[Στην ανάπαυλα] Πού πάνε από πού;
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Είχα χρόνια να κατέβω στον Πειραιά, αλλά μου ζητήθηκε κάτι να τραγουδήσω για τα εγκαίνια του Δημοτικού Θεάτρου κι είπα να πάω όχι μόνο για τη γιορτή μα και για κάτι δικό μου, προσωπικό, χρόνια κρυφό, μια σχέση με την πόλη αλλά και με το ίδιο το Θέατρο, από τα πρώτα θέατρα που είδα στη ζωή μου.
Ημασταν Πρώτη; Δεύτερα Δημοτικού, στου Ταγκόπουλου στον Αγιο Βασίλη, όταν μετά την προσευχή μάς στοίχισαν σε τριάδες και πήραμε τον δρόμο γιατί λέει θα μας πήγαιναν θέατρο. Τώρα ήτανε 25 Μαρτίου; 28 Οκτωβρίου; Πάντως κοντά σε ημέρα παρελάσεως πρέπει γιατί θυμάμαι τον δρόμο σημαιοστόλιστο. Σίγουρος τότε πως οι σημαίες ήτανε για να στολίσουν την πρώτη μου συνάντηση με το θέατρο, πήγαινα κι εγώ εν δυο κι εν δυο με μεγάλο καρδιοχτύπι.
Ανεβαίνοντας τις μαρμάρινες σκάλες πια, είδα τον κόσμο αφ’ υψηλού, ψήλωσε ο νους μου, άρπαξα, είχα ξεφύγει, πώς το λένε στα Νέα Ελληνικά;
Οταν μπήκαμε δε μέσα και καθήσαμε στα ψάθινα καθίσματα, είδα την ρουμπινί αυλαία να πάλλεται, σήκωσα τα μάτια και αντίκρισα τον κατάφωτο τον πολυέλαιο να στραφταλίζει, είπα «νυν απολύεις τον δούλο σου δέσποτα» και ανακοίνωσα με μεγάλη σιγουριά στους άναυδους συμμαθητές μου πως «Εγώ είμαι ηθοποιός».
Ετσι άρχισε το κακό. Μ’ αυτήν την παραίσθηση ζω μέχρι σήμερα. Το χειρότερο είναι ότι το πίστεψαν κι οι άλλοι, γιατί μ’ αυτήν ακριβώς την ιδιότητα του ηθοποιού με κάλεσαν να τους τραγουδήσω, κι ο σώζων εαυτόν σωθήτω.
Μπήκα σ’ ένα ταξί και κατεβήκαμε τη Συγγρού. Χωρίς να καθυστερήσω έκανα το καθήκον μου, άρχισα δηλαδή να ψιθυρίζω χωρίς χρονοτριβή τους στίχους του ποιητή:
«Κι όμως αγάπησα κάποτε τη λεωφόρο Συγγρού
το διπλό λίκνισμα του μεγάλου δρόμου
που μας άφηνε θαματουργά στη θάλασσα
την παντοτινή για να μας πλύνει από τις αμαρτίες».
Αυτό δεν ξεχνώ ποτέ να το κάνω γιατί έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι είμαι ευαίσθητο ον, και δεν θέλω να διαψευσθώ σ’ εμένα τον ίδιο. Δεν είναι ώρες να αντιφάσκουμε τώρα.
Και συνεχίζαμε όλοι το μικρό ταξίδι. Εγώ τον Γιώργο Σεφέρη, το ραδιόφωνο τέντα τον Πάνο Κιάμο «Σφύριξα κι έληξες», ο ταξιτζής έβριζε την τρόικα, όλα ωραία, δικά μας, Γραικικά.
Και ξαφνικά, όλη αυτή η ισορροπία τινάζεται στον αέρα γιατί βλέπω τον οδηγό να κάνει αριστερά.
– Οχι. Οχι φωνάζω. Δεξιά κάνε. Στον Πειραιά πάω που είναι δεξιά.
– Οχι κύριέ μου, λέει ο τιμονιέρης, εδώ για να πας δεξιά πρέπει να κάνεις αριστερά. Τη δουλειά μου θα μου μάθετε;
– Κι αν θες να πας Βουλιαγμένη που είναι αριστερά; Πού θα στρίψεις;
– Για αριστερά στρίβεις δεξιά.
Κι εκεί τα κατάλαβα όλα. Τα είδα όλα.
ΛΑΘΟΣ. Ολη η ζωή μου λάθος.
Γι’ αυτό δεν έφτανα ποτέ στον προορισμό μου. Γιατί πήγαινα καταπάνω του. Επρεπε να πάω αντίθετα.
Ηθελα να πάω Αριστερά, έπρεπε να τρέξω δεξιά.
Ηθελα να πάω Πειραιά, έπρεπε να πάω Βάρκιζα.
Ηθελα Σαλαμίνα που γεννήθηκα, έπρεπε να πάω Αθήνα.
Κι άμα θέλω Ελλάδα; Από πού πάνε; Πέστε μου. Ελλάδα από πού; Πέστε μου γιατί την πεθύμησα. Την πεθύμησα και δεν βρίσκω πάλι τον δρόμο.
Google news
