[Στην ανάπαυλα] Το φίδι, το αυγό και ο Κολόμβος
![[Στην ανάπαυλα] Το φίδι, το αυγό και ο Κολόμβος](https://www.tanea.gr/app/uploads/2026/11/Default-3-600x400.jpg?v=1794330133)
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Ολο κι αραιώνουν αυτοί οι φάκελοι με το απρόσμενο σχήμα, το περίεργο χαρτί και το τύπωμα στο χείλος του μεταμοντέρνου που σε καλούν σε εκθέσεις ζωγραφικής, συναυλίες και κάθε είδους διαλέξεις και συμπόσια. Σαν να τρόμαξε το πνεύμα (ε, αυτό που είχε η πιάτσα για πνεύμα) και κλείστηκε στο καβούκι του μέχρι να περάσει η μπόρα.
Βέβαια, μαζί τους χάσαμε – και ησυχάσαμε – αυτά τα glossy προσκλητήρια σε ξέφρενα πάρτι προώθησης εταιρειών και καλλιτεχνών αγνώστων λοιπών στοιχείων.
Θυμάμαι μια φορά είχα λάβει ένα τεράστιο κυτίο που, όταν το άνοιγες, ανάμεσα σε ροκανίδια και πλαστικά με τα γρομπαλάκια αέρα, που κάνουνε κλουτς κλουτς όταν τα σπας και ηρεμείς, βρήκα μια κρέμα απολέπισης, δύο ροζ προφυλακτικά με γεύση αγριοφράουλας, ένα στιλό με συμπαθητική μελάνη και ένα σιντί με μια πολύ αντιπαθητική τραγουδιάρα που έψελνε το τροπάριο της Κασσιανής σε ηλεκτροτέκνο στάιλ, με πινελιές μπαλάντας.
Ωραία χρόνια. Σιχαμένα.
Τώρα το μόνο που φέρνει ο ταχυδρόμος είναι λογαριασμοί, χαράτσια, της Εφορίας τα ειδοποιητήρια και κάτι πίτσες, σουβλάκια και πάστα Ιταλιάνα αυτά έρχονται μόνα τους. Τον έχουν χεσμένο τον ταχυδρόμο.
Πόσο να σε πλουτίσει – πνευματικά πάντα μιλάμε – ένας λογαριασμός; Μια κάρτα που ‘χει λήξει; Ενα χαράτσι; Μάλλον θα σε πτωχύνει. Επαναλαμβάνω πνευματικά πάντα, μην ξεχνιόμαστε. Γιατί μας έχω και πολύ ξεχασιάρηδες.
Γι’ αυτό και τα σόσιαλ μίντια, τα πάνελ – πρωινά – μεσημεριανά – απογευματινά και βραδινά – ουρλιάζουνε: «Πού είναι ο πνευματικός κόσμος να βγει να πάρει θέση;»
Πρώτον, τη θέση του πνευματικού κόσμου την έχεις πιάσει εδώ και χρονια εσύ, κυρ πανελίστα μου. Και δεύτερον, αν βγει ο πνευματικός κόσμος στο γυαλί, εσύ θα τον αναγνωρίσεις ή θα πεις: «Αλλος μαλάκας μας βρήκε, άλλαξε, μωρή Βαγγελιώ, κανάλι και τσάκω και μια μπίρα να ρευτούμε την ευτυχία μας»;
Γιατί εδώ και χρόνια έχουμε μπλέξει την ουσία με την περιουσία. Την ποίηση με την πισίνα και τον γκουρού με το γκουρμέ.
Είπα να τελειώσω με τον Ποιητή που ψιθύριζε χρόνια τώρα «Το ελάχιστο θέλησα και με τιμώρησαν με το πολύ», αλλά δεν μας έχω και για τέτοια μεγαλεία.
Πιο χαμηλά τη φωνή.
Πιο σιγά τα βήματα.
Πιο λιγοστά τα φώτα.
Το φίδι μας άφησε το αυγό του.
Εμείς το επωάσαμε.
Καιρός του σπείρειν, καιρός του θερίζειν.
Θέλει αρετήν και τόλμη.
Εχουμε;
Google news
