[Εμπιστευτικά] Πυρομανείς

2 λεπτά
«Ημέρα με την ημέρα το αίμα έρχεται πιο κοντά» έγραφα εδώ μόλις την περασμένη Δευτέρα, και ομολογώ πως ούτε είχα διανοηθεί ότι η πρόβλεψη θα επαληθευόταν μέσα στο επόμενο 48ωρο.
Δεν διατηρούσα όμως την παραμικρή αμφιβολία ότι (αργά ή γρήγορα) αυτή θα ήταν η κατάληξη. Η όξυνση φέρνει τον τσαμπουκά, ο τσαμπουκάς τη βία, η βία οδηγεί στο λιντσάρισμα και το λιντσάρισμα τραβάει μαχαίρι.
Θα ήθελα πολύ να αρθούν οι καχυποψίες και οι ιδεοληψίες ώστε να κατανοήσουν αυτή τη μοιραία αλληλουχία όλα τα δημοκρατικά κόμματα και όλοι οι δημοκράτες πολίτες.
Να κατανοήσουν δηλαδή πως όταν απειλείς τον πολιτικό αντίπαλό σου με λιντσάρισμα δεν έχει σημασία ποιος είσαι εσύ ούτε ποιος είναι ο αντίπαλος. Δεν έχει καν σημασία αν το εννοείς.
Σημασία έχει το λιντσάρισμα ως αντίδραση, ακόμη και ως σχήμα λόγου. Διότι μετά έρχεται το μαχαίρωμα!
Το βέβαιο είναι ότι κανείς ποτέ δεν κατάφερε να παίξει με τη φωτιά χωρίς να καεί ο ίδιος ή χωρίς να κάψει το σπίτι του. Και, δυστυχώς, αυτή τη στιγμή η Ελλάδα έχει γεμίσει πυρομανείς.
Εχει γεμίσει από μπράβους με μαχαίρια, από υστερικούς ανατροπείς του «συστήματος», από τάγματα τιμωρών και υβριστών, από αβανταδόρους της αγανάκτησης, από εμπόρους της δυστυχίας και του ρατσισμού, από τραμπούκους της οργής, από πυροδότες του κοινωνικού μίσους, από κήρυκες του διχασμού…
Ολοι αυτοί, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, οδηγούν στο αίμα. Και σας διαβεβαιώνω ότι δεν υπάρχουν δύο δρόμοι για να φτάσεις εκεί. Ο δρόμος του αίματος είναι ένας και γλιστράει.
Ενας νεαρός άνθρωπος έχασε χθες τα ξημερώματα άδικα τη ζωή του. Προσωπικά δεν με ενδιαφέρει αν ήταν αντιφασίστας ή φασίστας, ΝΔ ή ΣΥΡΙΖΑ, Ολυμπιακός ή Παναθηναϊκός. Με ενδιαφέρει πως από την καφετέρια δεν γύρισε σπίτι και ούτε θα γυρίσει ποτέ.
Αλλά φοβάμαι ειλικρινά τη συνέχεια. Διότι συνήθως το αίμα φέρνει αίμα.
Είναι θέμα δημοκρατίας λοιπόν να πέσουν οι τόνοι. Να κάνουν όλοι ένα βήμα πίσω. Να διαφυλαχθεί με κάθε τρόπο και κάθε κόστος η ομαλότητα.
Είναι θέμα δημοκρατίας να αποδοκιμαστούν και να απομονωθούν πολιτικά οι πυρομανείς. Οχι μόνο η στρατηγική της έντασης δεν οδηγεί πουθενά, αλλά συνήθως πλήττει πρώτα εκείνους που την επιλέγουν.
Είναι θέμα δημοκρατίας να δράσει η συντεταγμένη πολιτεία με αυστηρότητα και αποφασιστικότητα εναντίον κάθε ενέργειας που ξεφεύγει από το πλαίσιο της συνταγματικής νομιμότητας. Να δράσει χωρίς επιφυλάξεις, συμψηφισμούς και σκοπιμότητες.
Διότι απέναντι στον κίνδυνο της φωτιάς, μία είναι η λύση: να γίνουμε όλοι μαζί πυροσβέστες!













