«Στα γραφεία κυκλοφορούσαν γκλομπς, στιλέττα και πτυσσόμενα μαχαίρια»

Από το 2012 υπήρξε κάλεσμα μέσω του facebook με το οποίο η τοπική οργάνωση Νίκαιας της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ καλούσε κάθε Ελληνα να πάει να προστατεύσει τα γραφεία της οργάνωσης γιατί ήθελαν οι Πακιστανοί να πάνε και να τα καταστρέψουν. Εγώ τότε αποφάσισα να πάω γιατί κι εγώ πίστευα ότι οι λαθρομετανάστες κάνουν κακό στη χώρα μας. Μ’ αυτό το πνεύμα πήγα κι εγώ στη Νίκαια. Θυμάμαι ότι ήταν αρχές καλοκαιριού και ήταν ημέρα Πέμπτη. Κι αυτό το θυμάμαι γιατί όταν ήθελα να γραφτώ την ίδια ημέρα μου είπαν από τα γραφεία «σήμερα δεν γίνεται, θα έρθεις την Κυριακή».

Αυτή ήταν η πρώτη μου επαφή με τη συγκεκριμένη οργάνωση. Πράγματι πήγα την Κυριακή, όπως μου είπαν. Πρώτα πρώτα μου ζήτησαν την ταυτότητα, την οποία και τους έδωσα, μου κατέγραψαν τα στοιχεία σε ένα έντυπο και αφού τους πλήρωσα 20 ευρώ για την εγγραφή, μου έδωσαν κάρτα υποστηρικτή, αντίγραφο της οποίας σας καταθέτω. Με ρώτησαν να θέλω να γίνω ενεργό μέλος κι εγώ απάντησα καταφατικά. Την ίδια ημέρα μου είπαν ότι το ειδικό παντελόνι «πόλεως» να πάω να το αγοράσω από κατάστημα με στρατιωτικά είδη κοντά στα village στου Ρέντη δίπλα στα Jumbo, λέγοντας όμως ότι είμαι από την τοπική Νίκαιας, γιατί έτσι θα μου έκαναν έκπτωση.

Πράγματι πήγα τη Δευτέρα στο συγκεκριμένο κατάστημα κι αγόρασα το παντελόνι και τη μαύρη ζώνη κι από ένα μαγαζί στην Αγία Βαρβάρα αγόρασα τις αρβύλες. Τη μπλούζα και το καπέλο μου τα έφεραν στα γραφεία της τοπικής, όπως γινόταν με όλους. Ολα αυτά τα είδη τα πληρώναμε από την τσέπη μας. Επίσης, μετά από σύσταση της οργάνωσης, αγόρασα και αλεξίσφαιρο γιλέκο και τα ειδικά σήματα με την ελληνική σημαία και την ομάδα αίματος από ένα κατάστημα που πουλούσε στρατιωτικά και αστυνομικά είδη δίπλα στο Α.Τ. Αιγάλεω.

Μετά από μια βδομάδα παραλάβαμε από την τοπική οργάνωση και το σήμα με το μαίανδρο της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ που το ράβαμε εμείς πάνω στο γιλέκο. Επίσης μας υποχρέωσαν να αγοράσουμε ατομικούς πυροσβεστήρες που κόστιζε 15 ευρώ ο καθένας, τους οποίους θα τους χρησιμοποιούσαμε είτε για να σβήσουμε μικρή εστία φωτιάς, είτε ως όπλο τον ίδιο τον πυροσβεστήρα είτε το περιεχόμενό του.

Ακολούθως άρχισε το πρόγραμμα εκπαίδευσης και πειθαρχίας σε καθημερινή βάση. Συγκεκριμένα μαζευόμασταν περίπου 30 άτομα κάθε φορά στα γραφεία της οργάνωσης, όπου ο Γιώργος ο Πατέλης μας έδινε οδηγίες ως προς τον τρόπο συμπεριφοράς, μας ανέλυε τι σημαίνει ιεραρχία και οτιδήποτε συμβεί, κάθε μέλος να δηλώνει «δεν γνωρίζω τίποτε, δεν ανήκω στη ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ». Μας ανέλυε το πρόγραμμα δράσεων ενώ το θέμα της ιεραρχίας, που επαναλαμβανόταν συνεχώς, ήταν απαράβατος νόμος.

Εξηγώ σ’ αυτό ότι μας συνιστούσε την προσοχή ότι μόνο στον αμέσως ιεραρχικά προϊστάμενο μπορούσαμε να αναφερθούμε και όχι κατευθείαν παραπάνω απ’ αυτόν, γιατί αυτό αποτελεί σοβαρό παράπτωμα και είχε σοβαρές συνέπειες. Κι αυτές δεν ήταν μόνο τυχόν διαγραφή αλλά επέφερε και σοβαρό ξυλοδαρμό. Οποιος τολμούσε ν’ αντιμιλήσει είχε συνέπειες, όπως υπέστην εγώ όταν τόλμησα να εκφράσω την αντίρρησή μου στα απαξιωτικά σχόλια για τους Ποντίους (γιατί έχω ποντιακή καταγωγή), όταν αμέσως με υποχρέωσαν να πέσω κάτω και να κάνω 30 κάμψεις, μπροστά σε όλους τους εκπαιδευόμενους, ταυτόχρονα δε ο Πατέλης με χτυπούσε με κλωτσιές στα πλευρά.

Οπως μας έλεγαν αυτοί για ό,τι και να γινόταν έπρεπε να ενημερώνουμε τον πυρηνάρχη, που ήταν ο Πατέλης, ο Πατέλης ενημέρωνε το Λαγό, ο οποίος ήταν «η πλάτη της Νίκαιας» και ο Λαγός μιλούσε απευθείας με τον αρχηγό από τον οποίο και έπαιρνε την τελική έγκριση ή σχετικές εντολές. Πράγματι γινόταν στρατιωτικού τύπου εκπαίδευση σε διάφορες περιοχές της Αττικής, εγώ μάλιστα επρόκειτο να πάω σ’ αυτή που θα γινόταν στη Σαλαμίνα, αλλά δεν πήγα γιατί μου έτυχε μια έκτακτη δουλειά, δηλ. να φυλάξω έναντι αμοιβής κάτι παιδάκια. Γνωρίζω όμως ότι η στρατιωτική εκπαίδευση ήταν ιδιαίτερα σκληρή και επικίνδυνη, αφού γινόταν χρήση και πραγματικών όπλων. Για να καταλάβετε η εκπαίδευση ήταν σε επίπεδο ΟΥΚ.

Στα γραφεία της οργάνωσης κυκλοφορούσαν γκλομπς, στιλέττα και πτυσσόμενα μαχαίρια, όπως κι εγώ είχα. Αυτά όλα τα αντικείμενα, όταν γινόταν έφοδος της Αστυνομίας, τα μάζευε ο Πατέλης, τα έβαζε σε μια σακούλα, τα έδινε στη μάνα του, που κι αυτή ήταν ενεργό μέλος και ήταν εκεί και τα μετέφερε αυτή στο σπίτι της. Τονίζω ότι κάθε φορά που γινόταν έφοδος της Αστυνομίας η οργάνωση είχε έγκαιρη ειδοποίηση από αστυνομικό του τμήματος Νικαίας τον ………………(σ.σ.: αναφέρεται όνομα αξιωματικού της ΕΛΑΣ, ο οποίος δεν περιλαμβάνεται ως τώρα στη λίστα κατηγορουμένων). Ξέρω ότι αυτός ο συγκεκριμένος αστυνομικός στεγαζόταν στον 4ο όροφο του τμήματος Νικαίας και φορούσε πάντα πολιτικά ρούχα. Αλλά και γενικότερα σε κάθε εκδήλωση είχαμε τις πλάτες της αστυνομίας.

Η παρουσία μου στις εκδηλώσεις της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ ήταν ενεργός και συνεχής, δηλαδή συμμετείχα και στις Θερμοπύλες και στο Μελιγαλά, στα εγκαίνια των γραφείων του Αγρινίου, της Σαλαμίνας και σε διάφορα άλλα μέρη, όπου είχε εκδήλωση η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ. Η μετάβασή μας σ’ όλες αυτές τις εκδηλώσεις γινόταν με πούλμαν που πληρώναμε εμείς οι ίδιοι και πάντα η εμφάνισή μας ήταν ομοιόμορφη και συντεταγμένη.

Οταν επρόκειτο να δράσουμε εναντίον αντιπάλων η εντολή που είχαμε ήταν να φοράμε από πάνω μέχρι κάτω μαύρα και χωρίς διακριτικά για να μην στιγματίζεται το «κίνημα» και χρησιμοποιώ τον όρο κίνημα γιατί ιδεολογικά η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ υποστήριζε ότι ήταν κίνημα και όχι κόμμα ή οργάνωση. Κάθε οργάνωση είχε ένα «πενταμελές» που το αποτελούσαν πέντε άτομα, οι οποίοι έπαιρναν τις αποφάσεις της οργάνωσης και στη συνέχεια έφευγαν τα μηνύματα, εφόσον έπρεπε να γίνει μαζική εκδήλωση με τη συμμετοχή υποστηρικτών, καθώς είχαν και την οικονομική διαχείριση.

Οι αποφάσεις για τις επιθέσεις λαμβάνονταν από το «κλειστό» πυρήνα δηλ. το πενταμελές. Την κινητοποίηση την αναλάμβανε ο Πατέλης ως αρχηγός τοπικής οργάνωσης. Στο πενταμελές της Νίκαιας ήταν ο Γιώργος Πατέλης, η Νίτσα Σκαρπέλη που είναι η γυναίκα του, ο Γιώργος Ρουπακιάς, η Αναστασία (δε γνωρίζω το επώνυμό της) που ήταν η κοπέλα του Τσακανίκα και ένας Βασίλης (πολύ παλιό μέλος που δεν γνωρίζω το επώνυμό του).

Εγώ ανήκα στον «ανοιχτό» πυρήνα που ήταν κατά κάποιο τρόπο το προστάδιο, ώστε οι πλέον ικανοί και κυρίως όσοι αντέξουν να έμπαιναν στη συνέχεια, όχι βέβαια όλοι, στο «κλειστό» πυρήνα. Βέβαια, επειδή από τον Οκτώβριο 2012 αποχώρησα, δεν μπήκα τελικά στον «κλειστό» πυρήνα, αν και μου είχαν πει ότι ήμουν υποψήφια.

Στην τοπική Νίκαιας κάτω από τον «κλειστό» πυρήνα λειτουργούσαν 1) η Ομάδα Πρώτων Βοηθειών (στην οποία κι εγώ ανήκα), με πλήρη ιατροφαρμακευτικό εξοπλισμό πρώτων βοηθειών, 2) η Μηχανοκίνητη Ομάδα, που εμείς την ονομάζαμε INOVA, 3) η Πράσινη Πτέρυγα και 4) οι Κένταυροι. Η Ομάδα Πρώτων Βοηθειών με υπεύθυνο το Ρουπακιά παρευρισκόταν πάντα όπου υπήρχε εκδήλωση ή επιθετική δράση της ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗΣ για να βοηθήσει σε τυχόν τραυματισμό «συναγωνιστή», η Μιχανοκίνητη Ομάδα αναλάμβανε επιθετικές δράσεις εναντίον αντιπάλων ατόμων ή ομάδων αλλά τρομοκρατούσε ακόμα και μέλη της ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗΣ αμέσως μόλις αποχωρούσαν, η Πράσινη Πτέρυγα ασχολείται με οικολογικά ζητήματα και οι Κένταυροι, των ανήλικων, και εννοώ παιδιά 14-17 ετών, τα οποία τα στρατολογούσαν και για τα οποία υπεύθυνος ήταν ο Τάσος. Δεν γνωρίζω το επώνυμό του όπως και σχεδόν ποτέ δεν αναφερόταν εκεί επώνυμο. Απλώς μπορώ να πω ότι το συγκεκριμένο άτομο είναι από το Πέραμα, είναι διαζευγμένος και έχει δύο ανήλικες κόρες και έχω δει ότι στο αριστερό του μπράτσο έχει περιμετρικό τατουάζ με απεικόνιση το μαίανδρο.

Ξέχασα να πω ότι εκτός από τον Πατέλη «ιδεολογικό», όπως το ονομάζαμε εμείς, μας έκανε ένας Τσακανίκας, όπως άκουσα να τον λένε, όπως ακόμα κι ο ανήλικος Παντελής Λ. (ο οποίος είχε άριστες γνώσεις ιστορίας) και στις γυναίκες «ιδεολογικό» μας έκανε η Νικόλ η οποία είναι Αλβανή και γκόμενα του Λαγού. Οταν λέω ιδεολογικό εννοώ μια «ενημέρωση» μεταξύ των άλλων ότι ο Χίτλερ δεν διέπραξε ποτέ εγκλήματα, δεν πείραξε ποτέ Εβραίους, τα περί στρατοπέδων και κρεματορίων ήταν παραμύθια και ότι στο Πολυτεχνείο δεν υπήρχαν θύματα, ότι ήταν δημιούργημα των αριστερών, όπως επίσης μας έλεγαν ποια ήταν η θέση της γυναίκας στη ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ. Οσα μας έλεγαν μας τα έδιναν και σε φωτοτυπίες να τα μελετάμε στο σπίτι μας και να ενημερώνουμε τους συγγενείς μας και ειδικά τα παιδιά μας.

Εχω συμμετάσχει κι εγώ πολλές φορές σε μηχανοκίνητες δράσεις στις οποίες συμμετείχαν 50-60 μηχανάκια στα οποία επέβαιναν οπωσδήποτε 2 άτομα (ποτέ μόνος ο οδηγός) εκ των οποίων ο συνεπιβάτης κράταγε τη σημαία με το κοντάρι της οποίας χτυπούσε όποιον Πακιστανό βρισκόταν μπροστά του. Το κοντάρι ήταν ειδικά κατασκευασμένο δήθεν για τη σημαία όμως ήταν η κατασκευή του τέτοια (κοντόχοντρο) ώστε και να το ελέγχει αυτός που το κρατάει και να μπορεί να χτυπήσει αποτελεσματικά άνθρωπο και μ’ αυτό εννοούσαμε να του ανοίξουμε το κεφάλι.

Ενα μήνα πριν την τελική μου αποχώρηση είχα καταλάβει ότι κάτι δεν πάει καλά γενικότερα, δηλαδή και ως προς τις επιλογές τους και ως προς τα χτυπήματα και ως προς την οικονομική διαχείριση, και μάλλον είχα να κάνω με απατεώνες και φονιάδες και έτσι άρχισα να αραιώνω τις επισκέψεις μέχρι που τελικά τον Οκτώβριο 2012 αποχώρησα οριστικά. Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν όταν ο Τσακανίκας μια μέρα μας ανακοίνωσε ότι κάποια φορά που πήγανε με άλλους να ρίξουν με τα όπλα είδαν δυο Πακιστανούς, απ’ τους οποίους ο ένας πρόλαβε και τους ξέφυγε και τον άλλον αφού τον τσάκισαν στο ξύλο, στη συνέχεια κλώτσαγαν το κεφάλι του και όπως μας είπαν «χτύπαγαν πέναλτι» και μάλιστα πρόσθεσε «παίζει και να πέθανε».

Τότε άρχισα να συνέρχομαι και να αναρωτιέμαι γιατί εγώ πρέπει να οπλοφορώ και να πάρω εντολή να χτυπήσω ή να σκοτώσω ανθρώπους χωρίς λόγο και πήρα την τελική μου απόφαση να αποχωρήσω. Μετά την αποχώρησή μου δέχθηκα «επισκέψεις» από τα INOVA για να με τρομοκρατήσουν για να μην πω αυτά που ήξερα γιατί πριν αποχωρήσω είχα τσακωθεί με τον Γιώργο τον Πατέλη για όλους αυτούς τους λόγους που προανάφερα. Γνωρίζω ότι ενώ μάζευαν ρουχισμό και τρόφιμα για να τα δώσουν σε φτωχές οικογένειες, τα τρόφιμα τα έπαιρναν αυτοί, δηλ. οι ηγέτες της οργάνωσης, τον δε ρουχισμό τον έδιναν σε Πακιστανούς, που δήθεν εμείς για τα μάτια του κόσμου κυνηγούσαμε, οι οποίοι τα πουλούσαν στα παζάρια και το μεγαλύτερο ποσοστό από τα έσοδα πήγαιναν στις τσέπες των επικεφαλής της οργάνωσης, οι οποίοι σ’ εμάς έλεγαν μονίμως ότι δεν υπάρχουν λεφτά στο ταμείο. Μ’ αυτόν τον τρόπο έπαιρναν και συνδρομές από τα μέλη για ενίσχυση του ταμείου της οργάνωσης. Αλλά και τα έσοδα από όλα τα αναμνηστικά που πουλούσαν μέσα στην οργάνωση (αναπτήρες, καρφίτσες, κούπες κ.λπ.) πήγαιναν στις τσέπες των ίδιων.

Επίσης γνωρίζω ότι προκειμένου να αναλάβουν τον έλεγχο των μαγαζιών που δούλευαν και μετά τα μεσάνυχτα στην πλατεία Ελευθερίας και Μέμου στον Κορυδαλλό, την «ασφάλεια» των οποίων έχουν Αλβανοί, έκαναν νυχτερινές εφόδους εναντίον τους με την παρουσία του Λαγού, ο οποίος πάντα στις συγκεκριμένες εφόδους ήταν παρών, επειδή τα ήθελε ο ίδιος.

Ακόμα και μια δολοφονία όπως αυτή του Π. Φύσσα για τη ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ είναι απλώς μια δουλειά, διότι ήταν «διαφορετικός» από εμάς, ενώ η κακοποίηση αλλοδαπών Πακιστανών ήταν διασκέδαση. Μη φαίνεται παράξενο σε κανένα η βιαιότητα των επιθέσεων και των χτυπημάτων γιατί ήταν τέτοια η πλύση εγκεφάλου που για ένα μέλος της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ αυτά τα πράγματα ήταν πολύ απλά. Από τη στιγμή που παίρναμε την εντολή δεν υπήρχε περίπτωση να ζητήσεις διευκρινίσεις, εξηγήσεις ή να ρωτήσεις για ποιο λόγο, έπρεπε να εκτελεστεί χωρίς δεύτερη κουβέντα. Οποιος δε συμφωνεί με τις απόψεις της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ στοχοποιείται, είτε κόμμα είτε φυσικό πρόσωπο. Ολες αυτές οι εκδηλώσεις και της Νίκαιας και άλλων οργανώσεων ανά την Ελλάδα εντάσσονται σ’ ένα ενιαίο σχεδιασμό στρατηγικής, λήψης και εκτέλεσης των αποφάσεων από την ηγεσία του «κινήματος». Η εντολή διαβιβάζεται ιεραρχικά από τον αρχηγό στον υπαρχηγό και στη συνέχεια στους υπόλοιπους κατώτερους στην ιεραρχία μέχρι την τελική υλοποίησή της, εν είδει ντόμινο. Αυτό άλλωστε αποδεικνύεται από την ομοιομορφία του τρόπου λειτουργίας και δράσης των οργανώσεων σ’ όλη την Ελλάδα με πρότυπο και καμάρι της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ τα Τάγματα Εφόδου της Νίκαιας.

Τελειώνοντας θέλω να πω ότι καλό θα είναι να ελέγχονται τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (facebook κ.λπ.) διότι μέσω αυτών γίνεται το κάλεσμα, η προπαγάνδα, οι συνεννοήσεις μέσω «κλειστών ομάδων» ώστε να προστατευθεί ο ανυποψίαστος κόσμος και κυρίως η νεολαία.Αλλο τίποτα δεν έχω να προσθέσω. Αναγνώσθηκε, βεβαιώθηκε και υπογράφεται.