[Αγιογραφίες] Καπέλα

Ο Ολιβερ Σακς ξεχωρίζει ανάμεσα στους ψυχιάτρους που γράφουν. Και το «Ο άνθρωπος που πέρασε τη γυναίκα του για καπέλο» είναι από τα ωραιότερα βιβλία του. Ως καπέλο – στην κίνηση των 58 – είδε τη δήλωση του Κώστα Σημίτη η υπογράφουσα Σώτη Τριανταφύλλου. Μάλλον γιατί, ως συγγραφέας, είναι άμαθη από πολιτική ή δεν ήξερε με ποιους υπέγραφε.

Ο Φώτης Κουβέλης έχει αρκετή εμπειρία για να βλέπει από μακριά τα καπέλα, αλλά και να ξεχωρίζει το είδος τους. Ειρήσθω εν παρόδω, ότι η Κεντροαριστερά είναι καπέλο και όχι τραγιάσκα. O Κουβέλης το ξέκοψε νωρίς για να ξεμπερδεύει. Δεν είναι βέβαιο ότι η συζήτηση τελείωσε πριν καν ξεκινήσει. Σίγουρα όμως δεν προκάλεσε αυτό που συνήθως περιγράφεται ως «γόνιμος διάλογος».

ΗΤΑΝ δεν ήταν λάθος η έξοδος από την κυβέρνηση τον περασμένο Ιούνιο, ο Κουβέλης δεν κοιτάζει πίσω. Επιμένει σε μια στρατηγική που να εξασφαλίζει αυτονομία στη ΔΗΜΑΡ και δυνατότητα περιστροφής 180 μοιρών στον εαυτό του. Φυσικά, δεν είναι όλα ρόδινα. Ας πούμε, για ένα σκληρό αριστερό ακροατήριο που έχει τη ματιά του ΣΥΡΙΖΑ το μπες-βγες στην κυβέρνηση δεν είναι πειστικό. Μετράει γι’ αυτούς περισσότερο το «μπες» από το «βγες». Αλλά η ΔΗΜΑΡ δεν ήταν ποτέ σκληρό αριστερό κόμμα. Επιπλέον, ο Κουβέλης και οι ανανεωτές έχουν φάει με το κουτάλι τον ΣΥΡΙΖΑ, το Ρεύμα, τους προεδρικούς και τη μετα-ΚΚΕ αντίληψη των τσιπραίων για να πτοούνται. Η λογική είναι ότι καλύτερα τα αντιμετωπίζεις όλα αυτά απέξω και από δικό σου μετερίζι.

ΜΕ αυτά τα δεδομένα, επιβεβαιώθηκε αυτό που οι γνώστες περίμεναν. Η Κεντροαριστερά είναι μια ιστορία που συγκινεί αρκετούς στη ΔΗΜΑΡ – και μάλιστα ορισμένους που είναι πολύ κοντά στον πρόεδρό της – αυτό όμως δεν φτάνει για να αλλάξει ο βασικός προσανατολισμός της Αγίου Κωνσταντίνου. Ακόμη περισσότερο: οι 58 είναι ένα έξυπνο – και όχι μόνο για λόγους συλλογικού IQ – προγεφύρωμα που αυξάνει την πίεση στον Κουβέλη να κάνει κάτι τουλάχιστον με την οπτική του μεσαίου προοδευτικού ακροατηρίου. Ωστόσο η ΔΗΜΑΡ δεν ξεχνά αυτά που τη χωρίζουν από το ΠΑΣΟΚ στο παρελθόν και στο παρόν. Το παρελθόν έχει να κάνει με την κυβερνητική προϊστορία του ΠΑΣΟΚ, την πιο πρόσφατη – δηλαδή το Μνημόνιο – και την απώτερη – λέγε με Ακη. Στο παρόν, η διαφορά είναι ότι η ΔΗΜΑΡ βγήκε από την κυβέρνηση και θέλει να το κεφαλαιοποιήσει όσο γίνεται. Ενώ το ΠΑΣΟΚ παραμένει σε αυτήν.

ΩΡΑΙΑ όλα αυτά, αλλά η ΔΗΜΑΡ έχανε ή κέρδιζε όσο ήταν στην κυβέρνηση – κι ας υπήρξε τραυματική η εμπειρία; Ακόμη περισσότερο: το κόμμα του Κουβέλη φαίνεται να ήταν ο βασικός ωφελημένος από το σύνθημα των τσιπραίων για κυβέρνηση της Αριστεράς. Κυβέρνηση της Αριστεράς, βεβαίως, το τρίο ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ δεν ήταν. Αλλά το κυβέρνηση της Αριστεράς μπορεί νερωμένο και αραιωμένο να σημαίνει κυβέρνηση που να έχει και Αριστερά. Κάτι που σε έναν κόσμο, ευρύτερο από τους ψηφοφόρους της ΔΗΜΑΡ, άρεσε. Με την οπτική αυτή, πάντως, πρέπει να αναγνωριστεί στον Κουβέλη το εξής: η όποια  – φανερή, κεκαλυμμένη, απευθείας ή μέσω Λαμίας – συμπόρευση με το ΠΑΣΟΚ δεν έχει νόημα αν δεν έχει και το στοιχείο της εξουσίας. Και από την εξουσία η ΔΗΜΑΡ στη φάση αυτή έχει αποστρέψει το πρόσωπό της…