[Εμπιστευτικά] Παράνοια

Κάποιος καλός άνθρωπος είχε την καλή ιδέα να στολίσουμε την πόλη με στίχους ποιητών. 
Μεταξύ αυτών επιλέχθηκε ο στίχος του Κ.Π. Καβάφη «είν’ επικίνδυνον πράγμα η βία» από το ποίημα «Εν Μεγάλη Ελληνική Αποικία, 200 π.Χ.». (Οι πιστοί αναγνώστες θα ενθυμούνται ενδεχομένως ότι προ μηνών, στην Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, το είχα δημοσιεύσει εδώ ολόκληρο επειδή βρήκα εντυπωσιακό πόσο μοιάζει γραμμένο για τη σημερινή κατάσταση.) 
Η «βία» που αναφέρει ο Καβάφης στον στίχο αυτόν είναι καταφανώς η βιασύνη (όπως και στον «Υμνο εις την Ελευθερία» του Διονυσίου Σολωμού) κι όχι η βία του κουκουλοφόρου ή του χρυσαυγίτη. 
Κανένα πρόβλημα, λοιπόν. Πλην διαταραγμένων. 
Οι οποίοι έστησαν έναν ολόκληρο καβγά διότι ο αναρτημένος στίχος μπορεί να παρερμηνευθεί κι ο περαστικός αντί να καταλάβει ότι είναι επικίνδυνη η βιασύνη, θα καταλάβει ότι είναι επικίνδυνο να βάζεις φωτιά στο εργοτάξιο στις Σκουριές. (Το οποίο, ως γνωστόν, είναι τελείως ακίνδυνο, εκτός αν σε πιάσει μέσα η φωτιά όπως στη Μαρφίν.)
Πληροφορούμαι τώρα ότι ο στίχος θα συμπληρωθεί για να αποφευχθούν οι παρερμηνείες. Ευτυχώς! 
ΟυδέποτΕ είχα υποψιαστεί ότι η Ελλάδα έκρυβε τόσους καβαφιστές έτοιμους να επιστρατεύσουν όλα τα υβρεολόγια της φαντασίας τους, προκειμένου να διασφαλίσουν τον μεγάλο Αλεξανδρινό από κάθε παρερμηνεία. 
Μεταξύ μας, δεν υποψιάστηκα καν τη σοβαρότητα του θέματος. 
Λάθος. Διότι τελικά μιλάμε για μια χώρα όπου το 33% πιστεύει ότι μας ψεκάζουν, όπου πολλοί θεωρούν ότι η κυβέρνηση την έπεσε στη Χρυσή Αυγή επειδή την εξανάγκασε ο διεθνής σιωνισμός κι όπου το 20% βρίσκει αδικαιολόγητες τις συλλήψεις των Μιχαλολιάκων. 
Με άλλα λόγια, το πρόβλημα δεν είναι ο στίχος του Καβάφη. Μεταξύ μας, δεν είναι ούτε καν η βία. 
Είναι ότι μια μερίδα Ελλήνων (που μπορεί να φτάσει έως το 1/3 ανάλογα με το θέμα) έχει διαρρήξει κάθε σχέση με τον ορθό λόγο, το προφανές και το αυτονόητο. Με τις βασικές παραδοχές της κοινωνίας και της δημοκρατίας μας. 
Δεν ακούει γιατί δεν θέλει πλέον να ακούσει τίποτα. 
Δυστυχώς, τους συναντάς παντού. Στον δρόμο και (κυρίως) στο Διαδίκτυο. Στη Δεξιά και την Αριστερά. Στην εργασία και την ανεργία. 
Ο λόγος τους είναι βίαιος, αφοριστικός, υβριστικός, έξαλλος, μισαλλόδοξος. 
Οποιοι δεν τους συνοδεύουν στη βαθιά διαταραχή τους είναι «προδότες», «παπαγαλάκια», «πουλημένοι», «υποταγμένοι». 
Η πικρή ουσία είναι ότι ποτέ άλλοτε μια τόσο σημαντική μερίδα του ελληνικού λαού δεν έχει διεκδικήσει τόσο πεισματικά και τόσο επιθετικά το δικαίωμα στην παράνοια. 
Παράνοια τυλιγμένη σε κάθε μορφής ιδεολογήματα, σοφιστείες και δασύτριχες μπαρούφες. 
Τυλιγμένη, δυστυχώς, ακόμη και με Καβάφη.