Ας μην ψάχνει θαύματα

Για να έχουμε εικόνα περί αυτού που συνέβη χθες: η Εθνική αντιμετώπισε μια από τις χειρότερες ομάδες της προκριματικής φάσης. Με αναιμική επίθεση (μόλις τέσσερα γκολ) και δύο κερδισμένους βαθμούς.

Σαν να λέμε επιπέδου Ανδόρας. Σαν Μαρίνο. Ή Νησιών Φερόες. Κι όμως, απέναντι σε αυτή την τόσο αδύναμη ομάδα, οι παίκτες του Σάντος δυσκολεύτηκαν αφάνταστα. Ο Μήτρογλου δεν έκανε σουτ. Ο Σαλπιγγίδης φάνηκε μόνο στη φάση του γκολ. Οι μέσοι ουδεμία στιγμή ξεχώρισαν. Και ο Σάντος στον πάγκο ασφαλώς περιμένει το θαύμα που δεν ήρθε χθες, αλλά μπορεί να έρθει προσεχώς. Οπως οι ταινίες στα σινεμά…

Ναι, γιατί θα πρόκειται για θαύμα αν με τέτοια απόδοση η Ελλάδα καταφέρει να βρεθεί στα γήπεδα της Βραζιλίας. Χωρίς ρυθμό, με μόνο τον Χολέμπας να κάνει σωστές κούρσες (ανώτερος του Μπονγκ, αν τους νοιάζει στον Ολυμπιακό). Η συνολική απόδοση, να κλείνεις με απόγνωση τα μάτια. Ασφαλώς θα βρεθούν ορισμένοι και θα μιλήσουν για ρεκόρ κατάκτησης βαθμών, για συνεπή παρουσία και για «επαγγελματικές νίκες». Παραμύθια. Σε έναν όμιλο ουσιαστικά… δύο ομάδων ήρθαμε δεύτεροι και με τη Βοσνία/Ερζεγοβίνη να έχει σημειώσει 19 γκολ παραπάνω από τη δική μας επίθεση. Αν κι αυτό δεν λέει τίποτα, τότε τα λόγια χάνουν το νόημά τους.

Θα συμφωνήσουμε πως η ελληνική ομάδα με την τόσο καλή άμυνα, έστω κι αν χθες έκανε νερά, παραμένει δυσκολοκατάβλητη. Λίγες ομάδες μάς έχουν του χεριού τους. Φτάνει αυτό; Νομίζουμε πως όχι. Οπότε ας αναθεωρήσουμε απόψεις και ας δούμε ότι εκτός από την άμυνα υπάρχει και η επίθεση.

Ημασταν από τις χειρότερες ομάδες των προκριματικών. Και όσο παίζουμε αυτό το μίζερο ποδόσφαιρο, όσο ο στόχος είναι απλά και μόνο οι βαθμοί της νίκης, τόσο ο κόσμος θα το σκέφτεται ξανά και ξανά αν πρέπει να βρεθεί στις εξέδρες. Τι να παρακολουθήσει εξάλλου; Η Εθνική ώρες ώρες δεν βλέπεται!