Οταν ο Μπέλοφ αμφισβήτησε τους Αμερικανούς

Το πρώτο πράγμα που έρχεται στο μυαλό κάποιου που ακούει το όνομα Μπέλοφ είναι το περίφημο καλάθι του Αλεξάντερ, στον αξέχαστο τελικό των Ολυμπιακών Αγώνων του 1972 στο Μόναχο, όπου οι Σοβιετικοί έσπασαν το μονοπώλιο των Αμερικανών στην εκπνοή (51-50) και αφού χρειάστηκε να παιχθεί τρεις φορές η τελευταία φάση!

Και όμως ο κορυφαίος παίκτης των Σοβιετικών τότε (και κατά τη γνώμη μας όλων των εποχών) δεν ήταν ο Αλεξάντερ, αλλά ο συνεπώνυμός του (όχι αδελφός του, όμως, όπως πολλοί ίσως νόμιζαν) Σεργκέι, ο οποίος έφυγε από τη ζωή νικημένος από τον καρκίνο σε ηλικία 70 ετών.

Ο Νουρέγεφ και ο Πελέ του μπάσκετ, όπως ήταν κάποια από τα παρατσούκλια του μοναδικού μπασκετμπολίστα στην Ιστορία που άναψε τον βωμό σε Ολυμπιακούς Αγώνες (Μόσχα 1980).

Ο πρώτος μη αμερικανός παίκτης που μπήκε στο Naismith Hall of Fame χωρίς να έχει παίξει στις ΗΠΑ. Τον ήθελαν για χρόνια, αλλά ήταν απαγορευμένος καρπός (λόγω Ψυχρού Πολέμου). Τρομερό σουτ, φοβερό επιτόπιο άλμα και δυνατότητα να παίζει σε όλες τις θέσεις εκτός από του σέντερ.

Και πώς τα φέρνει καμιά φορά η μοίρα, ο Σεργκέι έφυγε στις 3 Οκτωβρίου, όπως την ίδια ημερομηνία (αλλά 35 χρόνια νωρίτερα) είχε αφήσει τον μάταιο τούτο κόσμο ο Αλεξάντερ Μπέλοφ.

Το μόνο που τους συνέδεε είναι το επίθετο και φυσικά ο αξέχαστος εκείνος τελικός του 1972. «Είχαμε δουλέψει τη φάση αυτή στην προπόνηση την παραμονή του τελικού! Με τον Εντέσκο να πετάει τη μακρινή μπαλιά, όντας και παίκτης του χάντμπολ, στον Αλεξάντερ και αυτός να σουτάρει για το νικητήριο καλάθι. Νικούσαμε 10 πόντους αλλά οι Αμερικανοί ήταν εκπληκτικοί και στο τέλος κόντεψαν να γυρίσουν το ματς με το ταλέντο τους», είχε περιγράψει ο ίδιος ο Σεργκέι Μπέλοφ αυτόν τον αγώνα στο βιβλίο του «Κίνηση προς τα πάνω».

Είχε σημειώσει 20 πόντους σε εκείνο τον τελικό που του έδωσε και το μοναδικό χρυσό μετάλλιο σε Ολυμπιακούς (ως παίκτη) αφού είχε άλλα τρία χάλκινα, τέσσερα χρυσά σε Ευρωμπάσκετ και ασημένιο και χάλκινο σε Παγκόσμια, όπως και δύο Κύπελλα Πρωταθλητριών σε συλλογικό επίπεδο με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας.

Ηταν αναμφίβολα ο Τσάρος του ρωσικού μπάσκετ, που κινδύνεψε να μην παίξει ποτέ όταν από τα επτά ώς τα δώδεκα χρόνια του οι γιατροί τού είχαν απαγορέψει να αθλείται λόγω ενός προβλήματος στο στομάχι του!

Τεράστια προσωπικότητα και ως κόουτς, ο μόνος που άντεξε απέναντι στον πατριάρχη (και… δικτάτορα του σοβιετικού και ρωσικού μπάσκετ) Αλεξάντερ Γκομέλσκι. Πήρε τη Ρωσία ανυπόληπτη και χωρίς… φανέλες λόγω οικονομικής κρίσης στο Ευρωμπάσκετ της Γερμανίας (φόρεσαν τις φανέλες της Κοινοπολιτείας τότε!) και άγγιξε σχεδόν τον τίτλο, χάνοντας με καλάθι και φάουλ από τον Βελπ και τη Γερμανία με πολλά παράπονα από τη διαιτησία. Πήρε επίσης ασημένια μετάλλια στα Παγκόσμια του 1994 και 1998 καθιστώντας τη Ρωσία μεγάλη δύναμη παρά τη διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης.

Ακόμα και την άσημη Ούραλ Γκρέιτ που ανέλαβε στη Ρωσία την οδήγησε στα δύο πρωταθλήματα της ιστορίας της.