[Εμπιστευτικά] Ναι ή όχι;

2 λεπτά
Δεν πρόλαβα να γράψω χθες για τα «ωραία πλυντήρια» της Χρυσής Αυγής και ξαφνικά από τέτοια πλυντήρια γέμισε ο κόσμος. Ακόμη και μέσα στη Δικαιοσύνη…
Το συμπέρασμα είναι, δυστυχώς, διπλό.
Πρώτον, ότι η κοινωνία μας λειτουργεί στο χαμηλότερο δυνατό επίπεδο αντιδράσεων και αντιστάσεων.
Υπάρχουν άνθρωποι που κρίνουν την υπόθεση της Χρυσής Αυγής (ή ό,τι άλλο αφορά την ουσία της δημοκρατίας μας…) όχι από θέση αρχής ή κάτω από το βάρος του ηθικά επιβεβλημένου, αλλά μέσα από το πρίσμα ενός δικού τους στενού συμφέροντος.
Τι τους συμφέρει και τι δεν τους συμφέρει!
Δεύτερον, ότι τμήματα ολόκληρα της συντεταγμένης πολιτείας (από τα οποία δεν εξαιρούνται οι δυνάμεις ασφαλείας, ούτε η Δικαιοσύνη…) έχουν ποτιστεί με ένα δηλητήριο ανοχής, συμψηφισμού και παράδοσης που τινάζει στον αέρα κάθε ουσιαστική λειτουργία της έννομης τάξης.
Νομίζω ότι η ελληνική Δικαιοσύνη, ας πούμε, θα δυσκολευτεί πολύ να εξηγήσει πώς συμβαίνει και προφυλακίζεται ο Λάκης Γαβαλάς αλλά αφήνονται ελεύθεροι ο Κασιδιάρης και ο Παναγιώταρος.
Αυτό το διπλό συμπέρασμα μας οδηγεί σε μια επιβεβλημένη παρατήρηση: ότι, παρά την αισιοδοξία που καλλιεργήθηκε αρχικά, η προσπάθεια της δημοκρατίας να απαλλαγεί από τους εχθρούς της δεν θα είναι ούτε απλή ούτε εύκολη. Το απόστημα έχει αποκτήσει βάθος.
Διότι είναι απολύτως βέβαιο ότι ανεξάρτητα από τις ευθύνες του υπουργού Δικαιοσύνης για τη χθεσινή εξέλιξη, η προσπάθεια εξάρθρωσης της Χρυσής Αυγής υπέστη ένα πλήγμα.
Οι πρώτες αντιδράσεις της κυβέρνησης και των κομμάτων δείχνουν ότι δεν υπάρχει πρόθεση αυτή η προσπάθεια να ατονήσει ή να ανασταλεί – μακάρι.
Από την άλλη πλευρά, όμως, πρέπει να ξέρουμε με απόλυτη σαφήνεια ποιοι μετέχουν, αν μετέχουν όλοι με την ίδια θέρμη και αν υπηρετούν την ίδια ατζέντα.
Διότι από χθες τα πράγματα είναι λιγότερο ξεκάθαρα. Ακόμη και για διαφόρους μέσα στην κυβέρνηση.
Αδυνατώ, για παράδειγμα, να πιστέψω ότι μια κορυφαία υπόθεση προστασίας της δημοκρατίας αφέθηκε επιπόλαια στη διακριτική ευχέρεια ενός ανακριτή ή ενός εισαγγελέα.
Και επειδή οι αμφιβολίες και τα ερωτηματικά πληθαίνουν, χρειάζονται άμεσα και διευκρινίσεις και απαντήσεις.
Διευκρινίσεις και απαντήσεις όχι δικονομικού τύπου (αυτά είναι στρεψοδικίες και αστειότητες…) αλλά βαθύτατα πολιτικές.
Για την ακρίβεια, χρειάζεται μια σαφής απάντηση σε μια σαφή ερώτηση: έχουν αποφασίσει η ελληνική πολιτεία και η ελληνική κοινωνία να ξεριζώσουν το κακό; Με όλους τους τρόπους και με όλα τα μέσα που έχουν στη διάθεσή τους;
Ναι Ή όχι; Διότι όλα τα άλλα είναι απλά κουραφέξαλα.













