Το περασμένο Σάββατο πραγματοποιήθηκε στο Λονδίνο ένα φεστιβάλ για την «αγγλικότητα». Μεταξύ των προσκεκλημένων ήταν και ο θεατρικός συγγραφέας Ντέιβιντ Εντγκαρ. Κι όπως ομολογεί στην εφημερίδα Γκάρντιαν, δεν αισθανόταν και πολύ άνετα ανάμεσα στις σημαίες του Αγίου Γεωργίου που κοσμούσαν την αίθουσα. Μια σχετική αμηχανία τού προκάλεσε και το γεγονός ότι έπρεπε να φάει παναρισμένο τηγανητό ψάρι και πατάτες και να πιει «γνήσια» αγγλική μπίρα.
Η αμηχανία αυτή μετριάστηκε κάπως από το γεγονός ότι οι διοργανωτές του φεστιβάλ δεν ήταν οι εθνικιστές του Νάιτζελ Φάρατζ, αλλά ένα ινστιτούτο που εμπνέεται από τις αρχές της σοσιαλδημοκρατίας. Αφορμή για το φεστιβάλ στάθηκε το γεγονός ότι όλο και περισσότεροι πολίτες της Βρετανίας προτιμούν να αυτοπροσδιορίζονται ως Αγγλοι παρά ως Βρετανοί και ότι αυτή η αλλαγή ταυτότητας συνοδεύεται συνήθως από αντιευρωπαϊκά συναισθήματα.
Αν η Αριστερά σιωπούσε, θα άφηνε το πεδίο ελεύθερο στη Δεξιά. Κι επειδή ένα συνέδριο δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια παράθεση απόψεων, το αριστερό ινστιτούτο προτίμησε να διοργανώσει ένα φεστιβάλ που στο κάτω κάτω έχει και fish and chips. Ή μήπως η «αγγλικότητα» δεν είναι αριστερή;
Ο ίδιος προβληματισμός συνόδευσε και την απέλαση της Λεοναρντά από τη Γαλλία. Υπάρχει μια ένσταση που πηγαίνει πέρα από το δράμα της 15χρονης Ρομ, τους κινδύνους που εγκυμονεί για την ίδια η ζωή στο Κόσοβο, τη βάρβαρη εισβολή των ενηλίκων στον εφηβικό της κόσμο. Είναι μια ένσταση που δεν σχετίζεται με την προσωπική αλλά με την πολιτική διάσταση: είναι δυνατόν να είναι αριστερή μια απέλαση;
Το ερώτημα δεν τέθηκε αφού εξαντλήθηκαν όλα τα άλλα. Προέκυψε αυτόματα αμέσως μόλις έγινε γνωστό ότι η Λεοναρντά πήρε τον δρόμο της επιστροφής. Κι όπως είναι φυσικό, δίχασε. Ο βετεράνος Σοσιαλιστής Ζαν – Πιερ Σεβενμάν δήλωνε στη Λιμπερασιόν ότι χωρίς λίγη σοσιαλιστική πυγμή η Ακρα Δεξιά θα κάνει πάρτι. Ο γερουσιαστής Λικ Καρβουνάς υποστήριζε ότι η κυβέρνηση Ολάντ θρέφει με αυτή της τη στάση τον λαϊκισμό.
Η Αριστερά έχει κάθε δικαίωμα να δώσει τις δικές απαντήσεις στο θέμα της εθνικής ταυτότητας και της κοινωνικής ασφάλειας: η Ευρώπη έχει ζήσει πολλές δεξιές «στροφές» μετά την ένωσή της, αλλά είναι η πρώτη φορά έπειτα από πολλές δεκαετίες που εμφανίζει τόσο έντονες τάσεις εσωστρέφειας και τέτοια ροπή προς τον εθνολαϊκισμό.
Μόνο που η σπασμωδική αντίδραση δεν μπορεί να είναι η λύση. Δεν μπορεί η προσέγγιση της Αριστεράς στην πραγματικότητα να γίνει χωρίς το οπλοστάσιο των ιδεών της, όπου ούτως ή άλλως υπερέχει. Διαφορετικά δεν παράγει τίποτε περισσότερο από μια φέικ εκδοχή ενός αποτρόπαιου αυθεντικού.