[Προβολείς] Το φιλί της ταραντούλας

Με τόσους που ξεφυτρώνουν από τα έγκατα της ΧΑ και προσφέρουν τη μαρτυρία τους αυθορμήτως, είναι ν’ απορεί κανείς πώς φτάσαμε στο αποτρόπαιο της Αμφιάλης και στις δημοσκοπήσεις που προηγήθηκαν του φονικού. Κι όμως. Μια συμμορία – σουρωτήρι με δυσαρεστημένους, παραπλανημένους, «ριγμένους» στη μοιρασιά και παραγκωνισμένους ως προς την ανέλιξη είναι, κατά τη γνώμη μου, απείρως πιο απρόβλεπτη από μια καλοκουρδισμένη σέχτα. Ας το προσέξουν αυτό η ελληνική Δικαιοσύνη και η Αστυνομία κι ας μην περιμένουν να μαζέψουν τους χρυσαυγίτες με την απόχη για τις πεταλούδες. Ακόμη και οι πεταλούδες μπορούν να γίνουν σιδερένιες κι ανθρωποφάγες άπαξ και αποσταθεροποιηθεί το μικροκλίμα εντός του οποίου ζουν και επωάζονται ανενόχλητες. Στην καθομιλουμένη της Αριστεράς ο κίνδυνος που αντιμετωπίζουμε λεγόταν κάποτε προβοκάτσια, σήμερα όμως το λέμε «μακριά από μας κι όπου θέλει ας είναι». Το βλέπω, το μυρίζομαι, το αισθάνομαι στον τρόπο που η ηγεσία της ΧΑ παράτησε ακάλυπτο τον Ρουπακιά, «δεν σε ξέρω – δεν με ξέρεις – υποφέρω κι υποφέρεις». Μα πιο πολύ θα υποφέρουμε εμείς αν συνεχίσουμε να αμφισβητούμε τη συντεταγμένη Πολιτεία και να φαινόμαστε μπόσικοι απέναντι σε τζιγκλάκια του τύπου «το αίμα κυλάει εκδίκηση ζητάει». Πώς αλλιώς να το πω για να σας τρομάξω αρκούντως; Ενας λιγότερος χρυσαυγίτης θα είναι φιλί ζωής για τον Κασιδιάρη και το φιλί της ταραντούλας για μας.