H κλωτσιά και η Δημοκρατία

Οσο κρατάει ένα ανοιγόκλειμα του ματιού. Μπορεί και λιγότερο από δευτερόλεπτο. Μια στιγμή που διατρέχει μια αιωνιότητα. Και… κλατς, το μετέωρο βήμα του πελαργού γίνεται η σταθερή κλωτσιά του Κασιδιάρη. Τη βλέπω και την ξαναβλέπω, την κλωτσιά εννοώ, με προσήλωση που αγγίζει τα όρια της νοσηρότητας. Από τη μια φοβάμαι μην τη συνηθίσω, μη συνηθίσω το τέρας που έλεγε ο Χατζιδάκις. Από την άλλη, προσπαθώ να αποκρυπτογραφήσω την έκφραση που έχει ένας κοντός με ύφος ψηλού την ώρα που κλωτσάει (η απώτατη κίνηση ταπείνωσης, τουλάχιστον το χαστούκι δίνεται με το χέρι) κάποιον άνθρωπο απλώς και μόνο επειδή βρίσκεται μπροστά του…

Μάταια το ψάχνω η Φοίβη! Καμία έκφραση… Τόση αποστασιοποίηση προσώπου από το υπόλοιπο σώμα ούτε σε ρεσιτάλ Μπέκετ δεν θα την έβλεπα. Λες και το πόδι κλωτσάει από μόνο του… Με απόλυτο αυτοματισμό, σαν αποκρουστική μπαλαρίνα. Βρε μπας; … Πώς είπατε; Οτι αυτή είναι μια κλωτσιά στη δημοκρατία; Το πάτε πολύ μακριά! Πριν απ’ αυτό είναι κλωτσιά στη θεωρία του Δαρβίνου. Οτι δηλαδή ο άνθρωπος είναι εξέλιξη του πιθήκου. Στην εξέλιξη πάει η κλωτσιά. Από ‘κεί και πέρα… λευτεριά στους πιθήκους!

ΥΓ: Το φτύσιμο έχει ήχο. Φτου! Η ροχάλα επίσης. Χρου! Και η σφαλιάρα, χραπ! Η κλωτσιά είναι βουβή. Σαν τη σιωπή πριν από την καταιγίδα…