[Ανάλυση] Τσίπρας – Καμμένος: η γοητεία του λάθους

Πώς εξηγείται η λόξα του ΣΥΡΙΖΑ με τον Καμμένο; Η Κουμουνδούρου – αλλά, επί της ουσίας, το Τσιπραίικο – βρίσκει πάντα μια δικαιολογία για να μη βάλει απέναντι τον πρόεδρο των Ανεξαρτήτων Ελλήνων. Απόδειξη ότι κρατάει ακόμα ή, εν πάση περιπτώσει, δεν έχει ξεθυμάνει η κολόνια που άνοιξε με τη συνάντηση Τσίπρα – Καμμένου, στο πλαίσιο των διερευνητικών εντολών μετά τις εκλογές του Μαΐου του 2012.

Στην πραγματικότητα, η αδυναμία στον Καμμένο λέει πολλά για τον τρόπο που σκέπτονται και δρουν στον ΣΥΡΙΖΑ. Το πρώτο στοιχείο είναι ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Ο σκοπός είναι η εξουσία. Σε αντίθεση με την κλασική κομμουνιστική Αριστερά που, ευρισκόμενη εκτός παραπετάσματος, ήξερε τα όριά της, ο ΣΥΡΙΖΑ – δηλαδή ο Τσίπρας και οι συν αυτώ – δεν βάζει φρένο στη φιλοδοξία. Ετσι, στην περίπτωση Καμμένου ισχύει καθαρά το «ο εχθρός του εχθρού μου…». Η Κουμουνδούρου θεωρεί ότι οι ΑΝΕΛ κόβουν ψήφους από τη ΝΔ. Αρα ουδείς λόγος να πελεκάνε τον Καμμένο για τα περί «λιντσαρίσματος» Πάχτα. Πόσο σίγουροι όμως είναι ότι ο Καμμένος δεν θα τα βρει ποτέ με τη ΝΔ; Και πόσο καλά ξέρουν να αποκωδικοποιούν τις αποχρώσεις της συντηρητικής παράταξης, όπου ο οπορτουνισμός βασιλεύει; Βουλευτές των ΑΝΕΛ που τα ‘χαν σπάσει με τη Συγγρού επέστρεψαν τελικά μια χαρά στη ΝΔ. Παρ’ όλα αυτά, ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται προσηλωμένος στο να αναζητά δεξιά υποσυστήματα που να υπονομεύσουν τον Σαμαρά. Είναι χαρακτηριστικό το φλερτ – που κράτησε ένα φεγγάρι – με διάφορα φαντάσματα του νεοκαραμανλισμού στη Βουλή.

Αυτά με όρους τακτικής και με τους κινδύνους που ενέχει πάντα ο τακτικισμός. Αραγε υπάρχει και πίσω σκέψη για στρατηγική μετεκλογική συμμαχία; Φαίνεται ότι κάτι τέτοιο δεν αποκλείεται. Αλλωστε, η μόνη διαφοροποίηση μεταξύ ΑΝΕΛ και ΣΥΡΙΖΑ είναι στα εξωτερικά, όπου ο Καμμένος εκδηλώνεται ως υπερεθνικιστής. Στα υπόλοιπα φαίνεται να υπάρχει πολιτική χημεία. Θα μπορούσε να είναι εξωφρενικό. Είναι όμως απλώς ενδεικτικό για το πώς και πόσο έχει αλλάξει η ελληνική πολιτική. Πόσο έχουν σπάσει οι ιδεολογικοί φραγμοί. Και πόσο το ψευτοδίλημμα Μνημόνιο – Αντιμνημόνιο έχει δημιουργήσει παράξενα ζευγάρια. Φυσικά, το ερώτημα είναι αν αυτοί που ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ κι αυτοί που ψήφισαν ΑΝΕΛ το έκαναν για να τους δουν σε σχήμα συνεργασίας. Τι σχέση έχει η βάση των μεν και των δε με τα πολιτικά κομπρομί κορυφής; Οχι μεγάλη. Αλλά – για να είμαστε σωστοί στην ανάλυση – θα πρέπει να πούμε ότι κλωτσάει και η βάση σε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ για την κυβέρνηση συνεργασίας του περασμένου Ιουνίου. Οχι, βέβαια, ότι αυτό εμπόδισε κανέναν…

Τέλος – και όχι λιγότερο σημαντικό – στην έλξη που νιώθει το Τσιπραίικο για τους Καμμένους αποτυπώνεται η γνωστή γοητεία του λάθους. Δεν είναι τυχαίο ότι η σχέση ξαναζεστάθηκε σε συνάντηση με φωτογραφία που έγινε την εβδομάδα ανάμεσα στα δύο λονγκ Σαββατοκύριακα της κυπριακής τραπεζικής κρίσης πέρσι τον Μάρτιο. Οι του Τσίπρα ήταν τότε σε λογική «κάτσε να δούμε…», υπονοώντας ότι η Λευκωσία θα δικαίωνε τη σκληρή διαπραγματευτική γραμμή, ενώ θα ανέτρεπε και την πολιτική των Μνημονίων εκθέτοντας την Αθήνα. Δεν υπήρχε πιο λάθος εκτίμηση! Από σβέρκο ψωνίζουν και στην περίπτωση Καμμένου…