Από την Ουτόγια στην κυβέρνηση

Λαϊκιστική Δεξιά ή Ακροδεξιά; Οι απόψεις για το νορβηγικό Κόμμα της Προόδου διίστανται. Το FrP ιδρύθηκε το 1973, έναν χρόνο μετά το Εθνικό Μέτωπο της Γαλλίας – αν και οι εκπρόσωποί του αρνούνται οποιαδήποτε σύνδεση με το κίνημα του Λεπέν. Συνολικά, περίμεναν 40 ολόκληρα χρόνια. Σήμερα, βρίσκονται σε πολύ καλό δρόμο για την επίτευξη του στόχου τους, την ένταξή τους στην κυβέρνηση συνασπισμού της Νορβηγίας. Χρειάστηκε βέβαια να γίνει ένα απαραίτητο ρετουσάρισμα, προκειμένου το ξενοφοβικό FrP, το φυτώριο του Αντερς Μπρέιβικ, να μεταμορφωθεί σε έναν καθωσπρέπει κομματικό σχηματισμό με καλοβαλμένους εκπροσώπους και με μία – υπέρ το δέον – απαστράπτουσα ηγέτιδα.

Η αλλαγή άρχισε το 2006, όταν ο αμφιλεγόμενος ιδρυτής του, ο Καρλ Χάγκεν, έδωσε τη σκυτάλη στη Σιβ Γένσεν, γνωστή κυρίως για το μόνιμο χαμόγελό της και τις κιτς ενδυματολογικές προτιμήσεις της. Επί Χάγκεν, οποιαδήποτε συνεργασία με την παραδοσιακή Δεξιά ήταν αδιανόητη. «Δεν είναι όλοι οι μουσουλμάνοι τρομοκράτες, όμως όλοι οι τρομοκράτες είναι μουσουλμάνοι», είχε δηλώσει χαρακτηριστικά ο πρώην ηγέτης του FrP. Χάρις στη ρεαλίστρια Γιένσεν όμως, οι αντιστάσεις κάμφθηκαν. Επί της ουσίας, η Γένσεν δεν έχει προχωρήσει σε ριζοσπαστικές παραχωρήσεις. Εχει καταφέρει ωστόσο να μιλάει για «υφέρποντα εξισλαμισμό» της χώρας, χωρίς να προκαλεί σκάνδαλο.

Παρά τη σημαντική μείωση στα εκλογικά του ποσοστά (από 22% το 2009 έπεσε στο 16,3%), το Κόμμα της Προόδου κατάφερε να γίνει τρίτη μεγαλύτερη δύναμη στις εκλογές της 9ης Σεπτεμβρίου και να θεωρείται πλέον ένας φυσικός εταίρος των Συντηρητικών.

Αποφασισμένη να αφήσει «ανεξίτηλο το αποτύπωμά της», η Γένσεν βρίσκεται αυτήν την περίοδο σε σκληρές διαπραγματεύσεις με τη Συντηρητική Ερνα Σόλμπεργκ, η οποία έχει επιφορτισθεί με το δύσκολο έργο του σχηματισμού κυβέρνησης έως τα μέσα Οκτωβρίου. Εκτός από τους Συντηρητικούς και τους ακροδεξιούς, στη νέα κυβέρνηση θα πρέπει επίσης να συμμετέχουν κεντροδεξιοί, χριστιανοδημοκράτες και φιλελεύθεροι.

ΟΙ ΓΕΙΤΟΝΕΣ. Είναι η πρώτη φορά που ένα αντιμεταναστευτικό κόμμα συμμετέχει σε κυβέρνηση του σκανδιναβικού Βορρά. Στις υπόλοιπες σκανδιναβικές χώρες, η Ακροδεξιά βρίσκεται στην αντιπολίτευση. Μοιρασμένη ανάμεσα σε πραγματιστές και «ultras», παραμένει αποκλεισμένη από κυβερνητικούς συνασπισμούς.

Στη Φινλανδία, οι Αληθινοί Φινλανδοί (PS) αρνήθηκαν την προσφορά να ενταχθούν στη συντηρητική πλειοψηφία. Στη Δανία, το Λαϊκό Κόμμα (DF), πιστός υποστηρικτής της συντηρητικής κυβέρνησης από το 2001 έως το 2011, μπορεί να υπερηφανεύεται ότι έχει συμβάλει στη δημιουργία της πιο περιοριστικής μεταναστευτικής πολιτικής της Ευρώπης και με αυτή τη σημαία ετοιμάζεται να κατέβει στις εκλογές του 2015.

Σε κάθε περίπτωση, έχει καταστήσει σαφές σε όλους τους τόνους ότι δεν επιθυμεί να συνεργαστεί με κανένα άλλο κόμμα. Οσο για τους Σουηδούς Δημοκράτες (SD) με τις νεοναζιστικές ρίζες, οι δημοσκοπήσεις τους θέλουν να υπερβαίνουν το 10%, μετά το 5,7% που απέσπασαν στις γενικές εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2010. Οι εκπρόσωποί τους φορούν πλέον κοστούμι και γραβάτα, όπως επίσης οι ομοϊδεάτες τους στη Δανία και τη Φινλανδία. Για τους παραδοσιακούς Δεξιούς ωστόσο παραμένουν πάντα συνώνυμο της πανούκλας – για την ώρα τουλάχιστον.