[Ανάλυση] Η ηχηρή σιωπή στο δεξί άκρο της Βουλής

Κιχ δεν έβγαλαν οι εναπομείναντες χρυσαυγίτες βουλευτές χθες στον αγιασμό. Την ίδια ώρα, η δικαστική έρευνα φαίνεται να έχει βρει την κλωστή που θα ξηλώσει το μαύρο πουλόβερ της νεοφασιστικής οργάνωσης. Ο κύκλος των βουλευτών της ΧΑ που μπλέκουν με τη Δικαιοσύνη μεγαλώνει ημέρα με την ημέρα. Κι όλα αυτά δικαιώνουν την παραδοσιακή και όχι τη μεταμοντέρνα άποψη για το τι εστί Χρυσή Αυγή και πώς τελειώνουμε με αυτήν.

Ας αρχίσουμε από τη μεταμοντέρνα εκδοχή. Αυτή επιμένει ότι στη ΧΑ πήγαν κυρίως λούμπεν ψηφοφόροι. Είναι τα ορφανά του πελατειακού συστήματος και, συγχρόνως, αυτοί που κυρίως επλήγησαν από την οικονομική κρίση. Είναι ένας κόσμος που πέρασε γρήγορα από τη διαμαρτυρία και την απόγνωση στην οργή και στο μίσος, με καταλύτη το μεταναστευτικό. Κατά τη μεταμοντέρνα ανάγνωση, η μετατόπιση στη ΧΑ δεν έχει ιδεολογικά χαρακτηριστικά και γι’ αυτό οι ψηφοφόροι αυτοί δεν θα γυρίσουν εύκολα πίσω. Θα παραμένουν στην περιφέρεια του συστήματος.

Η παραδοσιακή εκδοχή, αντιθέτως, θέλει τους χρυσαυγίτες να είναι επιθετικά νεοφασιστικά στοιχεία που πάντα υπήρχαν στο εκλογικό σώμα, χωρίς να υπερβαίνουν το 3%. Η κρίση αλλά και η αδράνεια του πολιτικού συστήματος οδήγησαν στη διόγκωση του ποσοστού της ΧΑ. Αυτή είναι όμως τεχνητή. «Ενα κόμμα του οποίου ο αρχηγός είναι στη φυλακή», λέει η ανάγνωση αυτή, «έχει κόσμο να βγάλει στον δρόμο. Δεν περιορίζεται σε μερικές δεκάδες άτομα με μαύρα μπουφάν που φωνάζουν συνθήματα μίσους έξω από τη ΓΑΔΑ». Η ανάλυση αυτή δεν βρίσκει βάθος στη ΧΑ, την αντιλαμβάνεται ως συγκυριακό φαινόμενο, την ταυτίζει με έναν σκληρό πυρήνα εγκληματικών στοιχείων και θεωρεί, εν πολλοίς, ότι «η ιστορία τελείωσε. Μέχρι εδώ ήταν. Από εδώ και πέρα τον λόγο έχει η Δικαιοσύνη».

Η χθεσινή βουβαμάρα των χρυσαυγιτών επιβεβαιώνει την ανάλυση αυτή. Αλλο οι αγριάδες στις κάμερες και στους δημοσιογράφους, άλλο, δηλαδή, η κοινωνία του θεάματος και άλλο η Ολομέλεια της Βουλής, δηλαδή η καθαρή πολιτική. Εκει η ΧΑ, λαλίστατη και επιθετική ώς τώρα, εμφανίζεται αμήχανη και βουβή. Χωρίς τρόπο αντίδρασης και χωρίς στρατηγική. Γιατί, κακά τα ψέματα, οι τραμπουκισμοί και οι απειλές δεν συνιστούν πολιτική. Και χωρίς αυτά η ΧΑ δεν υπάρχει. Ισοδυναμεί με το τίποτα. Εν προκειμένω, η Δικαιοσύνη ασχολείται με την ποινική διάσταση της δραστηριότητας της οργάνωσης και κάπου εκεί θα μπορούσε να τελειώνει το παράξενο κεφάλαιο που αφορά τη ΧΑ στην ιστορία της ελληνικής πολιτικής.

Τουλάχιστον προς το παρόν. Διότι αν η δικαστική διερεύνηση δεν φτάσει στο τέρμα και αν η δράση της ΧΑ δεν φωτισθεί πλήρως, τότε ένα υπόλειμμα θα μείνει. Κι αν σε μερικά χρόνια υπάρχει περιθώριο θα μπορούσε πάλι το αυγό του φιδιού να γεννήσει τέρατα. Φυσικά, υπάρχει η ελπίδα ότι η κρίση θα ξεπεραστεί. Οτι η Αστυνομία και η Δικαιοσύνη θα κάνουν τη δουλειά τους. Και ότι το πολιτικό σύστημα δεν θα αδρανήσει ξανά.