[Διαστάσεις] Η επικράτηση του Καλού

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα έφτασε να προκαλέσει παύση της λειτουργίας της ομοσπονδιακής κυβέρνησης προκειμένου να υπονομεύσει την εφαρμογή του νόμου για την οικουμενική ασφάλεια υγείας, γνωστού ως Obamacare. Ο νόμος αυτός που αποτέλεσε τη μεγαλύτερη μεταρρύθμιση της πρώτης θητείας του Ομπάμα, ορίζει πως κάθε Αμερικανός που δεν καλύπτεται από τον εργοδότη του ή ένα δημόσιο οργανισμό πρέπει να αγοράζει ασφάλεια υγείας. Και αν έχει χαμηλό εισόδημα, η ασφάλεια αυτή θα επιδοτείται από το κράτος. Οι Ρεπουμπλικανοί που ελέγχονται από το εξτρεμιστικό Tea Party, θεωρούν ότι αυτός ο νόμος παραβιάζει την ελευθερία επιλογής και εδραιώνει μια αυξημένη παρέμβαση του κράτους. Για να τον σαμποτάρουν, προχώρησαν σε έναν κανονικό εκβιασμό. Αλλά οι Δημοκρατικοί δεν έκαναν πίσω. Και οι ενδείξεις είναι ότι από αυτό το μπρα-ντε-φερ θα βγουν κερδισμένοι.

Στην Ιταλία, ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι έφτασε να απειλήσει να ανατρέψει την κυβέρνηση αν υπερψηφιστεί από τη Γερουσία η αποπομπή του από το σώμα λόγω της καταδίκης του για φοροδιαφυγή και ανοίξει έτσι ο δρόμος για την εκτέλεση της ποινής του. Ο εκβιασμός είναι και εδώ ανοιχτός και απροκάλυπτος. Αλλά η κυβέρνηση του Ενρίκο Λέτα δεν έκανε πίσω. Δεν παρασύρθηκε σε παζάρια και σε παρασκηνιακές διαπραγματεύσεις. Το αποτέλεσμα ήταν ο 77χρονος πρώην πρωθυπουργός να βρεθεί μπροστά στη μεγαλύτερη ήττα της πολιτικής σταδιοδρομίας του. Σαράντα βουλευτές και γερουσιαστές του κόμματός του αναμένεται να αψηφήσουν σήμερα τις εντολές του και να υπερψηφίσουν την κυβέρνηση. Ακόμη και ο υπαρχηγός του πέρασε στην άλλη όχθη.

Τα μαθήματα αυτά είναι πολλαπλώς χρήσιμα. Για τους ιδεαλιστές, εκείνους που πιστεύουν δηλαδή ότι το ανθρώπινο είδος είναι καταδικασμένο στην πρόοδο, η διαφαινόμενη «επικράτηση του Καλού» στις ΗΠΑ και στην Ιταλία είναι προδιαγεγραμμένη. Για τους ρεαλιστές, πάλι, που μερικές φορές αποκαλούνται και κυνικοί, το δίδαγμα είναι ότι η σοβαρότητα στην πολιτική αποδίδει καρπούς. Ο Μπαράκ Ομπάμα και ο Ενρίκο Λέτα είναι δύο πολύ διαφορετικοί ηγέτες, οι οποίοι κυβερνούν σε πολύ διαφορετικές χώρες και συγκυρίες. Τους ενώνουν όμως η πολιτική υπευθυνότητα, η πυγμή και η πίστη στους θεσμούς.

Αν δυσκολευόμαστε μερικές φορές να διακρίνουμε το Καλό στην Ελλάδα, δεν χρειάζεται πολλή σκέψη για να συμφωνήσουμε ότι η εξύμνηση φασιστικών και ναζιστικών θέσεων, η άσκηση ωμής βίας και η τρομοκράτηση των μειονοτήτων αποτελούν την προσωποποίηση του Κακού. Αυτοί που επιχείρησαν να εκβιάσουν εδώ τη Δημοκρατία δεν ήταν ένα κόμμα ή ένας πολιτικός με εξτρεμιστικές αντιλήψεις, αλλά μια ομάδα νεοναζί μαφιόζων στους οποίους επιτρέψαμε να μπουν στη Βουλή. Δεν υπήρχε, φυσικά, περίπτωση να νικήσουν. Η έλλειψη πολιτικής υπευθυνότητας από όλες τις πλευρές, όμως, τους επέτρεψε να καλλιεργήσουν ψευδαισθήσεις.

Αλλο Μπερλουσκόνι, βέβαια, και άλλο Μιχαλολιάκος. Η Ιστορία θα γράψει όμως ότι την ίδια ημέρα νικήθηκαν.