Νεοναζί και νεο-«σοσιαλφασίστες»

Παλιές ιστορίες. Επίκαιρες; Ισως όχι. Η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται συνήθως, παρά ως φάρσα. Διδακτικές; Ενδεχομένως.

Οταν ξέσπασε, λοιπόν, η προηγούμενη μεγάλη κρίση στον καπιταλιστικό κόσμο, μετά το Κραχ του 1929, η ανάλυση που καθοδηγούσε τη δράση της Κομμουνιστικής Διεθνούς, του φάρου, τότε, της διεθνούς επαναστατικής Αριστεράς, ήταν πως ο καπιταλισμός βρισκόταν στα τελευταία του, στην τρίτη του φάση, ότι η κατάρρευσή του ήταν επί θύραις και η παγκόσμια προλεταριακή επανάσταση περίμενε στη γωνία του δρόμου. Με αυτήν την πεποίθηση, η Αριστερά της εποχής θεωρούσε ότι ο επελαύνων φασισμός ήταν ένα δευτερεύον πρόβλημα. Ενας ασήμαντος περισπασμός από την ταξική πάλη. Ο κεντρικός στόχος ήταν η επανάσταση. Και ο βασικός εχθρός δεν ήταν οι Ναζί, ήταν η σοσιαλδημοκρατία, οι «σοσιαλφασίστες», που αποπροσανατόλιζαν τις μάζες από την επαναστατική τους αποστολή.

Χρειάστηκε να μεσολαβήσουν γεγονότα μοιραία, αίμα, δάκρυα και ανεπανόρθωτες καταστροφές, για να κάνει η Διεθνής την αυτοκριτική της, στο περίφημο 7ο Συνέδριο, να διαπιστώσει ότι «υποτιμήθηκε στις γραμμές μας με απαράδεκτο τρόπο ο κίνδυνος του φασισμού», να προσδιορίσει ως βασικό εχθρό τον φασισμό – την «ανοιχτή τρομοκρατική δικτατορία», τη «διακυβέρνηση της πολιτικής αλητείας» – και να χαράξει τη νέα γραμμή του λαϊκού μετώπου. Στην οποία προσχώρησαν και οι περισσότερες από τις άλλες πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες ώς τότε επίσης υποτιμούσαν τον κίνδυνο του φασισμού ή τον ανέχονταν, ενώπιον του «κόκκινου κινδύνου».

Για τους ανθρώπους της γενιάς μου, της γενιάς που είχε την ατυχία να ενηλικιωθεί μέσα στο έρεβος της χούντας, όλα αυτά ήταν του βου-α-βα της πολιτικής παιδείας, το αλφαβητάρι με το οποίο ανοίγαμε τα μάτια μας στον κόσμο, έναν κόσμο όπου η δημοκρατία ήταν ακόμη ένα ζητούμενο και όχι ένα δεδομένο. Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα χρειαζόταν να ξεσκονίζω ξανά εκείνες τις παλιές σελίδες και να ανακαλώ από μνήμης τα τσιτάτα του Πουλαντζά, που τότε αποστηθίζαμε, για το ολοκληρωτικό φαινόμενο και τη φύση του φασισμού.

Αλλά να που το έφερε η ανάγκη. Μια με το γελοίο αναμάσημα της δύσοσμης θεωρίας «των δύο άκρων» – μια παραλλαγή της οποίας έφερε κάποτε τον Χίτλερ στην εξουσία. Και μια με τις «αριστερές» αναλύσεις περί «Χρυσαυγιάδας», που υπογράφουν μάλιστα εγγράμματοι άνθρωποι της γενιάς μου, όχι της γενιάς του ανέμελου, χαρωπού, αφώτιστου ακτιβισμού που έγινε της μόδας στην καθ’ ημάς Αριστερά τα τελευταία χρόνια. Αναλύσεις, σύμφωνα με τις οποίες η δολοφονία του Παύλου Φύσσα μπορεί και να ήταν μια προβοκάτσια, ένα σχέδιο σκοτεινών κύκλων για να αποπροσανατολίσουν από την ταξική πάλη. Πως το κύμα αντίδρασης απέναντι στους μαχαιροβγάλτες της Χρυσής Αυγής μπορεί να είναι ένας αποπροσανατολισμός από τον αντιμνημονιακό αγώνα. Πως η Αριστερά πρέπει να φυλαχθεί πάση θυσία από τον κίνδυνο να συμπαραταχθεί σε μέτωπο με τις άλλες δημοκρατικές μεν, πλην «μνημονιακές», δυνάμεις κατά της νεοναζιστικής συμμορίας. Πως ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος είναι πιο επικίνδυνοι για τον λαό από τους φονιάδες με τα μαύρα. Ή πως, αν οι χρυσαυγίτες προχωρήσουν στο απονενοημένο διάβημα της παραίτησης και της πρόκλησης αναπληρωματικών εκλογών, η Αριστερά πρέπει να κατέβει σε διμέτωπο αγώνα. Και κατά των νεοναζί και κατά των «μνημονιακών». Εξ ημισείας και εξίσου…

Κι έτσι το έφερε η κατάρα, δυστυχώς, και βρεθήκαμε υποχρεωμένοι να επιστρέψουμε στα αλφαβητάρια, στην πολιτική προπαίδεια της ελληνικής Αριστεράς. Για να βεβαιωθούμε πως – παρότι η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται, οι ιστορικές αναλογίες παραπλανούν και το 2013 δεν είναι 1933 – μπροστά στην άμεση και επείγουσα ευκαιρία και ανάγκη να απομονωθεί, να εξουθενωθεί ηθικά και να εξαρθρωθεί πραγματικά η εγκληματική νεοναζιστική οργάνωση των δολοφόνων, όλοι οι άλλοι στόχοι, όλες οι θεμιτές (πολύ περισσότερο οι υπερφίαλες) πολιτικές φιλοδοξίες και οι αντιμνημονιακές ιερεμιάδες υποχωρούν. Ειδικά τώρα, που οι δολοφόνοι με τα μαύρα ετοιμάζονται να δώσουν την τελική, απελπισμένη μάχη τους κατά της δημοκρατίας. Δημοκρατίας, ανάπηρης ίσως. Τραυματισμένης. Αλλά μοναδικής, πολύτιμης και αναντικατάστατης.