Το σύνθημα είναι: «Μικρό Καλάθι»

Τη Δευτέρα το πρωί, η Αντζι εμφανίστηκε στη συνέντευξη Τύπου στα γραφεία του κόμματος δίχως το χαμόγελο ευτυχίας της προηγούμενης βραδιάς. Οι δύσκολες διαπραγματεύσεις για τον σχηματισμό κυβέρνησης είχαν αρχίσει. Οι Πράσινοι θα ήταν ίσως πρόθυμοι, στο Αμβούργο έγινε ήδη το πείραμα της μαυροπράσινης κυβέρνησης, αλλά η βάση της CDU και ακόμη περισσότερο το βαυαρικό αδελφό κόμμα παθαίνουν αλλεργία. Το SPD είναι μάλλον απρόθυμο, αλλά οι άλλες λύσεις που διαθέτει, πέραν της συμμετοχής στην κυβέρνηση, είναι μάλλον χειρότερες. Οι διαπραγματεύσεις όμως θα είναι δύσκολες. Το 2005 είχαν διαρκέσει 65 ημέρες. Παλαιότερα, επί Χέλμουτ Σμιτ, 93 ημέρες.

Η Ευρώπη, το ελληνικό χρέος, η τραπεζική ένωση έχουν ήδη τεθεί στο τραπέζι. Θα αλλάξει κάτι; Είναι το ερώτημα στα χείλη όλων των Ευρωπαίων.

Η απάντηση εξαρτάται πρώτα από τη διαπραγμάτευση που θα επιδιώξει το SPD. Αναπτυξιακή ώθηση και αύξηση μισθών εντός Γερμανίας, τραπεζική ένωση και χαλάρωση της λιτότητας στην ευρωζώνη είναι τα δύο σημεία στην πρώτη φάση των διαβουλεύσεων. Αλλά θα ακολουθήσουν πολλές φάσεις ακόμη.

Κι έπειτα υπάρχει και ο παράγων Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο οποίος χτύπησε δύο φορές στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου.

Το πρώτο χτύπημα ήταν όταν ξαφνικά έφερε το απαγορευμένο θέμα της Ελλάδας στο κέντρο της προεκλογικής συζήτησης, με τις δηλώσεις του ότι θα χρειαστεί και τρίτο ελληνικό πακέτο. Ολοι υποστηρίζουν ότι δεν είχε συνεννοηθεί με τη Μέρκελ και το έκανε εν αγνοία της. Οταν ρωτήθηκε γιατί το έκανε, απάντησε ότι δεν μπορεί να λέει ψέματα στους ψηφοφόρους.

Το δεύτερο χτύπημα ήταν ένα άρθρο του στους «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» του Λονδίνου, έξι ημέρες πριν από τις εκλογές, με το οποίο υποστήριζε ότι όλα πάνε καλά στην Ευρώπη, ότι η ανάκαμψη έρχεται, η συνταγή του αποδίδει, απλώς οι μεταρρυθμίσεις απαιτούν υπομονή και αντίσταση στις συντεχνίες που διαμαρτύρονται. Το άρθρο λοιδορήθηκε δεόντως στον βρετανικό Τύπο («ένας αμαθής επαρχιώτης, χωρίς επιστημονική κατάρτιση», έγραψε γι’ αυτόν η «Ντέιλι Τέλεγκραφ»), αλλά ο Σόιμπλε χάραζε με τον τρόπο αυτόν μια κόκκινη γραμμή ενόψει των διαπραγματεύσεων με τους Σοσιαλδημοκράτες – την οποία η ίδια η Μέρκελ είχε αποφύγει να χαράξει.

Οπότε το ερώτημα επιστρέφει: και η ίδια η Μέρκελ τι άραγε στα αλήθεια επιδιώκει;

Η απάντηση των περισσοτέρων στο Βερολίνο είναι ότι η Μέρκελ θα επιδιώξει στο μέλλον ό,τι και στο παρελθόν: να κάνει το ελάχιστο δυνατό για την ευρωζώνη, διατηρώντας τη μέγιστη δυνατή συναίνεση στο εσωτερικό της Γερμανίας. Είναι το κακό σενάριο. Αλλά υπάρχει και μια μειοψηφία αναλυτών στο Βερολίνο που υποστηρίζει ότι η Μέρκελ αφού κατάφερε επιτέλους, ύστερα από δέκα χρόνια, να κερδίσει την αγάπη της Γερμανίας, θα επιδιώξει να κερδίσει και την Ευρώπη. Και γι’ αυτό φρόντισε να ξεφορτωθεί τους ρέποντες προς τον ευρωσκεπτικισμό φιλελεύθερους εταίρους της, καταδικάζοντάς τους σε εκλογικό αφανισμό. Επειδή κατά βάθος ήθελε το SPD ως εταίρο και ως άλλοθι για μια μικρή στροφή στην ευρωπαϊκή της πολιτική. Ωραίο σενάριο. Υπερβολικά ωραίο για να το πιστέψουμε – αν δεν το δούμε.

Προς το παρόν, το σύνθημα είναι: μικρό καλάθι…