[Αγιογραφίες] Φάπες

ΑΝ η Δικαιοσύνη είναι ανεξάρτητη, τι χρειάζεται ο υπουργός Δικαιοσύνης; Ενδιαφέρον το ερώτημα. Με σύντομη απάντηση: υπουργείο Δικαιοσύνης έχουν όλες οι δημοκρατίες.

ΕΙΧΑΜΕ συνηθίσει να βλέπουμε οικονομολόγους στο υπουργείο Οικονομικών. Η παράδοση συνεχίζεται με τον Γιάννη Στουρνάρα στην οδό Νίκης. Στο υπουργείο Δικαιοσύνης πάλι είχαμε δει δικηγόρους – από Βαγγέλη Γιαννόπουλο μέχρι Χάρη Καστανίδη. Είχαμε δει – χωρίς μεγάλη επιτυχία – πανεπιστημιακούς, όπως ο Μιχάλης Σταθόπουλος επί Σημίτη. Δεν πολυέχουμε δει όμως δικαστές. Η μόνη περίπτωση που έρχεται στον νου ήταν ο Γιώργος Κουβελάκης στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ το 1993. Προερχόμενος από το Συμβούλιο της Επικρατείας, είχε μπει φουνταριστός στο υπουργικό σχήμα και άρεσε πολύ στον Ανδρέα, που τον σκέφθηκε για μια στιγμή ακόμη και για αντιπρόεδρο της κυβέρνησης. Η στιγμή όμως δεν κράτησε αφού ο Κουβελάκης πλακώθηκε με τον πανίσχυρο Αντώνη Λιβάνη για έναν Σέρβο ονόματι Ντανίλο Τρέλες που κρατούνταν στον Κορυδαλλό ενώ ενδιέφερε και την ΕΥΠ. Εκεί τελείωσε το πράγμα.

ΣΤΟ ψηφοδέλτιο Επικρατείας – όχι του ΠΑΣΟΚ αλλά της ΝΔ – ήταν το 2012 και ο Χάραλαμπος Αθανασίου. Πρόεδρος της Ενωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, επελέγη από τον Αντώνη Σαμαρά για να δηλώσει την προσήλωση της ΝΔ στη νομιμότητα. Ηταν μια επιλογή που ενεγράφη και στον ασπρόμαυρο καμβά της σύλληψης – πασχαλιάτικα – του Aκη Τσοχατζόπουλου. Αλλά ο Αθανασίου έχασε την πρώτη θέση στο Επικρατείας όταν άρον άρον αποφάσισε η Ντόρα να επιστρέψει στο μαντρί. Ακόμη χειρότερα: στο τριφασικό σχήμα διακυβέρνησης ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ που συγκροτήθηκε τον Ιούνιο του 2012 ο Φώτης Κουβέλης καπάκωσε ευφυώς το υπουργείο Δικαιοσύνης, βάζοντας εκεί έναν δικό του άνθρωπο: τον δικηγόρο Αντώνη Ρουπακιώτη. Ο Αθανασίου πήγε αναπληρωτής στο υπουργείο Εσωτερικών όπου στάθηκε καλά κι έπεισε τον Σαμαρά ότι η πολιτική τού πάει. Το Μαξίμου αναζητούσε τρόπο να τον μετακινήσει στο Δικαιοσύνης, ώσπου τον βρήκε αναπάντεχα στην κρίση της ΕΡΤ.

ΥΠΟΥΡΓΟΣ Δικαιοσύνης εδώ και ένα τετράμηνο, ο Αθανασίου έχει κάτσει άνετα στην καρέκλα της Μεσογείων. Η Χρυσή Αυγή – δημοκρατικό απόστημα που η κυβέρνηση αποφάσισε ότι πρέπει να σπάσει μετά τη δολοφονία της Αμφιάλης – είναι η πρώτη δύσκολη υπόθεση που αντιμετωπίζει. Δεν είχε, πάντως, την πρωτοβουλία. Ηταν ο Νίκος Δένδιας στο γειτονικό υπουργείο Προστασίας του Πολίτη που επέδειξε βολονταρισμό και πήρε πάνω του τη μηνυτήρια αναφορά με τα 32 αδικήματα που εστάλη στην Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Ο Αθανασίου ήταν και στην τετράωρη συνάντηση της προπερασμένης Κυριακής στην Κηφισιά, με τον Πρωθυπουργό και τον Δένδια. Οπως είχε, βέβαια, αντίληψη και όλων των σχετικών ενεργειών. Είχε άραγε αμφιβολίες για το αν σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα οι δικαστικές Αρχές θα μπορούσαν να «δέσουν» το κατηγορητήριο, όχι τόσο για τη συμμορία του Πειραιά αλλά για τη ΧΑ ως εγκληματική οργάνωση; Η αλήθεια είναι ότι το πράγμα έτρεξε πολύ καλά στον Αρειο Πάγο, όπου το πόρισμα Βουρλιώτη θεωρήθηκε στην κυβέρνηση ιστορικό. Οταν όμως η υπόθεση κατέβηκε στους ανακριτές, η μαγεία – πώς να το πούμε; – χάθηκε. Κι έμεινε η τυπική διάσταση της ποινικής δικονομίας με αποτέλεσμα να μοιράζει φάπες έξω από την Ευελπίδων ο Κασιδιάρης, παρέα με τον Παναγιώταρο και τον Μίχο.

ΣΤΗΝ πολιτική υπάρχουν πράγματα που λέγονται και δεν γίνονται. Και πράγματα που γίνονται χωρίς να λέγονται. Στη Δικαιοσύνη, πάλι, τα πράγματα δεν γίνονται τόσο εύκολα όσο νομίζει κανείς.