[Στίγμα] Ζητούνται απαντήσεις

Μερικοί θα πιστέψουν ότι με τη Χρυσή Αυγή ανακαλύψαμε την Αμερική. Οτι δηλαδή έπρεπε να γίνει ό,τι φρικτό έγινε στην Αμφιάλη για να μάθουμε ότι εδώ δίπλα μας, γύρω μας, πλάι μας υπάρχουν κάτι τύποι που ονειρεύονται εθνικοαπελευθερωτικούς πολέμους. Οτι λειώνουν στη σκέψη της «Κόκκινης Μηλιάς», του «Μαρμαρωμένου βασιλιά», της «Απελευθέρωσης της Κωνσταντινούπολης», της Αγια-Σοφιάς. Που ζουν και αναπνέουν με την ανωτερότητα της φυλής (μεγαλύτερη βλακεία δεν έχω ακούσει), παθιάζονται με το ιστορικό παρελθόν και είναι έτοιμοι να σε κατασπαράξουν έτσι και αμφισβητήσεις, ας πούμε, τις ελληνικές ρίζες του… Μεγάλου Ναπολέοντα, ο οποίος ήταν κατευθείαν απόγονος Μανιατών!

Και όμως. Αυτοί υπήρχαν και υπάρχουν. Μερικοί δε έχουν και κάτι περίεργες σχέσεις με το κράτος και τις οργανωμένες δομές του. Από τους «αυθόρμητους» που σπεύδουν να συνδράμουν το έργο της Αστυνομίας (πετώντας πέτρες, επειδή εκείνη είναι απασχολημένη να ρίχνει δακρυγόνα, όπως συνέβη στο Κερατσίνι) μέχρι κάτι «Λέσχες Ειδικών Δυνάμεων» που λειτουργούν εδώ και εκεί. Πρόκειται για αποστράτους που έχουν υπηρετήσει στις Ειδικές Δυνάμεις του Στρατού και μετά την αποστράτευσή τους εντάσσονται σε αυτές τις «λέσχες», οι οποίες κανείς δεν γνωρίζει ποιον ακριβώς ρόλο υπηρετούν, τι διασυνδέσεις έχουν με τις ακροδεξιές οργανώσεις, και ειδικά με τη Χρυσή Αυγή, ποιος τις χρηματοδοτεί και πώς είναι δομημένες.

Αφορμή πήρα από την είδηση που δημοσιεύθηκε σε εφημερίδες των Τρικάλων, σύμφωνα με την οποία τα μέλη της Λέσχης Ειδικών Δυνάμεων Νομού Τρικάλων, την Κυριακή 8 του μήνα, πραγματοποίησαν σκοποβολή – προσέξτε με παρακαλώ – στο πεδίο βολής Χρυσαυγής της Σχολής Μονίμων Υπαξιωματικών που εδρεύει στην περιοχή!

Κατά την είδηση, στη «δραστηριότητα» (!) μετείχαν 15 σκοπευτές της ΛΕΔ, ύστερα από άδεια της διοίκησης της ΣΜΥ, και πραγματοποίησαν βολές σε σταθερό στόχο!..

Τα ερωτήματα αφορούν τους υπουργούς Προστασίας του Πολίτη Νίκο Δένδια και Εθνικής Αμυνας (τον ευσταλή και πάντοτε κομψό) Δημήτρη Αβραμόπουλο:

n Τι Λέσχες είναι αυτές και γιατί λειτουργούν; Τις ελέγχει κανείς;

n Με τι όπλα κάνουν σκοποβολή, σε ποιον ανήκουν αυτά και, φυσικά, είναι νόμιμα;

n Εχουν ερευνηθεί οι τυχόν σχέσεις τους με ακροδεξιές ομάδες;

n Πώς είναι δυνατόν να πραγματοποιούν σκοποβολή σε πεδίο βολής στρατιωτικής μονάδας; Ηταν σε γνώση του ΓΕΕΘΑ και του υπουργείου Αμυνας το συγκεκριμένο περιστατικό;

n Περιστατικά όπως αυτό των Τρικάλων έχουν σημειωθεί και αλλού; Και εάν ναι, πού και για ποιο λόγο;

Θα ήμουν ευτυχής να έχω τις απαντήσεις των κυρίων υπουργών…

ΥΓ: Διαψεύσεις δεν θα δεχθώ, διότι έχω και φωτογραφία από τη «δραστηριότητα» με τα πιστολάκια της Λέσχης Ειδικών Δυνάμεων Τρικάλων, εντάξει;

Νυχτερινή… επιδρομή

Το περιστατικό είναι άγνωστο, με την έννοια ότι αν και σημειώθηκε εδώ και μήνες (αρχές Ιουλίου) κρατήθηκε μυστικό, δεδομένου ότι ήταν η πρώτη φορά που η Χρυσή Αυγή πραγματοποιούσε νύχτα σχεδόν καταδρομική επιχείρηση σε κατοικία βουλευτή του ελληνικού Κοινοβουλίου. Σύμφωνα με επιστολή προς την Εισαγγελία του Αρείου Πάγου της βουλευτού της Νέας Δημοκρατίας Φωτεινής Πιπιλή (αυτή είναι το θύμα της επίθεσης) τα ξημερώματα της 8ης Ιουλίου ομάδα 5-6 χρυσαυγιτών εμφανίστηκε ξαφνικά στο εξοχικό της στο Μαύρο Λιθάρι στην Ανάβυσσο και άρχισε να φωνάζει συνθήματα όπως το γνωστό «Αίμα, τιμή, Χρυσή Αυγή», το οποίο συνόδευαν με υβριστική αναφορά στη βουλευτή. Οπως ήταν φυσικό, αναστατώθηκε η γειτονιά, βγήκαν άνθρωποι στα μπαλκόνια, παιδάκια έκλαιγαν και οι… άνδρες που αποτελούσαν το άγημα της Χρυσής Αυγής, αφού ολοκλήρωσαν τη δύσκολη επιχείρηση η οποία απαιτούσε μέτρα κάλυψης και όλα τα φυσικά, αποχώρησαν προτού φθάσει η Αστυνομία!

Εξοχα. Μια χαρά εξελίσσεται το πράγμα…

Ας μην εκπλήσσονται

Πάντως για όσους εντυπωσιάζονται για την παρουσία της Χρυσής Αυγής στην αριστερή – και κάποτε ΠΑΣΟΚ – Β’ Πειραιά, έχω να πω ότι δεν πρέπει. Και δεν φταίει μόνο το Μνημόνιο, ούτε η ανεργία και η φτώχεια που συνεπάγεται, για την εξάπλωσή της. Φταίνε και τα κόμματα, και ειδικά εκείνα που θεώρησαν ας πούμε ότι η Ναυπηγοεπισκευαστική του Περάματος είναι αποκλειστικά δικός τους χώρος ή ότι είναι προτιμότερο να κλείσει η Χαλυβουργία παρά να κάνουν ένα βήμα πίσω το σωματείο και το κόμμα που βρίσκεται πίσω του. Για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας δηλαδή.

Και να μην πούμε και για την ανοχή των αριστερών δημάρχων είτε στις παρελάσεις των φασιστοειδών κατά τις εθνικές επετείους με τη βλακώδη λογική ότι «θα κόψουν από τη ΝΔ ψήφους» είτε στα ρατσιστικά συσσίτια και τη διανομή τροφίμων, για τον ίδιο λόγο.

Γι’ αυτό, μόνο τους έκπληκτους δεν δικαιούνται να κάνουν πολιτικοί και δήμαρχοι…

Υπογείως

Χθες, ας πούμε, συζητώντας με έναν από τους παράγοντες της Β’ Πειραιά μού ανέφερε – ως ενδεικτικό του τρόπου με τον οποίο δουλεύει υπόγεια η Χρυσή Αυγή – ότι αυτός ο Ρουπακιάς, ο δολοφόνος του Φύσσα, εργαζόταν στην ιχθυόσκαλα. Εκεί όπου ένας από τους μεγαλύτερους εμπόρους (δεν ήταν σε θέση να μου πει εάν σε αυτόν εργαζόταν ο Ρουπακιάς) μοιράζει σε συνεργασία με τη Χρυσή Αυγή την απούλητη πραμάτεια σε κατοίκους της περιοχής. Κάθε ημέρα.

Απορεί κανείς γιατί η ΧΑ έχει απήχηση σε έναν κόσμο ο οποίος βιώνει με τον πιο σκληρό τρόπο την κρίση;

Ο πόνος είναι βουβός

Και κάτι ακόμη που έχει να κάνει με το έγκλημα στο Κερατσίνι και τα όσα ακολούθησαν: αναφέρομαι στον πατέρα και τη μητέρα του άτυχου παιδιού που δολοφονήθηκε από τη Χρυσή Αυγή. Εντάξει, οι ίδιοι δεν το καταλαβαίνουν και περιέρχονται από κανάλι σε κανάλι. Οι ιθύνοντες των καναλιών γιατί τους αφήνουν να εκτίθενται κατ’ αυτόν τον τρόπο;

Εγώ ξέρω ότι στο πένθος δεν μιλάς, δεν αρθρώνεις λόγο, δεν το εκθέτεις σε κοινή θέα. Το βιώνεις μόνος σου και με τους ανθρώπους σου. Σκύβεις το κεφάλι βουβά πάνω από τον άνθρωπο που έχασες. Απορώ ειλικρινά με τη στάση τους. Με έχει καταπλήξει…

Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης
Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τον εκτελεστή της Χρυσής Αυγής έθεσε σε δεύτερη μοίρα το πολιτικό γεγονός της εβδομάδας, που ήταν η ανεπιτυχής επίσκεψη του Πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά στις Βρυξέλλες. Η επίσκεψη αυτή, η οποία εμφανίστηκε από το Μέγαρο Μαξίμου ως προπαρασκευαστική της ελληνικής προεδρίας στην ΕΕ τον επόμενο χρόνο, στην πραγματικότητα αποτελούσε μια ύστατη προσπάθεια του κ. Σαμαρά να αποφευχθεί ένα νέο πακέτο μέτρων λιτότητας. Το αποτέλεσμά της ήταν απογοητευτικό. Οι ευρωπαίοι αξιωματούχοι αρνήθηκαν να δεσμευθούν, το χρηματοδοτικό κενό του 2014 και του 2015 είναι πλέον βεβαιωμένο, το κούρεμα απομακρύνεται και εμείς ελπίζουμε απλώς να υπάρξει πρωτογενές πλεόνασμα μήπως και αποφύγουμε ένα νέο οριζόντιο κούρεμα στους μισθούς και στις συντάξεις.
Βεβαίως η κυβέρνηση ξορκίζει αυτό το ενδεχόμενο, δηλώνει ότι αν χρειαστεί να λάβει μέτρα αυτά θα είναι διαρθρωτικού χαρακτήρα, αλλά πότε έλαβε τέτοια μέτρα που δεν είχαν άμεσο κόστος στους πολίτες; 
Από την άλλη, η κραυγαλέα άρνηση διά παροτρύνσεων του τύπου «συνεχίστε τον ίδιο δρόμο των μεταρρυθμίσεων» που εισέπραξε ο κ. Σαμαράς δημιουργεί την αίσθηση ότι η κυβέρνηση βρίσκεται πια μπροστά σε ένα αδιέξοδο, από το οποίο και εξαρτάται η τύχη της.
Είναι άγνωστο αν ο κ. Σαμαράς συνέδεσε τελικά την τύχη της κυβέρνησης με την πορεία του προγράμματος, όπως τουλάχιστον είχε διαρρεύσει προτού μεταβεί στις Βρυξέλλες. Αλλά ακόμη και αν το έκανε, η σκληρή πραγματικότητα υπογραμμίζει την ανάγκη να υπάρξει ένα πραγματικό Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης. Μόνο έτσι η χώρα θα μπορέσει να σταθεροποιηθεί προκειμένου να ελπίζει σε ανάπτυξη. Αλλιώς, το έχω ξαναπεί, θα κυβερνάται με e-mail από τους ανθύπατους των δανειστών και η κυβέρνηση θα έχει απλώς διακοσμητικό χαρακτήρα…
Και κάτι ακόμη, που δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής κανενός: η ισχνή πλειοψηφία των δύο πλέον κυβερνητικών εταίρων δεν επιτρέπει λήψη νέων μέτρων. Νέα μέτρα θα μπορούσε να επιβάλει μια κυβέρνηση ευρύτερης πλειοψηφίας η οποία είναι δυνατόν να συγκροτηθεί από την παρούσα Βουλή, μια και οι εκλογές θα ήταν καταστροφικές σε αυτή τη φάση. Αλλά μια ευρύτερη πλειοψηφία θα απαιτούσε ριζικές αλλαγές στο κυβερνητικό σχήμα. Οι δύο κυβερνητικοί εταίροι μπορούν, άραγε, να αντέξουν κάτι τέτοιο;