη άρχισε εκείνη ακριβώς τη στιγμή. Από τότε έμαθε να διαβάζει και να γράφει, πήγε σχολείο, κοινωνικοποιήθηκε και κατάφερε να σπουδάσει φωτογραφία. Μπορεί πια να έχει φύγει από το σπίτι φιλοξενίας, παραμένει όμως υπό την προστασία του Οργανισμού.