[Ανάλυση] Ελλάς ελλήνων εφέδρων Ειδικών Δυνάμεων

ΠΟΣΟ γραφικοί είναι οι απόστρατοι; Αποτελούν τα περί πραξικοπήματος ή, τέλος πάντων, τα περί κινήσεων στο Στράτευμα πολιτική οπερέτα;

Ολα αυτά ενεγράφησαν για πρώτη φορά με μελανά χρώματα στον πολυποίκιλο καμβά της ελληνικής δημόσιας ζωής το φθινόπωρο του 2011. Τα περί πραξικοπήματος φέρεται να τα είπε ο τότε πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου στο G-20 των Καννών, τότε που είχε γίνει της μουρλής με τον Νικολά Σαρκοζί και τους άλλους. Το αποτυπώνει και σχετικό δημοσίευμα του δημοσιογράφου της εφημερίδας «Liberation» Ζαν Κατρεμέρ που έχει ασχοληθεί πολύ με την Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Ο Παπανδρέου φέρεται να είχε κάνει αναφορά και στις οικογενειακές εμπειρίες επί δικτατορίας με τη σύλληψη του Ανδρέα και το γνωστό περιστατικό με το πιστόλι στον κρόταφο.

Οι απόστρατοι είχαν αναδυθεί στην επιφάνεια περίπου την ίδια περίοδο – και συγκεκριμένα στο ξεκίνημα του φθινοπώρου του 2011 όταν έκαναν ντου στο Πεντάγωνο. Υπουργός Αμυνας τότε, ο Πάνος Μπεγλίτης, βουλευτής ΠΑΣΟΚ Κορίνθου αλλά και πρόσωπο με ισχυρές αριστερές οικογενειακές ρίζες. Σημείο τριβής, οι μισθολογικές περικοπές αλλά και η αδιάλλακτη προσωπικότητα του τότε υπουργού. Σε ό,τι αφορά το ντου στο υπουργείο Αμυνας, υπήρξαν ισχυρές ενδείξεις ότι έγινε με υποβοήθηση εκ των έσω – αλλά η έρευνα, κατά προβλέψιμο τρόπο, δεν οδήγησε πουθενά.

Δεν πρέπει κανείς να ξεχνά και όσα έγιναν στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου 2011 στη Θεσσαλονίκη, αλλά και τις παρεκτροπές στη Σχολή Ευελπίδων με υπουργό πλέον τον φλεγματικό σε τέτοια θέματα Δημήτρη Αβραμόπουλο. Εκτοτε, το «σύστημα» ενστόλων και αποστράτων ήταν αιτία ανησυχίας για τις κυβερνήσεις – ακόμη και για την κυβέρνηση Σαμαρά. Ως υπουργός Αμυνας, ο Πάνος Παναγιωτόπουλος είχε επαρκώς δεξιό προφίλ και αίσθηση της ανάγκης να μην αφεθεί χωρίς επιτήρηση ο ευρύτερος αυτός χώρος. Η μόνιμη τριβή όμως ήταν οι σημαντικές μισθολογικές περικοπές. Αξίζει να σημειωθεί ότι είναι ένα από τα πρώτα πράγματα που θέλει να απαλύνει κάπως η κυβέρνηση, όταν το πρωτογενές πλεόνασμα επιτρέψει κάποια άνεση κίνησης στα δημοσιονομικά.

Η Χρυσή Αυγή με τις παραστρατιωτικές ομάδες και τις εκλεκτικές σχέσεις με την Αστυνομία σκίασε ακόμη περισσότερο αυτή την εικόνα. Η δε ανακοίνωση των εφέδρων Ειδικών Δυνάμεων που ζητάει παραίτηση της κυβέρνησης ενίσχυσε την εικόνα ότι τείνουν να βγουν εκτός ελέγχου διάφορες ομάδες με ακραία προϊστορία στην ελληνική πολιτική. Το περιστατικό αντιμετωπίζεται με διάθεση υποβάθμισης. Αλλά το ερώτημα είναι πόσα τέτοια περιστατικά πρέπει να συσσωρευθούν για να αντιμετωπισθούν όλα αυτά ως απειλή; Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μια χώρα εντός ευρωζώνης δεν απειλείται με πραξικόπημα. Αλλά μια χώρα εντός Ευρώπης – όπως η Ουγγαρία – έχει μια σαφώς ακραία δεξιά κυβέρνηση και μια δημοκρατία ελαφρώς ελαττωματική. Κανείς δεν θέλει να σκεφθεί τι θα γινόταν με διάφορες ακραίες ομάδες σε μια Ελλάδα της δραχμής…

Το ενδιαφέρον ιστορικό συμπέρασμα θα ήταν ότι η προστασία των δημοκρατικών θεσμών εναπόκειται πάλι σε μια δεξιά κυβέρνηση – αν δεν υπήρχε και το ΠΑΣΟΚ ως κυβερνητικός εταίρος. Πράγματι ήταν η κυβέρνηση Καραμανλή που αντιμετώπισε τα «σταγονίδια» και το περίφημο «πραξικόπημα της πιζάμας». Είναι υπόθεση της διακυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου να απαλλάξει τη χώρα από τη Χρυσή Αυγή και τις πάσης φύσεως παραφυάδες της – ιδίως μεταξύ των ενστόλων.