[Επιφυλλίδα] Η έκθεση είναι πάντα προσωπική

Το περιστατικό είναι πραγματικό, χωρίς το ελάχιστο καρύκευμα. Δεν αποκλείεται μάλιστα να είναι αρκετοί ή και πολλοί αυτοί που το έχουν παρατηρήσει. Στην περιοχή των Εξαρχείων κυκλοφορεί ένας μεσήλικος, κάτοικος μάλιστα μιας κεντρικής τους πολυκατοικίας, θα τον δει κανείς τις προμεσημβρινές κυρίως ώρες να διασχίζει τους οριζόντιους και κάθετους δρόμους αυτής της τόσο ειδυλλιακής αλλά και τόσο συκοφαντημένης περιοχής.

Πρόκειται για έναν άνθρωπο ευγενέστατο, με κοντοκουρεμένα τα μαλλιά του, που κάτι παρατηρείς να σπιθίζει στο βλέμμα του. Αισθάνεται κανείς πως άμα έπιανε την κουβέντα μαζί του θα συζητούσε άνετα ένα τρέχον ή ένα μη συνηθισμένο θέμα, και οι απόψεις του θα ήταν ίδιες με όλων των άλλων ανθρώπων.

Δεν αποκλείεται μάλιστα να τον άκουγες να αναρωτιέται μιλώντας για τους ισχυρούς του κόσμου, πώς κοιμούνται ήσυχοι αν και επισωρεύουν τόσα δεινά στην ανθρωπότητα. Για να είμαστε ειλικρινείς τον έχουμε ακούσει να το λέει σε έναν φαρμακοποιό της γειτονιάς αυτής, έστω κι αν ο άνθρωπος αυτός κάνει κάτι που δεν θα τολμούσε ή θα δίσταζε να το κάνει ένας άλλος που θα μιλούσε με τον δικό του ακριβώς τρόπο.

ΤΙΣ ΠΡΟΜΕΣΗΜΒΡΙΝΕΣ λοιπόν ώρες ο άνθρωπος αυτός στην περιοχή των Εξαρχείων πλησιάζει σχεδόν με έναν εχέμυθο τρόπο τους περαστικούς λέγοντάς τους: «Σας παρακαλώ έχετε πενήντα λεπτά;». Επειδή φαίνεται παρατηρητικός άνθρωπος, δεν μπορεί να μη θυμάται έστω και λίγους από κείνους που κατ’ επανάληψιν έχουν αρνηθεί να τον βοηθήσουν, αυτό όμως δεν τον πτοεί. Θα απευθυνθεί στον καθένα, φτάνει να πρόκειται για περαστικό και όχι για άνθρωπο που ανοίγει την πόρτα μιας εισόδου πολυκατοικίας ή στέκεται μπροστά σε ένα κατάστημα και είναι πιθανόν ο ίδιος ο καταστηματάρχης.

Δεν εξαιρούνται της ευγενέστατης παράκλησής του για τα πενήντα λεπτά μόνον όσοι αναγνωρισμένα φαίνονται περαστικοί. Εξαιρούνται και όσοι περαστικοί συμβαίνει να βρίσκονται στον δρόμο της πολυκατοικίας όπου μένει, την ώρα μάλιστα που πρόκειται να μπει ο ίδιος μέσα. Σαν να πρόκειται για έναν  άνθρωπο που δεν έχει καμιά σχέση με εκείνον που μόλις πριν από τρία μέτρα ζητούσε τη βοήθεια των άλλων. Λέγοντας όχι «ό,τι έχετε ευχαρίστηση» ή «δέκα ή είκοσι λεπτά», αλλά πάντα «σας παρακαλώ έχετε πενήντα λεπτά;».   

Δεν χρησιμοποιεί καν τις λέξεις «να μου δώσετε», σάμπως με τον τρόπο του να εξωραΐζεται η επαιτεία και να πρόκειται για κάτι συνηθισμένο που οι άλλοι συμπτωματικά δεν το κάνουν ενώ ο ίδιος ανέλαβε να το πραγματοποιήσει. Μένει άναυδος κανείς μπροστά στην εφευρετικότητα που μπορεί να επιστρατεύσει ακόμη και μια μέτρια ανάγκη. Κυρίως όμως νιώθεις κατάπληκτος όταν σκεφτείς κάτι.

ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ που, αν εξαιρέσεις την ίδια του την πράξη, στην ουσία εκφράζει κάτι που μας αφορά πραγματικά όλους μας: να αισθανόμαστε ότι αν υπάρχει μια μορφή έκθεσης ή ταπείνωσης αυτή μπορεί να ισχύσει για τους ανθρώπους που μας γνωρίζουν, αλλά όχι για τους αγνώστους μας. Οτι δηλαδή οι άγνωστοί μας όποια γνώμη και να σχηματίσουν για μας δεν μας αφορά γιατί εμείς στην πραγματικότητα είμαστε κάποιοι άλλοι. Μήπως άραγε το ότι εκτιθέμεθα μόνο στους ανθρώπους που μας γνωρίζουν και όχι στους αγνώστους μας κάνει όσους λογαριάζονται υπεύθυνοι για τις τύχες του κόσμου, να αποφασίζουν τόσο εύκολα για συμφορές και δυστυχίες; Επειδή ακριβώς δεν θα εισπράξουν αμέσως την περιφρόνηση και την απαξίωση όσων καταστρέφουν.

Μήπως ένα τετ-α-τετ της Μέρκελ ή του Σόιμπλε με τους ανθρώπους που υποφέρουν θα τους συνέτιζε πολύ περισσότερο απ’ ό,τι μια αόριστη αίσθηση αγανάκτησης που δεν θα τη δουν ποτέ να αντικαθρεφτίζεται σε ένα γνωστό τους πρόσωπο;