Γιατί ο Σημίτης μπαίνει στο παιχνίδι

Ηταν τον Μάρτιο του ’96 όταν ο Κώστας Σημίτης ως πρωθυπουργός – η εκλογή του ως προέδρου του ΠΑΣΟΚ έγινε λίγους μήνες αργότερα – πήγε στο 2ο Συνέδριο του Συνασπισμού και ζήτησε τη συνεργασία των δυνάμεων της Κεντροαριστεράς.

Η απάντηση του τότε προέδρου του Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου Νίκου Κωνσταντόπουλου ήταν αρνητική και η πόρτα προς το ΠΑΣΟΚ κρατήθηκε ερμητικά κλειστή.

Ο λόγος βρισκόταν στην αντίληψη της ηγεσίας του ΣΥΝ πως το μεγάλο ΠΑΣΟΚ επιθυμούσε να «καταπιεί» τον μικρό και ευάλωτο ΣΥΝ εκείνης της περιόδου, κυρίως για εκλογικούς λόγους. Οι σχέσεις Σημίτη – Κωνσταντόπουλου δεν ήταν ιδανικές, γεγονός το οποίο φάνηκε και αργότερα όταν ο δεύτερος ενίσχυσε τις σχέσεις του με τον έτερο διεκδικητή της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ Ακη Τσοχατζόπουλο και μετέπειτα με τον αντίπαλο του πρώην πρωθυπουργού από τη Δεξιά Κώστα Καραμανλή.

Το πολιτικό σκηνικό της πρώτης τετραετίας του εκσυγχρονισμού στη χώρα θυμίζουν με νόημα σήμερα στελέχη της Κεντροαριστεράς, θέλοντας να ενισχύσουν την άποψη πως η πρόσφατη παρέμβαση του Κώστα Σημίτη υπέρ του κειμένου των 58 δεν είναι τίποτε παραπάνω από την εκδήλωση της σταθερής θέσης του για την ενότητα των δυνάμεων του σοσιαλδημοκρατικού χώρου.

Αλλωστε, όπως επισημαίνουν, ο πρώην πρωθυπουργός στην πρόσφατη εκδήλωση του ΙΣΤΑΜΕ για την 3η Σεπτέμβρη διατύπωσε την αγωνία του για τη συγκρότηση μιας μεγάλης δημοκρατικής παράταξης που δεν θα περιλαμβάνει μόνο το ΠΑΣΟΚ αλλά όλες τις δυνάμεις από τον χώρο της πολιτικής και της κοινωνίας που αισθάνονται ότι η Κεντροαριστερά θα πρέπει να βρει μια πιο δυνατή έκφραση. Η δεύτερη δημόσια τοποθέτησή του για το θέμα ήρθε λίγες ώρες μετά τη δημοσιοποίηση του κειμένου-πρόσκλησης των 58, με την επισήμανση ότι μια τέτοια πρωτοβουλία μπορεί να βγάλει τη χώρα από το αδιέξοδο.

Σύμφωνα με συνομιλητές του πρώην πρωθυπουργού, ο ίδιος στηρίζει την προώθηση του εγχειρήματος της Κεντροαριστεράς επειδή θεωρεί ότι υπάρχει ένας μεγάλος ενδιάμεσος χώρος ανάμεσα στη Νέα Δημοκρατία και στον ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος πρέπει να καλυφθεί απολύτως από την Κεντροαριστερά, για τον επιπρόσθετο λόγο ότι πρέπει να συντηρηθεί η κουλτούρα της μεταρρύθμισης στη χώρα.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι πρόσωπα όπως οι Νίκος Χριστοδουλάκης και Νίκος Μπίστης που βρίσκονται κοντά στον κ. Σημίτη έχουν βάλει τις υπογραφές τους στο κείμενο των 58, ούτε ότι ο πρώην υπουργός Τάσος Γιαννίτσης δήλωσε τη στήριξή του στο εγχείρημα.

ΧΩΡΙΣ ΒΙΑΣΥΝΗ. Το ΠΑΣΟΚ εξακολουθεί να εμφανίζεται διακριτικό απέναντι στην πρωτοβουλία για την Κεντροαριστερά και μάλιστα ο Βαγγέλης Βενιζέλος όσες φορές αναφέρθηκε σε αυτήν, μιλώντας σε στελέχη του κόμματος, φρόντισε να επισημάνει ότι θα πρέπει να γίνει μια συστηματική προσπάθεια χωρίς ηγεμονισμούς, χωρίς βιασύνη και χωρίς καπελώματα.

«Δεν πρέπει να φανεί ότι κάποιος οικειοποιείται το εγχείρημα» είναι η οδηγία που έδωσε προς τα κυβερνητικά στελέχη σε σύσκεψη που είχε μαζί τους, ενώ σχολιάζοντας την απορριπτική στάση της Δημοκρατικής Αριστεράς κράτησε χαμηλούς τόνους επαναλαμβάνοντας ότι το ΠΑΣΟΚ παραμένει ανοιχτό για διάλογο και δείχνει σεβασμό προς όλους, αρκεί και οι υπόλοιποι να δείχνουν τον ίδιο σεβασμό προς το ίδιο.