[Στίγμα] Η ώρα της κριτικής

Είναι συγκλονιστικό αυτό που συνέβη στην Αμφιάλη. Τόσο που δεν σηκώνει πλάκα. Ούτε καν υποψία πλάκας. Αλλά σηκώνει σκληρή κριτική. Στη Νέα Δημοκρατία και στον πρόεδρό της και Πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά πρωτίστως, και στα υπόλοιπα κόμματα τα οποία ευτέλισαν τη διαδικασία κατάρτισης ενός αντιρατσιστικού νομοσχεδίου πριν από το καλοκαίρι, με αποτέλεσμα να μην υπάρξει τελικά νομοσχέδιο.

Θα μου πεις, αν είχε ψηφιστεί το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο θα είχε αποτραπεί η δολοφονία του 34χρονου στην Αμφιάλη; Δεν το ξέρω, δεν το αποκλείω, αλλά και δεν το υιοθετώ ως εκδοχή.

Ομως τώρα που όλοι ολοφύρονται πάνω από τον νεκρό καλό είναι να θυμόμαστε ότι:

n Η Νέα Δημοκρατία έδωσε μάχη για να μην περάσει από τη Βουλή το νομοσχέδιο που είχε ετοιμάσει ο Αντώνης Ρουπακιώτης (μεγάλη φωτογραφία) ως υπουργός Δικαιοσύνης, ισχυριζόμενη ότι «υπάρχει νομικό πλαίσιο» και ως εκ τούτου δεν απαιτείται ψήφιση άλλων διατάξεων.

n Τα κόμματα του λεγόμενου «δημοκρατικού τόξου», και ειδικότερα οι τότε κυβερνητικοί εταίροι ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ, αντί να απαιτήσουν την ψήφιση του νομοσχεδίου, θέτοντάς το ως όρο για την παραμονή τους στην κυβέρνηση, αποδέχθηκαν τελικά την άρνηση της ΝΔ. Ο ΣΥΡΙΖΑ κατέθεσε «κάτι» σαν νομοσχέδιο και η διαδικασία γελοιοποιήθηκε εντελώς όταν κατήρτισε και παρουσίασε αντιρατσιστικό νομοσχέδιο και η… Χρυσή Αυγή!

Υπενθυμίζω εδώ, ένα απόσπασμα από την εισηγητική έκθεση του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου του κ. Ρουπακιώτη:

Οπως είναι λογικό και φυσικό, αναζήτησα τον τέως υπουργό Δικαιοσύνης για ένα σχόλιο:

– Δικαιωθήκατε για την επιμονή σας να ψηφιστεί το Αντιρατσιστικό, του είπα.

– Δυστυχώς, κατά τρόπο τραγικό, και δεν είμαι καθόλου ευτυχής γι’ αυτό, μου ανέφερε.

– Ας ελπίσουμε ότι τώρα, επιτέλους, κάτι θα γίνει, σημείωσα.

Δίκιο έχει, αλλά ποιος τον ακούει;

Να αναλάβουν τις ευθύνες τους

Και επειδή καλό είναι να φρεσκάρουμε τη μνήμη μας, οφείλω να επισημάνω εδώ τη θεαματική στροφή που επιχείρησε ο πρόεδρος Αντώνης επί του Αντιρατσιστικού, όταν αρχικά είχε πει «ναι» στο νομοσχέδιο αλλά στη συνέχεια τον έπιασαν στο «ψηστήρι» ο πιστός Χρύσανθος και ο εξίσου πιστός Τάκης  και τον έπεισαν να πει το μεγάλο «όχι». Γιατί το είπε; Διότι πείστηκε ότι με τον τρόπο αυτόν διατηρεί εν δυνάμει σχέση με τη δεξαμενή των ψηφοφόρων της Χρυσής Αυγής, που «είναι δικοί μας ψηφοφόροι, αλλά έφυγαν προσωρινά από το κόμμα». Ο δε Μπαλτάκος ειδικά είχε αναπτύξει και τη θεωρία της δεύτερης κάλπης στις εθνικές εκλογές, όποτε και αν αυτές πραγματοποιούνταν (σύντομα, μέσα στον Ιούνιο τις σχεδίαζε τότε ο Σαμαράς, μέχρι που του διεμήνυσε το «μην τολμήσεις» η φράου Ανγκελα και τις ξέχασε…).

Η στάση αυτή της ΝΔ, όπως είναι γνωστό, είχε ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων. Διότι είχε και συνέχεια. Ποιος ξεχνάει, για παράδειγμα, ότι η Νέα Δημοκρατία δεν βρήκε λέξη να πει για τη δολοφονική επίθεση των χρυσαυγιτών κατά των αφισοκολλητών στο Πέραμα, όπως δεν βρήκε λέξη για τα όσα έγιναν στον Μελιγαλά από τους χρυσαυγίτες; Ασε δε που δεν τοποθετήθηκε και στη συζήτηση περί της πιθανής συνεργασίας με τη «σοβαρή Χρυσή Αυγή»…

Αυτά και άλλα πολλά ανέφερα σε παράγοντα του πολιτεύματος, με τον οποίο συνομίλησα χθες το βράδυ. Μου δήλωσε καθαρά ότι «μετά τα χθεσινά (τη δολοφονία στην Αμφιάλη) τίθεται ένα σοβαρό ζήτημα: ή υπάρχει νομικό οπλοστάσιο για να κατηγορηθούν οι επικεφαλής της Χρυσής Αυγής ως ηθικοί αυτουργοί στη δολοφονία, δεδομένου ότι με τα όσα δηλώνουν κατά καιρούς παροτρύνουν σε εγκληματικές πράξεις τα μέλη τους, ή είχε δίκιο ο Ρουπακιώτης ο οποίος επέμενε στην ψήφιση του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου».

Και πρόσθεσε:

Εγώ τώρα, για να είμαι ειλικρινής, δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι ο πολιτικός κόσμος, ακόμη και τώρα, είναι διατεθειμένος να αναλάβει τις ευθύνες του. Το αντίθετο, θα έλεγα. Και παίρνω ως παράδειγμα την πρόταση του ΠΑΣΟΚ για τη λήψη μέτρων για την αντικοινοβουλευτική συμπεριφορά της Χρυσής Αυγής. Η πρωτοβουλία, που είχε αναληφθεί ήδη από την άνοιξη, πάλι με επιστολή στον πρόεδρο της Βουλής Βαγγέλη Μεϊμαράκη, δεν οδήγησε πουθενά. Επαναλήφθηκε προ ημερών. Πάλι δεν έγινε τίποτε. Κανένα κόμμα δεν ανταποκρίθηκε στην πρόταση του ΠΑΣΟΚ. Χθες έμαθα ότι σήμερα πρόκειται να συζητηθεί το θέμα στη λεγόμενη Διάσκεψη των Προέδρων της Βουλής. Πολύ ωραία. Να δούμε τι θα προκύψει όμως, γιατί τα κόμματα δεν είναι να τα πεις και υποδείγματα συνέπειας…

Το πάθημα μάθημα

Κλείνοντας, θέλω να αναφερθώ και στο περιστατικό ωμής βίας που αντιμετώπισε ο Πάνος Καμμένος χθες στην Αμφιάλη, όταν επιχείρησε να επισκεφθεί τον τόπο της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα. Ανεξάρτητα από το αδιανόητα λαϊκίστικο εγχείρημα (τόσο οικείο ως συμπεριφορά για τον Καμμένο) που στόχο είχε την κάμερα και μόνο, επιθέσεις όπως αυτή δυναμιτίζουν το πολιτικό κλίμα και δημιουργούν συνθήκες αποσταθεροποίησης. Από εκεί και πέρα, θέλω να ελπίζω ότι ο Πάνος Καμμένος αντιλήφθηκε – έστω και δι’ αυτού του τρόπου – τι σημαίνει στην πραγματικότητα να «εισηγείται» την καθιέρωση του λιντσαρίσματος ως τρόπου αντίδρασης των πολιτών εις βάρος πολιτικών…