Ζήτω η μουσική για ώριμα… φρούτα

Τι κοινό έχουν τα ιταλικά καντσόνι, τα ρωσικά βαλς, οι ζουμερές ντίβες, η  οικογένεια της «Μελωδίας της Ευτυχίας» και τα Windows Vista; Ισως κανένα. Εχουν όμως κοινό ήχο, που πίνεται σε κολονάτο ποτήρι σαν ροζ μαρτίνι και έχει φανατικούς θαυμαστές και στην Ελλάδα

Πόσες φορές έχουμε ακούσει από καλλιτέχνη του διεθνούς ρεπερτορίου το «Never On Sunday» με ελληνικούς στίχους, για τα «Παιδιά του Πειραιά»; Από την Καταρίνα Βαλέντε, λίγο από την Ντόρις Ντέι και την Κόνι Φράνσις (την ιταλικής καταγωγής Κοντσέτα Φρανκονέρο, δηλαδή), μερικούς στίχους από την Αιγυπτιώτισσα Δαλιδά, από την πρώτη νικήτρια του διαγωνισμού της Γιουροβίζιον Λις Αζιά και από τη Λάλε Αντερσεν (τραγουδίστρια μεταξύ άλλων και του Μίκη Θεοδωράκη).

Ολόκληρο όμως στα ελληνικά, το τραγούδι του Μάνου Χατζιδάκι το έχουμε ακούσει τα τελευταία χρόνια – με διεθνή πάντοτε απήχηση – από τους Αμερικανούς Pink Martini. Οι οποίοι – και δεν είναι συμπτωματικό αυτό – ενσωματώνουν σε μια καριέρα σχεδόν είκοσι ετών τον ήχο και πολλές από τις αρετές όλων των παραπάνω. Αυτό άλλωστε είναι και το μεγάλο ατού τους. Οτι κόντρα στο κυρίαρχο ρεύμα της εποχής (ή μήπως αυτό είναι το νέο κυρίαρχο ρεύμα;) τα «Παιδιά» του εκκεντρικού άλλοτε υποψήφιου πολιτικού και αποφοίτου του περίφημου Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ Τόμας Λόντερντεϊλ επιμένουν νοσταλγικά. Τόσο πολύ που κατάφεραν να φτιάξουν μόνοι τους νέα κατηγορία στο διεθνές ρεπερτόριο. Και νέο κοινό.

Διότι ο Τόμας Λόντερντεϊλ, που ίδρυσε το 1994 το πολυπρόσωπο και πολυμήχανο μουσικό σχήμα, ο ώριμος στρουμπουλούλης κύριος με το ξανθό μαλλί καρφάκι και τα γυαλάκια είχε μπουχτίσει με τη μανία όλων μας με τη νιότη. «Καλή η νιότη, αλλά ας κοιτάξουμε επιτέλους και λίγο πίσω. Ας αναγνωρίσουμε όλα όσα μας έφεραν ώς εδώ. Τα ακούσματά μας. Τους ήχους από τα πάρτι των γονιών μας που ακούγαμε ξαπλωμένοι στο κρεβάτι μας. Ας ανοίξουμε όμως επιτέλους διάλογο όχι με τη νιότη αλλά με όλους τους άλλους. Εμάς, που μεγαλώνουμε. Που ωριμάζουμε. Σαν ώριμα… φρούτα. Και γινόμαστε πιο σοφοί, γεμίζοντας χυμούς!».

Τώρα πια, που μετράνε αρκετούς δίσκους – ακόμη και με την Μπάρμπρα Στρέιζαντ της Ιαπωνίας, τη Σαόρι Γιούκι – και την επιτυχία σε φίσκα γεμάτες συναυλίες, από το περίφημο Κάρνεγκι Χολ της Νέας Υόρκης έως τον Λυκαβηττό, που τον πλημμυρίζουν με ορκισμένους οπαδούς τους (πέρυσι είχαν πάνω από 4.500 να τους αποθεώνουν, όπως και το 2008, όταν άνοιξαν ξανά τον Λόφο, μετά το «λουκέτο Κακλαμάνη»), μπορούν ελεύθερα να λένε το όνειρό τους: «Θέλουμε να εμπνέουμε τον κόσμο να ερωτεύεται, να ξεπερνά ένα διαζύγιο, να βάζει ηλεκτρική σκούπα…».

Το χιούμορ άλλωστε, ελέω Τόμας Λόντερντεϊλ, είναι βασικό συστατικό της μουσικής ομάδας (κολεκτίβας, είπατε; Ούτε για αστείο!) που ξεκίνησε ουσιαστικά από μια παρέα συμμαθητών του ιδρυτή της. Δεύτερο συστατικό είναι η γοητευτική ελαφράδα της μουσικής, που πίνεται σαν ένα ποτήρι ροζ μαρτίνι, χτυπημένο σε επιχρυσωμένο σέικερ, γεμάτο με αστερόσκονη. Τραγουδισμένη από ζουμερές φαμ φατάλ με έντονο σεξαπίλ και ξυπόλητες στιγμές στη σκηνή, όπως η Στορμ Λαρτζ (που τους συνοδεύει και στην Ελλάδα) ή η πρώτη διδάξασα Τσάινα Φορμπς, που τους ακολουθεί μόνο στην Αμερική.

Βέβαια, η αρχή των Pink Martini είχε και κάτι από πολιτική. Σε αυτόν τον χώρο κινούνταν ο τότε όσο μπορούσε πιο σοβαρός Τόμας, απόφοιτος του Χάρβαρντ στην Ιστορία και τη Φιλολογία. Με στόχο κάποτε να γίνει δήμαρχος στη γενέτειρά του, το Πόρτλαντ του Ορεγκον, ιδιαίτερη πατρίδα και του Ρέι Ντόμπι, του ανθρώπου που άλλαξε με τα Dolby Laboratories του τον τρόπο που ακούμε τη μουσική. Στα πάρτι προσέλκυσης χορηγών, ο μανιακός με τη «νοστάλτζια» (το κίνημα υπέρ της διαχρονικής χρήσης των τραγουδιών του ’50 και ’60 ή και παλαιοτέρων) Λόντερντεϊλ είχε ο ίδιος πάντα τη μουσική επιμέλεια. Ωσπου σκέφτηκε να φτιάξει μια ορχήστρα «χαλαρή και μελωδική», που να μπορεί να ενώνει στα ίδια σαλόνια «από ακροδεξιούς και συντηρητικούς έως τους πλέον φιλελεύθερους των φιλελευθέρων», όπως ο ίδιος το έθετε). Και σκέφτηκε τους συμμαθητές του, με πρώτη την πολύγλωσση – μιλάει 15 γλώσσες! – Τσάινα. Η πολυγλωσσία της Τσάινα ήταν που έβαλε σε νέες ατραπούς το μουσικό σχήμα των χορηγικών πάρτι. Και άρχισαν να επιλέγουν τραγούδια πολλών εθνικοτήτων και ρυθμών, από το «Que Sera, Sera» της Ντόρις Ντέι και το «Brasil» μέχρι τσέχικα και ρωσικά βαλς, σάλσα όπως το επιτυχημένο τους «Donde Estas, Yolanda?», ιταλικά καντσόνε όπως το εξαιρετικά επιτυχημένο «Una Notte Di Napoli» και τα «Παιδιά του Πειραιά» που ηχογράφησαν για το πρώτο άλμπουμ τους «Sympatique» το 1997 και έκανε πάταγο και στην Ελλάδα.

Ανάμεσα στα παπιγιόν και τα κοστούμια, τα βραδινά φορέματα και τα φυσικά – πάντα – όργανα, οι Pink Martini πέρασαν τραγούδια τους και σε πολλά σάουντρακ ταινιών, αλλά και σε επιτυχημένες σειρές όπως η πολιτική «Δυτική Πτέρυγα» και οι «Σοπράνος» όσο να φθάσουν, περνώντας από το «Amado Mio» της Ρίτα Χέιγουορθ (από τη θρυλική «Τζίλντα») στο νέο τους άλμπουμ. Με 16 τραγούδια που υπογράφουν – ή συμπράττουν – νέοι και πολύφερνοι συνθέτες, όπως ο Ρούφους Γουέινραϊτ και οι The Von Trapps, που δεν είναι παρά το φωνητικό σχήμα που ίδρυσαν τα εγγόνια της πραγματικής οικογένειας Φον Τραπ από το Ζάλτσμπουργκ, ήρωες στη «Μελωδία της Ευτυχίας».

Αν σπεύσετε δε στο Ιντερνετ για να τους γκουκλάρετε και να τους ακούσετε να τραγουδούν για έναν «Μοναχικό γιδοβοσκό» («Lonely Goatherd»), προσέξτε τον ήχο των Windows Vista ή του Microsoft Windows Server 2003. Είναι «δείγμα» από το «No Hay Problema» τους. Διότι και εκεί καραδοκεί ένα… Pink Martini!